De renners van de Raboploeg speelden in het verloop van de twaalfde etappe in de Giro d'Italia geen rol van betekenis. Negen man, zonder Raborenner, kregen de zegen van het peloton en mochten om de dagzege strijden. Op het heuvelachtige parkoers bleven zij uit de greep van het peloton. Lars Bak speelde het steekspel in de finale het best en demarreerde op 1,7 kilometer van de streep naar de overwinning. De roze trui van Joaquim Rodriguez hing even aan een zijden draadje, maar blijft om zijn schouders. Tom-Jelte Slagter (foto) kwam in het peloton binnen.

Tom-Jelte Slagter kwam op de laatste klim van de dag nog even in beeld, toen hij naar de uit het peloton ontsnapte Paolo Tiralongo en Damian Cunego sprong. Het peloton liet hen echter niet gaan. Dat gold dus eerder wel voor negen vluchters, die de ruimte kregen en weg zouden blijven. Toen de voorsprong opliep en Katusha de trui van Rodriguez niet leek te verdedigen, leek de roze trui van eigenaar te zullen wisselen. Maar Liquigas bracht de voorsprong voldoende terug om Rodriguez vrijdag weer in het roze te laten starten.

Garate op vervelend moment lek

Uiteraard zou ploegleider Jan Boven graag iemand in de kopgroep hebben gehad, maar hij vond het geen teleurstelling dat dat niet zo was. "Met de samenstelling van onze ploeg met drie sprinters en twee man voor het klassement heb je alleen Grischa Niermann en Stef Clement die eventueel mee zouden kunnen zitten. Zij werken echter hard voor onze andere renners, dat je ook reëel genoeg moet zijn om dan niet ook nog te verwachten dat zij in zo'n ontsnapping meezitten. Stef heeft bijvoorbeeld gisteren 200 kilometer op kop gereden, zoiets merk je vandaag wel."

"De etappe verliep zoals we voor onze klassementsmannen hoopten," stelde Jan Boven. "Juanma Garate en Tom-Jelte Slagter hebben geen achterstand opgelopen. Alleen reed Juanma op een vervelend moment lek, voor de een na laatste klim toen het brak. Maar met een wiel van Renshaw kon hij in de afdaling weer terugkomen." De actie van Slagter op de laatste klim kon Boven wel bekoren. "Tom-Jelte voelde zich goed, zag die twee rijden en ging erachteraan. Hij kwam niet weg, maar daardoor begon hij de lastige afdaling in een zeer goede positie."

De Rabobank Wielerploeg staat met een sterke opstelling aan de start van de Ronde van België die op woensdag 23 mei in Mechelen begint. Een goede eindklassering is het doel van de ploeg.

Ploegleider Nico Verhoeven (foto) verwacht dat zijn mannen een rol in het klassement moeten kunnen spelen. “Lars Boom en Maarten Wynants zijn er klaar voor. Ze kunnen ook stevige tegenstand verwachten, normaal gesproken doet Tony Martin mee. Die strijd is een goede uitdaging voor de ploeg. Het zwaartepunt ligt in de laatste twee dagen, met op zaterdag de tijdrit die het klassement in de plooi zal leggen. De uitslag daarvan zal onze tactiek voor de zware rit door de Ardennen op zondag bepalen. ”

De Ronde van België markeert ook de terugkeer van twee renners uit de ziekenboeg. Carlos Barredo is hersteld van zijn armbreuk die hij opliep in de E3 Prijs Harelbeke. De Spanjaard trainde de afgelopen weken in de Sierra Nevada en is weer in vorm.

Rick Flens keert terug na zijn hardnekkige schouderblessure die hij opliep in maart in de Ronde van Murcia. Hij staat te popelen weer van start te gaan. “Na tweeënhalve maand eruit gelegen te hebben, ben ik blij dat ik straks weer echt bij de ploeg hoor. Mijn schouderblessure was echt lastig, ik heb me lang slecht gevoeld, maar nu kijk ik weer vooruit. Ik heb pittig getraind en hoop dat ik mijn rol goed kan vertolken. Ik ben gretig. Ik wil mijn steentje aan de ploeg bijdragen.”

Ploeg voor de Ronde van België: Carlos Barredo, Jetse Bol, Lars Boom, Matti Breschel, Jos van Emden, Rick Flens, Coen Vermeltfoort, Maarten Wynants.

