De tweede bergetappe van de Ronde van Italië was een prooi voor Matteo Rabottini. De Italiaan reed meer dan 150 kilometer solo in de 169 kilometer lange rit van Busto Arsizio naar Lecco/Pian dei Resinelli. Joaquin Rodríguez haalde in de spannende laatste kilometer van de slotklim Rabottini bij, finishte als tweede en pakte zo de roze leiderstrui terug. Raborenner Tom-Jelte Slagter kwam met meer dan zeven minuten achterstand over de finish. Zijn ploeggenoot Graeme Brown (foto) stapte na vijftig kilometer fietsen in de volgwagen.

Het was met vier beklimmingen weer een zware dag in Italië. Tom-Jelte Slagter wist zich in de eerste drie cols goed te handhaven in de grote groep. Vlak voor de laatste beklimming naar het op 1280 meter hoogte gelegen Pian dei Resinelli, raakte de tank echter leeg bij de jonge Nederlander. Slagter finishte met zeven minuten en elf seconden achterstand op de 43ste plaats, maar schoof in het jongerenklassement wel op van de zesde naar de vijfde plek. “Het was een heel hectische etappe vandaag met regen en veel smalle wegen. We konden niet op tijd bij Tom-Jelte komen en in de laatste kilometers mag je geen eten meer aangeven”, vertelde ploegleider Jan Boven. Juanma Garate beleeft niet zijn beste dagen in de Ronde van Italië. De 36-jarige Spanjaard heeft last van een keelontsteking en finishte met iets meer dan 26 minuten achterstand in de eerste bus.

Rabobank is na vijftien dagen Ronde van Italië nog maar met vijf man in koers. Na Dennis van Winden, Tom Leezer en Mark Renshaw, hield Graeme Brown het in de vijftiende etappe voor gezien. De Australiër moest lossen in de eerste beklimming van de dag, een col van de eerste categorie. “Graeme was gewoon op en zou zeker niet op tijd binnen zijn gekomen”, legde Boven uit. “We wilden hem niet te veel in zijn reserves laten rijden, dus hebben we besloten dat het beter voor hem was om af te stappen.” Theo Bos is wel vastberaden om de finish in Milaan te halen. De Nederlandse sprinter kwam vandaag als voorlaatste renner, en met iets meer dan 36 minuten achterstand, over de streep.

Robert Gesink (foto) heeft zijn eerste overwinning van 2012 te pakken. En wat voor een. Op Mount Baldy gaf hij weer eens klimles. Dat resulteerde in etappewinst én de leiderstrui. De eindoverwinning in de Tour of California lonkt nu. “De ploeg was fantastisch vandaag. Ik heb er alles aan gedaan om het mooie werk van de jongens af te ronden en de voldoening dat dat ook lukte, is nu heel groot”, meldde de Rabo-kopman, nadat hij lange tijd bij de doping-controle moest wachten vóór hij een urinemonster kon produceren. “Het is super een rit te winnen en dan ook nog de leiderstrui te pakken. Ik ben er nog niet, maar zit toch al goed op niveau.”

Ploegleider Adri van Houwelingen was vooraf vol vertrouwen over een eventueel dagsucces. “Het klassement was een ander verhaal, want je moet Zabriskie en vooral Van Garderen er toch eerst nog maar eens af rijden.” Dat lukte echter ruimschoots. De prima tijdrit van Robert Gesink eerder deze week bleek geen eenmalige opleving en de kopman liet zien ook bergop weer bijna de oude te zijn. “Die hoop hadden wij vooraf en een beetje ook de verwachting gezien zijn rijden eerder deze week op andere beklimmingen. Maar vandaag was het toch andere koek en je moet het dan toch maar gaan doen. Maar het vertrouwen was dusdanig, dat we de hele ploeg voor Robert hebben ingezet.”

