Robert Gesink (foto) rijdt lachend rond in Californië. Al helemaal na donderdag. In de 29,7 kilometer lange voor het grootste deel vlakke individuele tijdrit werd hij vierde op 39 seconden van de Amerikaanse tijdritkampioen Dave Zabriskie, een top-specialist. “Ik stond al geruime tijd te springen om een goed resultaat en als je dat dan kan neerzetten in een tijdrit is het gevoel nog uitbundiger.” Robert Gesink weet, dat hij er nog niet helemaal is, maar de door ziekte verknalde klassieker-campagne ligt nu ver achter hem. In Californië verlegt hij weer zijn grenzen en behoort nu zelfs een goede eindklassering in een mooie ronde tot de mogelijkheden. Een mini-interview.

Een prima resultaat in een discipline die niet helemaal de jouwe is. Beschrijf je tijdrit.

“Het liep hier al een paar dagen goed, dus ik wist dat de vorm in orde is. Het ging in de tijdrit ook direct lekker. Al was het parcours niet echt interessant. Saaie lange wegen. En ook nog eens veel wind. Maar het liep goed. Zeker het eerste deel. De weg terug na het keerpunt was wat moeilijker. Met name door de wind, maar ik had na de finish direct een goed gevoel over wat ik had neergezet. Het voelde prima en dat bleek dus ook het geval te zijn. Ik stond al geruime tijd te springen om een goed resultaat en als je dat dan kan neerzetten in een tijdrit is het gevoel nog uitbundiger.”

De week verloopt al mooi voor je. We zien je op de beklimmingen veel vooraan en het plezier spat er vanaf. Hoe voelt deze week voor jou?

“Het is gewoon een fijn gevoel als je hard hebt gewerkt en je daar ook het resultaat van merkt. Het gaat hier op alle fronten heel soepel. Bergop is het oude gevoel weer een beetje terug. Ik ben er nog niet, maar het gaat wel soepeler dan eerder dit voorjaar. Nu blijkt ook, dat de weg terug naar de top een hele lange is. Na een beenbreuk duurt dat toch nog wel even. Langer dan ik hoopte, maar niet langer dan ik eigenlijk wel wist.”

Ben je misschien iets te ongeduldig geweest?

“Misschien wel, maar je bent atleet. Je doet er heel veel voor. Fietsen is mijn leven. Je wilt ook de investeringen terugzien, maar dat gaat niet zomaar na een dergelijke beenbreuk. Ik heb wel het gevoel, dat ik voor mezelf steeds heel realistisch ben geweest. Maar in het voorjaar liep het niet helemaal zoals ik had gepland. Voor Baskenland werd ik ziek en dat was enorm balen, want mijn voorbereiding voor de heuvelklassiekers viel in duigen. Daar wilde ik goed zijn, maar dat kon toen niet meer. Na Luik ben ik naar Amerika gegaan. Eerst een kleine week rust, dat had ik wel verdiend en was ook goed. Daarna hard getraind en nu dit. Het is een fijn gevoel wanneer ja na hard werken dit neer kan zetten.”

Robert Gesink (foto) heeft donderdag in zijn weg terug naar de top een goede stap gezet. In de individuele tijdrit van de Tour of California kroonde hij zichzelf met een prima prestatie voor de resterende drie dagen tot kopman van de collectief sterk rijdende Raboploeg. Gesink werd vierde in de door favoriet David Zabriskie gewonnen tijdrit en hij klom in het klassement naar de derde plaats. Zabriskie nam de leiderstrui over van Peter Sagan, die veel tijd verloor en in de middenmoot eindigde. Gesink ging een goed presterende Raboploeg voor. Ook Maarten Tjallingii (7e) eindigde in de top tien.

De tijdrit was vooraf door de ploegleiding aangestipt als 'selectiewedstrijd' voor de laatste etappes. “We hadden vooraf deze ronde ingedeeld. De eerste vier etappes, daarna de tijdrit om te zien waar we met onze mannen staan en de laatste etappes voor ambities in het klassement.” Ploegleider Adri van Houwelingen zag zijn team de eerste vier etappes goed rijden. Met name bergop was de ploeg prima aanwezig, maar een dagsucces met bijvoorbeeld Michael Matthews zat er niet in. Van Houwelingen: “Na deze tijdrit is natuurlijk duidelijk, dat we vanaf nu de 'kaart Robert' gaan trekken en misschien dat Luis Leon vrijdag nog als rittenkaper kan worden ingezet. Vrijdag zal er denk ik nog geen grote strijd om het klassement komen. Dat gebeurt zaterdag op Mount Baldy. Dat is een hele lastige aankomst.”