Ploegleider: Nico Verhoeven.

De voorlopig laatste etappe voor de sprinters heeft de Raboploeg in de Tour of California het eerste bescheiden prijsje opgeleverd. Michael Matthews (foto) werd derde in Clovis, waar Peter Sagan andermaal een klasse apart was. Op de Slowaak stond geen maat, al was het verschil met de rest niet extreem. Michael Matthews was een van de renners, die hem nog enigszins konden bedreigen. De Australiër werd goed gelanceerd door Paul Martens. Matthews was in de laatste meters zelfs iets sneller dan Sagan, maar het verschil bleek te groot om te overbruggen. Tijdens de etappe onderscheidden Wilco Kelderman (foto) en Bram Tankink zich in twee ontsnappingen. Kelderman raapte daarbij bonificatieseconden op en daardoor klom hij naar de negende plaats in het klassement.

De vierde rit kende een lastig middenstuk en een vlakke finale. In het zwaarste deel waren zes geclassificeerde beklimmingen opgenomen. Dat was ook het terrein waar een aanval tot stand kwam van elf renners, onder wie de eerstejaars van Rabobank, Wilco Kelderman. De pas 21-jarige coureur maakte een prima indruk en verzamelde onderweg bonificatieseconden, die hem in elk geval voorlopig een leuke positie in het klassement opleverden. Hij klom naar de negende plaats in het algemeen klassement en de tweede in het jongerenklassement. Omdat Sagan ook daarin aan de leiding staat, mag Kelderman donderdag in de individuele tijdrit de door Rabobank gesponsorde jongerentrui showen.

Hoop op een grote slag

“Een leuke beloning voor zijn werk in de kopgroep”, vond ploegleider Adri van Houwelingen, die bij een marge van vijf minuten even de hoop had, dat de ontsnapping met Kelderman een grote slag kon slaan. In de kopgroep van elf waren immers alle WorldTour-ploegen in de Amerikaanse ronde met minimaal een man vertegenwoordigd en Radioshack zelfs met twee onder wie de best geklasseerde vluchter, Irizar. “Als de grote ploegen in het peloton geen initiatief nemen, zien ze die elf nooit meer terug. En met al die grote teams in de kopgroep was die kans best wel even aanwezig.”

De hoop van Van Houwelingen en technisch directeur Erik Breukink, met talent Kelderman in de kopgroep, vervloog echter. Uitgerekend Radioshack, met toch twee renners vooraan en de virtuele leider, opende de jacht. Van Houwelingen: “Voor mensen die de koers niet goed kennen natuurlijk onbegrijpelijk, maar Radioshack heeft de grote favoriet Chris Horner in de ploeg. Hij moet deze ronde winnen. Als zij niets hadden gedaan, was het klassement op zijn kop gegaan.” Dat gebeurde dus niet. De elf werden al zeventig kilometer voor de streep weer achterhaald, waarna diverse kleine aanvallen het beeld bepaalden. Bij een van de meest serieuze, met vijf man, was Bram Tankink present. Zij pakten iets meer dan een minuut, maar toen was het ook voorbij.

In de finale liet de ploeg van Peter Sagan, Liquigas, niets meer aan het toeval over. Een massasprint was onvermijdelijk. Paul Martens bleek daarin een prima leadout voor Michael Matthews, maar het gat met Sagan was al te groot. De Australiër naderde met een explosieve jump in de laatste vijftig meter en kon nog net Tom Boonen voor de derde plaats passeren. “Geen hoofdprijs, maar we hopen dat onze dagen nog komen”, vond de ploegleider. “Het was een zware dag. De ploeg heeft daarin een goede indruk gemaakt. Maarten Tjallingii was in kilometer een de allereerste aanvaller en daarna zijn we steeds alert geweest. Ik kan de jongens helemaal niks verwijten. Ook in de sprint niet. Eruit gehaald wat er in zat. Maar nu eerst de tijdrit en dan hopen we op vrijdag en zaterdag.”