Dat laatste verliep volgens het boekje. “Het team was uitmuntend”, constateerde Van Houwelingen. “De jongens hebben er alles aan gedaan om de koers zo gunstig mogelijk voor Robert te laten verlopen. Paul Martens en Maarten Tjallingii hebben mee geholpen in de controle van de aanval van Horner en de anderen hebben er daarna mede voor gezorgd, dat de koers hard werd, wat Robert graag heeft.” De ploegleider zag zo een scenario ontstaan, zoals ze het binnen het team al enkele dagen in het hoofd hadden. “Eigenlijk was dit vanaf de tijdrit de insteek. We wisten dat het dit keer moest gebeuren. Als het dan ook lukt en op deze manier dan is het extra mooi. Hier mogen we wel even met zijn allen van genieten.”

Etappe-overwinning

Robert Gesink genoot uiteraard met volle teugen. “Het ging eerder deze week in de tijdrit hartstikke goed en ik voel me hier in deze ronde heel erg op mijn gemak. Het liep in alle etappes lekker. Maar dan is het toch nog even afwachten, wat je in een rit als deze kan laten zien. Zelf weet je het natuurlijk nooit. Ik wist vooraf alleen, dat ik er alles aan zou doen om er wat moois van te maken en dat de ploeg er voor mij zou staan. Al het andere was afwachten.” Maar al dat andere ging ook goed. Hij viel aan waar hij het had gepland. Op vijf kilometer van de finish. “Dat pakte erg goed uit. De jongens hadden me goed afgezet en vervolgens liep ik heel snel op de koplopers in. Ik ging voor het klassement, maar toen kwam ook ineens de etappe-overwinning in beeld.”

Hij ging voluit op jacht naar Horner en Atapuma. “Dat was nog niet zo makkelijk”, vond hij zelf. “Het was heel erg steil. Aan het begin ging ik hard weg, maar vervolgens werd het een beetje harken. Maar dat gold ook voor de anderen, want ik liep steeds verder uit en ik zag dat ik naderde op Horner en die Colombiaan. Toen kreeg ik ook het idee, dat de etappe nog te winnen was.” In de laatste paar honderd meter was het nog even bibberen met twee enge bochten. Gesink: “Dat was erg lastig. Het was bij de finish ook misleidend met een promodorp en een rare bocht. Daar verslikte ik me bijna in, Maar het lukte gelukkig toch. Winnen geeft een super gevoel. Ook naar de ploeg toe. Zelf ben ik er nog niet, maar ik zit op een goed niveau. Dat is heel erg hoopgevend, Het deed ontzettend pijn, maar de voldoening is groot.” Het plezier ook. Met dochter Anne in de armen zorgde de ritwinnaar op het podium voor emotionele beelden.

Robert Gesink (foto) heeft zijn toch al goede gevoel over de afgelopen weken in de Verenigde Staten zaterdag nog een fikse boost gegeven. Hij sloeg hard toe op Mount Baldy, de zwaarste col van de Tour of California. Gesink won de etappe na een prachtig nummer in de laatste vijf kilometer en nam de leiderstrui over van Dave Zabriskie, die de kopman van de Rabobank Wielerploeg niet kon volgen. Wilco Kelderman zorgde voor een tweede Rabo-succes. Hij werd op iets meer dan een minuut van zijn kopman zevende en veroverde de jongerentrui, die gesponsord wordt door Rabobank America.

De slag van Rabobank kwam na een prachtige etappe, waarin Radioshack met een georganiseerde aanval met kopman Christopher Horner probeerde het klassement op zijn kop te zetten. Rabobank had aanvankelijk met Michael Matthews en Paul Martens ook twee renners in de eerst 18-koppige en later uit 14 renners bestaande groep. Martens viel er uit weg door een lekke band en Matthews moest bij de eerste beklimming lossen. De Horner-groep zette fel door en had aan de voet van de bijna veertig kilometer lange klim naar de top van Mount Baldy een voorsprong van vier minuten. Langzaam liep de voorsprong terug, maar dat ging nog sneller nadat de Rabo's het initiatief overnamen van de ploegen van Dave Zabriskie (Garmin) en Tejay van Garderen (BMC).