De knappe tijdrit van Gesink verraste de ploegleider wel en niet. “Wanneer kan je beste renner je verrassen? Robert is hier met een frisse kop en enorm veel enthousiasme aan de ronde begonnen. Hij heeft de afgelopen dagen laten zien, dat zijn niveau nu hoger is dan in het voorjaar. En dat bevestigt hij nu nog eens in de tijdrit. Maar dat dit gebeurt op een parcours, wat niet echt voor hem gemaakt is, maakt het wel extra. Hij doet niet veel onder voor een paar specialisten en blijft er ook een aantal voor. Dat is weer wel enigszins verrassend. Hoe dan ook, het is een uitslag met perspectief.”

Hoe gaat het nu verder? Van Houwelingen: “We staan er nu mooi voor, maar je kunt altijd nog beter een voorsprong verdedigen dan een achterstand moeten goed maken. Bovendien, vandaag is mooi voor ons, maar we hebben nog steeds niet gewonnen. Dat is ook nog iets waar we naar uitkijken. Maar in elk geval zal Robert er niet alleen voor staan. De ploeg heeft ook in de tijdrit aangetoond, dat de vorm collectief goed is. We zullen er op Mount Baldy alles aan doen om Robert in een goede positie te brengen.”

Een paar dagen na terugkeer uit China waar ze goed presteerde in zowel de etappekoers Tour of Chongming Island als de gelijknamige World Cup-wedstrijd heeft Liesbet de Vocht (foto) in eigen land Gooik-Geraardsbergen-Gooik op haar naam geschreven. De 32-jarige Belgische klopte in Gooik twee medevluchters in de sprint. Het was na winst in Knokke Heist-Bredene de tweede overwinning van het seizoen van De Vocht, die momenteel geweldig in vorm is. De wedstrijd van donderdag met de beruchte Muur van Geraardsbergen was de vijfde in de Lotto Cycling Cup. De Vocht heeft daarin ruim de leiding.

De overwinning in de 137 kilometer lange koers was er niet alleen een van klasse en kracht, maar ook van tactisch vernuft. De renster van het Rabobank Women Team was samen met acht anderen op de Muur van Geraardsbergen in de aanval gegaan. In de groep van negen was zij de enige eenling met een viertal van AA Drink en nog twee koppeltjes. “Er zaten meerdere snelle meiden bij en dan moet je het handig spelen. Dat heeft Liesbet zeker gedaan. Deze overwinning komt ook op het conto van haar tactische vermogen”, constateerde ploegleider Jeroen Blijlevens.

De Vocht plaatste op twintig kilometer van de meet een aanval en die werd alleen door Sharon Laws en Elisa Longo Borghini beantwoord. Nou niet de twee snelste van de overige aanvalsters, dus dat was ideaal voor de Belgische. De andere zes kwamen niet meer dichterbij, want de resterende drie rensters van AA Drink drongen niet meer aan. De Vocht moest nog wel een paar aanvallen van haar medevluchtsters pareren, maar ze deed dat met verve. In de sprint maakte ze de klus prima af. “En dat compleet met jet lag en al. Daar hadden al onze rensters wel last van, maar Liesbet zat in de finale in een flow, dan vergeet je dat wel”, lachte Blijlevens. .

De renners van de Raboploeg speelden in het verloop van de twaalfde etappe in de Giro d'Italia geen rol van betekenis. Negen man, zonder Raborenner, kregen de zegen van het peloton en mochten om de dagzege strijden. Op het heuvelachtige parkoers bleven zij uit de greep van het peloton. Lars Bak speelde het steekspel in de finale het best en demarreerde op 1,7 kilometer van de streep naar de overwinning. De roze trui van Joaquim Rodriguez hing even aan een zijden draadje, maar blijft om zijn schouders. Tom-Jelte Slagter (foto) kwam in het peloton binnen.

Tom-Jelte Slagter kwam op de laatste klim van de dag nog even in beeld, toen hij naar de uit het peloton ontsnapte Paolo Tiralongo en Damian Cunego sprong. Het peloton liet hen echter niet gaan. Dat gold dus eerder wel voor negen vluchters, die de ruimte kregen en weg zouden blijven. Toen de voorsprong opliep en Katusha de trui van Rodriguez niet leek te verdedigen, leek de roze trui van eigenaar te zullen wisselen. Maar Liquigas bracht de voorsprong voldoende terug om Rodriguez vrijdag weer in het roze te laten starten.

Garate op vervelend moment lek

Uiteraard zou ploegleider Jan Boven graag iemand in de kopgroep hebben gehad, maar hij vond het geen teleurstelling dat dat niet zo was. "Met de samenstelling van onze ploeg met drie sprinters en twee man voor het klassement heb je alleen Grischa Niermann en Stef Clement die eventueel mee zouden kunnen zitten. Zij werken echter hard voor onze andere renners, dat je ook reëel genoeg moet zijn om dan niet ook nog te verwachten dat zij in zo'n ontsnapping meezitten. Stef heeft bijvoorbeeld gisteren 200 kilometer op kop gereden, zoiets merk je vandaag wel."