Mark Renshaw overleefde in de finale van de elfde etappe van de Ronde van Italië een klim van de vierde categorie, maar een valpartij in de laatste bocht zette een kruis door zijn ambities. De Australiër kon de valpartij ternauwernood ontwijken maar raakte zijn snelheid kwijt en kon zo een korte uitslag vergeten. De 255 kilometer lange rit van Assisi naar Montecatini Terme werd met overmacht gewonnen door de Italiaan Roberto Ferrari. Francesco Chicchi sprintte naar de tweede plaats, voor Tomas Vaitkus die als derde eindigde. Rabobank raakte in deze rit, na Dennis van Winden, een tweede renner kwijt. Tom Leezer stapte na 60 kilometer fietsen vanwege knieklachten uit de wedstrijd.

De langste rit in de Ronde van Italië kwam pas laat echt op gang. Vijf vluchters kregen een maximale voorsprong van vier minuten en 15 seconden. De Spanjaard Adrian Saez wist het het langste vol te houden, maar ook hij werd nog voor de plaatselijke ronde van 15 kilometer rond Montecatini Terme teruggepakt door het peloton. Dat peloton brak vervolgens in tweeën op een klim van de vierde categorie zo’n tien kilometer voor de finish. Sprinter Mark Renshaw verteerde de klim goed maar kon uiteindelijk niet maximaal mee sprinten voor de zege. “Mark moest echt vol in de remmen”, vertelde ploegleider Jan Boven na de finish. “Hij was meteen kansloos.”

En dat was een streep door de rekening voor Rabobank die in de langste etappe duidelijk de kaart Renshaw wilde spelen. “Stef Clement is al redelijk vroeg in de wedstrijd mee op kop gaan rijden. Dat was in deze lange etappe, met de hele dag wind tegen, een flinke inspanning”, vervolgde Boven. “Alles leek ook volgens het boekje te verlopen, maar net als twee dagen geleden strooide een valpartij in de laatste bocht roet in het eten. Heel erg jammer, vooral omdat de ploeg zoveel werk had verzet.”

Een andere tegenvaller was het uitvallen van Tom Leezer. Hij stapte na 60 kilometer fietsen uit de wedstrijd. “Dat was nogal onverwacht”, vervolgde Boven. “Tom kreeg gisteren in de tiende etappe last van zijn knie. Hij is daar gisteravond nog aan behandeld, maar dat heeft uiteindelijk niet geholpen. In het begin van de etappe ging het nog goed, maar na ruim vijftig kilometer was het niet meer te doen.” En zo verloor Rabobank de tweede renner in de Ronde van Italië. Zondag gaf Dennis van Winden ook al op. Hij blesseerde zijn knie tijdens een valpartij in Denemarken.

De Raboploeg liet dinsdag in de Tour of California weer een sterk staaltje teamwork zien. De ploeg leek in de straten van Livermore hard op weg Michael Matthews (foto) te lanceren voor de massasprint. De jonge Australiër was eerder met de steun van ploegmaats goed over de laatste beklimming van de dag gekomen. Na zijn val in de eerste rit leek hij in derde etappe weer helemaal de oude. Maar in de laatste vijfhonderd meter had Matthews pech bij het aansnijden van de laatste bocht. Hij werd naar buiten gedrongen en was vervolgens op het laatste rechte stuk al kansloos. Hij werd negende. Peter Sagan won voor de derde dag op rij, al kostte het dit keer wel meer moeite.

Voor het Rabobank team is het nog wachten op het eerste grote succes in Californië dit jaar, maar dat geldt buiten Liquigas ook voor alle andere teams. Peter Sagen is de grote slokop. Bij de Raboformatie maken ze zich vooralsnog niet al teveel zorgen. “De teleurstelling ligt bij ons minder gevoelig dan bij andere teams heb ik het gevoel”, zei ploegleider Adri van Houwelingen dinsdag. Hij ziet zijn team dagelijks uitblinken en het vertrouwen voor de zwaardere etappes in het tweede deel van deze week is groot.

Dinsdag trok de ploeg de 'kaart Matthews'. Op twintig kilometer van de finish lag er nog wel een beklimming van derde categorie, maar dat werd als geen al te groot obstakel voor de Australiër gezien. Die verwachting kwam uit. Matthews had een prima dag en overleefde de klim zonder problemen. Maar dat gold ook voor andere sprinters als Sagan, Heinrich Haussler en dit keer ook Tom Boonen. In de laatste twintig vlakke kilometer gebeurde door een sterke tegenwind niks meer. In de laatste vijf kilometer pakte Rabo weer uit met een sterk 'treintje'. Matthews ging goed de slotkilometer in, handhaafde zich prima voorin, maar werd in de laatste bocht ongelukkig weggedrukt waarna zijn kansen helaas verkeken waren.