Prima teamwork Rabobank

Bram Tankink, Luis Leon Sanchez en Wilco Kelderman waren de ideale ploegmaats voor Gesink, die in een zetel naar het steile slotstuk van de beklimming werd gebracht, de laatste zeven kilometer. Nadat Tankink en Sanchez waren weggevallen, resteerde op zes kilometer nog eerstejaars prof Wilco Kelderman. Maar die reed opnieuw alsof hij al jaren meedraait. Op vijf kilometer versnelde Gesink en spatte het groepje van de favorieten uit elkaar. Zabriskie en Van Garderen probeerden nog aan te klampen, maar zij konden het hoge tempo van Gesink niet volgen en moesten later ook bij Wilco Kelderman uit het wiel.

Gesink naderde snel op de laatste twee renners uit de vlucht van Horner. De Amerikaan zelf en de Colombiaan Atapuma. Horner was intussen gelost door de Colombiaan. Gesink duldde de Amerikaan maar even in zijn wiel en denderde daarna door naar Atapuma. Kort na de vlag van de laatste kilometer achterhaalde hij de Colombiaan en na twee moeilijke bochten in de laatste paar honderd meter reed hij in een sprintje naar zijn eerste, indrukwekkende, overwinning van het jaar. Kelderman toonde opnieuw zijn klasse met de zevende plek, wat voldoende was om de door hem begeerde jongerentrui te veroveren. Hij klom ook naar de zevende plaats in het algemeen klassement. De Californische ronde wordt zondag afgesloten met een korte rit (68 km) van Beverly Hills naar Los Angeles.

Dylan van Baarle (foto) heeft sinds zaterdag ook naamsbekendheid bij het grote publiek. Als winnaar van Olympia's Tour heb je immers voorlopig een plek in het collectieve bewustzijn van Nederlandse sportliefhebbers. De ronde is nog steeds een grote en heeft ook internationaal nog altijd een goede reputatie. Het was ook het eerste doel in dit seizoen voor de jonge renner, die aanstaande maandag 21 mei pas 20 jaar wordt. “Het doel was zo hoog mogelijk in het klassement te eindigen. Ik win vervolgens de proloog en de eindzege kwam daarna steeds meer in beeld. Nu is het genieten en uitkijken naar nieuwe doelen. Het NK en de Ronde van Thüringen.”

In de tijdrit pakte je de trui, dan moet je nog een korte etappe. Je wordt straks twintig. Hoe houdt een jonge sporter zijn zenuwen onder controle?

“Door concentratie en vooral met behulp van de ploeg. Ze zijn direct een strak tempo gaan rijden en dat heeft snel bij mij een stuk spanning weg gehaald. Ik wist al heel vlug, dat ik me niet veel zorgen hoefde te maken. Op het laatst was er zelfs helemaal geen spanning meer. Het vertrouwen groeide tijdens de etappe en ik zag dat de concurrenten ook niets meer durfden. Het was vervolgens eigenlijk alleen nog maar genieten.”

Wat was je doel vooraf? Het klassement of dagsucces?

“Het doel was zo hoog mogelijk in het klassement te eindigen. Ik win vervolgens de proloog en de eindzege kwam daarna steeds meer in beeld. Dan begin je te hopen. En nu is het zover. De mooiste overwinning in mijn wielercarrière tot nu toe. Het is min of meer een droom die uitkomt. Olympia's Tour is toch het hoogste was je in Nederland in mijn categorie kunt winnen. Het is een koers die enorm aanspreekt. Als je de erelijst ziet, dan wil je daar ook wel tussen staan.”

In het midden van deze ronde raakten jullie Jasper Bovenhuis en Wesley Kreder kwijt en raakte ook Jenning Huizenga geblesseerd. Wat toen?

“Dat was voor de ploeg wel een klap. Iedereen was even in een downstemming. Je vindt het ten eerste heel vervelend voor die jongens, hun seizoen staat nu even stil. En daarna zie je ook dat het voor de ploeg een tegenvaller is. Belangrijke renners, die het team sterker maken en goed kunnen helpen. Gelukkig kon Jenning verder. Dat hadden we hard nodig. Uiteindelijk hebben we met zijn allen gezegd dat we deze ronde voor die jongens wilden winnen. Dat heeft ons als team sterker gemaakt. Dat merkte je ook en zeker vandaag.”