"De etappe verliep zoals we voor onze klassementsmannen hoopten," stelde Jan Boven. "Juanma Garate en Tom-Jelte Slagter hebben geen achterstand opgelopen. Alleen reed Juanma op een vervelend moment lek, voor de een na laatste klim toen het brak. Maar met een wiel van Renshaw kon hij in de afdaling weer terugkomen." De actie van Slagter op de laatste klim kon Boven wel bekoren. "Tom-Jelte voelde zich goed, zag die twee rijden en ging erachteraan. Hij kwam niet weg, maar daardoor begon hij de lastige afdaling in een zeer goede positie."

Het Rabo Continental Team heeft in de derde etappe van Olympia's Tour de leiderstrui van Jenning Huizenga goed verdedigd, maar het was wel een zwaarbevochten succes. Huizenga zelf en Wesley Kreder (foto) waren na zestig kilometer bij een valpartij betrokken. Beiden reden de koers uit en finishten in het peloton, maar gingen daarna naar het ziekenhuis. Huizenga was op kin en borstbeen gevallen. Kreder had last van zijn linker-elleboog. In het ziekenhuis bleek de schade voor de klassementsleider mee te vallen, maar werd bij Kreder een breuk in de elleboog geconstateerd. Huizenga blijft dus leider, maar Kreder komt niet meer aan de start. Jeff Vermeulen won de massasprint. Danny van Poppel werd vierde.

In de etappe deed de ploeg opnieuw prima werk en werd de trui van Huizenga met verve verdedigd. Een eerste aanval van vijf renners werd door de Raboploeg onschadelijk gemaakt. Daarna maakte Nick van der Lijke deel uit van een kopgroep van tien man. Die namen maximaal twee minuten voorsprong, maar in de finale kwam het peloton terug. In die finale pakte Dylan van Baarle drie bonificatieseconden. In de massasprint ontbrak Wim Stroetinga. Hij stapte na 1 kilometer in de volgwagen. De gevolgen van een valpartij van woensdag bleken te zwaar. Danny van Poppel sprintte mee, maar werd vierde. Jeff Vermeulen verraste met winst.

Arthur van Dongen had na afloop een dubbel gevoel. “Blij dat we de trui hebben behouden en dat een aantal jongens nadrukkelijk laten zien, dat ze goed in orde zijn. Maar het is natuurlijk erg vervelend, dat we weer een hele belangrijke man kwijt raken”, meldde de ploegleider. “Ook rottig voor Wesley zelf. Dan hebben wij geluk dat het met Jenning nog enigszins meevalt.” De wedstrijd duurt nog twee dagen en Van Dongen blijft ondanks de uitdunning van zijn ploeg vol vertrouwen. “De mannen rijden goed en we moeten nu proberen het tactisch handig op te lossen.”

In de eendagskoers de Ronde van Limburg in België pakte Rick Zabel (foto) donderdag een knappe tweede plek. In het heuvelachtige parcours bij onze zuiderburen kenden de mannen van Piet Kuijs een goede dag, die net niet werd bekroond met een overwinning. Voor de Rabo's was er wel succes voor de aanvallend koersende Marco Minnaard; hij pakte de bergprijs en de premieprijs door attent te rijden op de diverse colletjes. Marc Goos en Daan Olivier kwamen ook weer in actie en eindigden in het peloton. In de Rhônes Alpes moesten zij onlangs opgeven vanwege een val (Olivier) en ziekte (Goos). Kevin Claeys werd de winnaar van de koers door in de sprint net wat rapper te zijn dan de jonge Zabel. Mike Teunissen van het Rabobank-Giant Offroad Team werd vierde.

In het begin van de wedstrijd waren er diverse ontsnappingen, waarbij de Rabo's telkens een mannetje mee hadden. Na 85 kilometer gingen zes man ervandoor, onder wie Marco Minnaard. Deze groep bleek uiteindelijk de enige die uit de greep van het peloton kon blijven. Minnaard reed zeer attent, want in de kopgroep vielen een paar renners weg, maar vanuit het peloton kwamen er ook weer een paar renners bij. Uiteindelijk greep het jagende peloton Minnaard en zijn medevluchters 7 kilometer voor het einde toch in de kraag, waardoor een massasprint onvermijdelijk bleek. Daarin toonde Rick Zabel zijn klasse door knap als tweede te finishen.

"Het parcours was toch niet zwaar genoeg om het peloton uit elkaar te trekken," constateerde ploegleider Piet Kuijs na afloop. "Minnaard zat goed van voren en Zabel kon het helaas net niet bolwerken. Maar een tweede plek is een prima prestatie voor een jongen van achttien. Overigens werd er wel hard gekoerst vandaag, ik denk dat het gemiddelde zo rond de 46 kilometer per uur lag. Ook goed om te constateren was dat Goos en Olivier de dag goed zijn doorgekomen. Al met al kijk ik met een tevreden gevoel terug op deze wedstrijd, al wil je natuurlijk altijd winnen."