Adri van Houwelingen veronderstelde dat mogelijk een gebrek aan zelfvertrouwen na de val van zondag bij zijn Australische pupil een rol speelde in de laatste bocht. “Want dat zie je vaker na een val. Renners zijn dan even toch voorzichtiger.” Maar woensdag is er weer een mogelijkheid voor Matthews, die op dit terrein toch een van de kanshebbers is. Het eerste deel van de etappe van woensdag is lastig, maar de laatste zestig kilometer zijn nagenoeg vlak. Van Houwelingen: “We hopen op een nieuwe kans. Bling is goed in orde. Dat bleek vandaag. Maar ik kijk met nog meer spanning uit naar de tijdrit van donderdag. Dan weten we waar onze klassementsmannen staan en wordt ook meer duidelijk wat er in de laatste dagen nog mogelijk is.”

Zijn tweede Giro d'Italia moet voor Tom-Jelte Slagter (foto) een ontdekkingstocht worden en na dinsdag kan hij constateren, dat die missie goed op weg is. In de lastige finale van de tiende etappe was de jonge Groninger een van de uitblinkers. Tussen de toppers van het klassement voerde hij volop strijd om de ritwinst. Op de lange slotklim naar de finish plaatste de klimmer drie versnellingen. Aanvankelijk hield alleen Joaquin Rodriguez zijn wiel. In de laatste meters was de tank leeg. “Ik wist zelf niet, dat ik zo goed was. Anders was ik natuurlijk niet zo vroeg gaan aanvallen. Op het laatst deed gebrek aan ervaring mij de das om. Maar het gevoel is toch geweldig.”

Voor het begin van de Giro noemden de ploegleiders deze ronde voor jou een ontdekkingstocht. Wat heb je vandaag zelf ontdekt?

“Ik ben inderdaad een heel stuk wijzer geworden. Ik wist dat dit soort aankomsten mij moeten liggen, maar zomaar tussen de besten, dat verbaast mij zelf ook enorm. Mark Renshaw had mij perfect afgezet aan de voet van de klim. Mijn positie was ideaal. De benen voelden goed. Toen heb ik het maar geprobeerd. Pas later hoorde ik, dat ik daar de groep al helemaal uit elkaar heb getrokken. Scarponi reageerde meteen. Toen heb ik maar niet doorgetrokken.”

In het tweede deel van de klim ben je weer tweemaal gegaan. Hoe pak je het de volgende keer aan, met de wetenschap die je nu hebt?

“Toch wel iets anders. Nogmaals, ik wist niet dat ik zo goed was. Anders was ik natuurlijk niet zo vroeg gaan aanvallen. Na de tweede versnelling voelden mijn benen nog steeds heel erg goed. Maar in de laatste kilometer doet onervarenheid mij min of meer de das om. Het was heel smal en we waren nog maar met zijn drieën. Ik had nog steeds overschot. Dan probeer je het nogmaals en trek je door met uitgerekend Rodriguez in je wiel. Nu snap ik dat dat niet zo slim was, maar op dat moment zit je in een roes. Uiteindelijk was ik de perfecte leadout voor Rodriguez. Maar toch voelt dit nu geweldig. Hier doe je het ook voor.”

Heb je het idee dat je gaandeweg deze Giro beter op gang komt? Zoals Steven Kruijswijk de afgelopen twee jaar?

“Ik denk dat het een goede vergelijking is. Steven herstelt ook heel goed en dat kunnen niet alle renners. Ik heb het gevoel dat het met mij in deze Giro ook heel goed gaat. Het herstel na de etappes is prima. Ik ben nog niet erg vermoeid. Het gaat me allemaal erg soepel af. Een negende plaats in het eindklassement zoals voor Steven is natuurlijk ver weg, maar als ik dit kan doortrekken, kan een mooie klassering binnen bereik komen. Ik ben nu benieuwd hoe het op lange en steile cols met mij op dit niveau gaat. Dat weet ik eigenlijk ook nog niet. Het zal mijn tweede etappe van deze ontdekkingstocht zijn. Na vandaag kijk ik er zeker naar uit.”