Dit was het eerste doel. Dat is nu bereikt wat nu verder? Het NK? De WK? Tour de l'Avenir?

“Natuurlijk het NK. Dat is een heel belangrijk doel. Maar ook de Thüringen Rundfahrt. Het WK en de Tour de l'Avenir kan ik wel als doelen neer zetten, maar daar heb ik zelf geen zeggenschap over. Dan ben ik helemaal afhankelijk van de bondscoach. Maar als hij me meeneemt, is dat natuurlijk ook een belangrijk doel. Mijn volgende wedstrijd is volgende week Parijs-Roubaix voor espoirs. Daar kijk ik nu naar uit. Dat wordt vol knallen.”

En dan volgend seizoen. Met Olympia's Tour op zak val je op bij profploegen.

“Misschien wel, maar het verandert niets aan mijn planning. Ik ben tweedejaars en stap zeker volgend jaar niet over naar de profs. Ik wil me verder ontwikkelen en dat het liefste bij Rabobank. Bij Piet en Arthur. Dat is de beste leerschool van het hele peloton. Ik wil nog veel meer leren hier.”

Dylan van Baarle (foto) heeft zaterdagavond het voorlopige hoogtepunt van zijn wielercarrière bereikt. De 19-jarige coureur van het Rabobank Continental Team zag in de slotetappe van Olympia's Tour zijn eindoverwinning niet meer in gevaar komen. De rit werd beslist via een massasprint. De Australiër Steele von Hoff won de spurt. Van Baarle eindigde in het peloton. Hij was de grote slokop van de ronde, want hij won niet alleen het algemeen klassement, maar ook de proloog, het jongerenklassement, puntenklassement en tussensprintklassement. Het is de tiende eindzege van een Raborenner in de laatste elf edities. Alleen Taylor Phinney wist in 2010 een wig te drijven in het Rabobank-blok.

De Raboploeg wilde niets aan het toeval overlaten in de laatste etappe en maakte er min of meer een ploegentijdrit van, compleet met tijdritpakken. “De mannen hebben het werkelijk fantastisch gedaan”, juichte ploegleider Arthur van Dongen, die met zijn tactische plannen na de miraculeuze zege van Jetse Bol in 2011 voor het tweede jaar op rij aan de basis stond van de eindzege. “Ze hebben van begin tot eind bijna honderd kilometer lang een ploegentijdrit gereden. Aanvallen was zinloos en de concurrenten hadden snel in de gaten, dat ze alleen nog maar voor de tweede plaats konden gaan. Uiteindelijk werd de strijd om die positie spannender dan het duel om de eindzege.”

'Geen seconde verslappen'

Michael Freiburg stelde zijn tweede plaats zeker door de tussensprint te winnen. Die winst leverde geen gevaar op voor Van Baarle's positie. De Raboploeg hield tijdens de etappe vast aan de gekozen strategie, het tempo hooghouden en attent reageren op mogelijke uitvallen, waarvoor Danny van Poppel achter de hand werd gehouden. Van Dongen: “Ze hebben het professioneel gecontroleerd. Scherp en koel en dat is ontzettend nodig, want je mag hier geen seconde verslappen. We hebben ook de nodige pech gehad deze week. Maar ik vind het de kracht van de ploeg, dat die tegenslag werd omgezet in nog meer teamgeest."

Jasper Bovenhuis en Wesley Kreder kwamen deze ronde lelijk ten val. Bovenhuis liep daarbij een barst in een pols op en Kreder brak een elleboog. Jenning Huizenga, die een etappe won, kwam met de leiderstrui om de schouders ten val, maar hij vervolgde ondanks verwondingen aan kin en borstbeen de koers. De ploegleider was vol lof over de oudste renner (28) van zijn team. “Jenning heeft aangetoond, dat hij steeds beter zijn draai als wegrenner vindt. Hij was heel goed deze ronde en ondanks die val was hij vandaag in de laatste etappe voor ons een hele belangrijke pion.”

Druk goed verwerkt

De ploeg voelde bij de start in Zandvoort wel de druk, die in deze koers traditioneel op de schouders van Rabobank rust. “Maar eerlijk gezegd, zijn we daar goed mee om gegaan. Ik heb de druk opnieuw niet als hinderlijk ervaren. Verre van dat.” Arthur van Dongen zag de pressie juist als een geschikt middel de ploeg op scherp te zetten. “De jongens weten zo ook, dat er veel van hen wordt verwacht. De concentratie was optimaal. We zijn vorige week al bewust aan de voorbereidingen begonnen met een trainingskamp van twee dagen in Limburg, We hebben de twee Limburgse etappes verkend en het parcours van de tijdrit in Reuver. Toen proefde ik al dat er iets ging leven en daar is dit het resultaat van. Een teamprestatie. Iedereen heeft hierbij een rol gehad.”

Na twee weken fietsen stond er met de veertiende rit in de Ronde van Italië dan eindelijk een echte bergetappe op het programma. Het peloton moest in de 206 kilometer lange rit van Cherasco naar Cervinia twee bergen van de eerste categorie bedwingen: de Col de Joux en de beklimming naar finishplaats Cervina. Andrey Amador uit Costa Rica schreef de rit op zijn naam, terwijl Ryder Hesjedal op plaats vier de roze leiderstrui op Joaquin Rodriguez heroverde. Tom-Jelte Slagter (foto) finishte in de derde groep op de 25e plaats.

Nadat Tom-Jelte Slagter in de tiende rit de favorieten voor het eindklassement met speels gemak partij gaf in de steile klim naar Assisi, was het de vraag of de 22-jarige Groninger ook in de langere klimmen in hun spoor mee zou kunnen. “Je kunt die twee etappes niet met elkaar vergelijken”, stelt ploegleider Jan Boven. “In Assisi was het een kort klimmetjes, dus vandaag was het een heel ander verhaal. Tot vier kilometer voor de top kon Tom-Jelte met de eerste groep mee. Ik heb hem wel gevraagd om volle bak door te blijven rijden met het oog op het jongerenklassement. Dat heeft hij ook gedaan, maar helaas is hij wel een plek gezakt in dat klassement.”

Vliegende start

De veertiende etappe in de Ronde van Italië kende een vliegende start. In het eerste uur probeerden verschillende renners weg te komen uit het peloton, wat uiteindelijk een gemiddelde van ruim 50 kilometer per uur op de teller bracht. Pas na 58 kilometer wisten acht renners een gat te slaan. De kopgroep bouwde een maximale voorsprong op van veertien minuten, maar viel in de 22 kilometer lange Col de Joux (gemiddeld stijgingspercentage van 5,6 procent) uit elkaar. Andrey Amador uit Costa Rica koos in deze klim voor de aanval en bereikte als eerste de top.

Eenmaal in de laatste beklimming wisten de Italiaan Alessandro De Marchi en de Tsjech Jan Bárta Amador bij te halen. Het peloton, onder aanvoering van de ploeggenoten van Ivan Basso, liet in de 27 kilometer lange slotklim (5,5 procent gemiddeld) de voorsprong snel slinken. Met nog drieënhalve kilometer te gaan, barstte de strijd om de roze trui los. Hesjedal wist weg te rijden bij zijn concurrenten en heroverde zo de roze leiderstrui. Tom-Jelte Slagter finishte 1 minuut en 40 seconden achter de winnaar als 25ste. In het jongerenklassement zakte hij van de vijfde naar de zesde plaats. Jan Boven: “Deze Ronde van Italië is een grote ontdekkingstocht voor Tom-Jelte. Er komen nog genoeg dagen waarin hij mooie dingen kan laten zien.”

Renshaw niet van start

Mark Renshaw ging in de veertiende etappe niet meer van start. De Australiër die vrijdag nog naar een derde plaats sprintte, neemt gas terug voor het tweede deel van het seizoen. “Ik heb al heel veel wedstrijden gereden en ben tevreden over mijn optreden in de Giro. Dat geeft me vertrouwen voor mijn komende doelen: de Ronde van Zwitserland en de Tour de France”, aldus Renshaw. Jan Boven vult aan: “Mark is al vanaf de Tour Down Under in touw, dus het is nu goed om even wat rust te nemen.”