Op de dag na het feest voor haar 40jarige huwelijk ging mijn moeder naar de dokter met pijnklachten in haar borst. Acht maanden later was ze dood.

Een groot deel van die tijd heeft ze in verschillende ziekenhuizen gelegen. Chemo ondergaan, bestraling ondergaan. De pijn die ze heeft moeten lijden is onmenselijk geweest. Pas vlak voor haar dood is de precieze diagnose gesteld. Maar al was die op dag 1 gesteld; het had niets uitgemaakt; deze vorm was en is ongeneeslijk.

Die acht maanden hebben we wel intens van ons gezin genoten. Mama heeft letterlijk tot in de laatste week genoten van haar gezin en haar kleinkinderen. Genoten van veel lieve vrienden en familie, mooie bloemen, en lekker eten en drinken. Had dat maar langer kunnen duren. En daar wil ik een bijdrage aan leveren.

Sinds het overlijden van mijn moeder heb ik met steeds meer kriebels gekeken naar de resultaten van Alpe d’HuZes. En afgelopen december heb ik de knoop doorgehakt; ik moet gaan meedoen. Nog nooit eerder heb ik op een racefiets gezeten, nog nooit eerder heb ik een heuvel, laat staan een berg opgefietst. Dan moet ik maar trainen, oefenen, voorbereiden. Ik kan dat gelukkig. Mijn moeder kreeg niet eerst oefenkanker, of een trainingstumor. Die kreeg het gewoon voor de kiezen. Dan kan ik toch verdorie wel die berg bedwingen!

Ik vind het hartverwarmend om te merken hoeveel steun ik krijg uit mijn omgeving. Niet alleen de vele gulle donaties, maar ook de kleine uitingen van support, de vele vragen hoe het nu gaat. Dat geeft me de kracht om door te zetten, en berusting in mijn hoofd. Laten we alsjeblieft met z’n allen ervoor zorgen dat niemand meer hoeft mee te maken wat mijn moeder heeft moeten doorstaan!

Beste Ploeggenoten.

Het aftellen is begonnen, binnen enkele weken zullen we met een peloton van maar liefs 5000 renners de Alp’d Huez beklimmen en afdalen !.

Velen gaan zelf 6 maal op en neer, want dit is meer dan een sportieve uitdaging het is een strijd voor het goede doel waarbij zeer veel emoties gepaard zullen gaan.

Dagelijks lees ik korte berichtjes van vele helden die de uitdaging aangaan : Julie een meisje van 8 jaar die samen met haar zussen de top wil halen, Roel die fiets voor zijn overleden zoon, Magali 10 jaar oud die samen met haar moeder en oma de top wil halen. Veel verhalen met evenzoveel emoties maar allen met maar een doel, de top halen en zoveel mogelijk geld bijeen halen om de vreselijke ziekte die kanker heet te bestrijden.

Als voormalig renner en Rabobank Wielren Host ben ik trots een steentje te mogen bijdragen aan de voorbereidingen die nodig zijn om deze Alpenreus te bedwingen. Als renner ben ik wel wat gewend maar fietsen in een peloton dat zo gemêleerd is qua leeftijd , fiets ervaring en emotie is ook voor mij erg spannend.

Beste ploeggenoten , want dat zijn we deze dag ongeacht of ik een Raboshirt draag of een tenue van een van de vele Topteams, wij zijn deze dag een team.

Laten we elkaar dan ook helpen om ons doel te halen, voor de een is dat eenmaal de top halen en de ander zelf zes maal.

Opgeven is geen optie, maar ondanks alles ons verstand blijven gebruiken wel!

Als je ervaren bent moedig dan je ploeggenoten aan en help ze om veilig beneden te laten komen. Je begrijpt dat in zo,n grote groep fietsers zitten die voor de eerste maal een berg beklimmen en afdalen. Houd je snelheid in de afdaling laag, ben je uitgeput stop dan op een veilige plek en rust uit.

Als we dit doen word het een onvergetelijke dag.

Sportieve groeten,

Rob Harmeling.

Dit wordt de derde (tot en met de achtste!) keer dat ik de Alpe d'Huez ga bedwingen. Ik zie er als een berg tegen op en toch heb ik er zin in en ik weet waar ik het voor doe. Maar ik weet ook dat ik me die dag meerdere malen af zal vragen waarom ik in vredesnaam hier nu weer aan begonnen ben: mezelf pijnigen op een veel te drukke berg. Want ook daar ga ik me aan storen. Aan de drukte. Duizenden enthousiastelingen die ieder op zijn eigen manier de berg onveilig maakt. Alleen, ik heb een keuze en weet dat die pijn maar een dag duurt, hooguit twee. Ik zal een voldaan gevoel hebben aan het einde van de dag. Misschien zelfs wel een gevoel van trots omdat ik het toch maar gedaan heb.

Natuurlijk ben ik de 9e ook in gedachten bij mensen om me heen die door kanker zijn overleden. Ik krijg ze met mijn sportieve uitdaging niet terug, maar ik hoop dat ik door mijn inzet in de toekomst mensen het verlies van dierbaren aan kanker kan besparen. Dromen mag, toch? Daarom doe ik mee.

Rien Nagel

Directievoorzitter Rabobank Utrecht

Ik ben Karin Springer 52 jaar.

Mijn drijfveer om nu mee te doen met Alpe d'HuZes is omdat we vorig jaar van dichtbij zijn geconfronteerd met de ziekte kanker. Bij mijn Zus Els werd half april 2010 longkanker geconstateerd met uitzaaiingen naar de lymfeklieren en niet operabel. Binnen twee weken belt een van mijn beste vriendinnen Daan, met de mededeling dat ze borstkanker heeft. Een huisvriend die vanaf haar 11de al kind aan huis is. Zij is gelukkig wel te opereren.

Hoe machteloos kan je voelen als je van zo dichtbij mensen ziet strijden tegen Kanker.

Als groot fietsliefhebster wist ik van het bestaan van Stichting Alpe d’HuZes. Mijn zus Yvon en ik keken elkaar aan en zeiden allebei: “dat gaan we doen!”. We willen graag op deze manier onze bijdrage leveren in de strijd tegen kanker.

We vertelde dit aan mijn zus Els en ze vond het prachtig. Ze wilde heel graag mee. Helaas zijn bij Els na 4 chemo's complicaties opgetreden en is op 26 augustus op 54 jarige leeftijd overleden. Mijn zus gelooft sterk dat er meer is tussen hemel en aarde en zal vanaf haar eigen plek in Frankrijk erbij zijn. Daarnaast heeft ze altijd sterk gelooft in mijn eigen collectie sportsieraden.

Precies twee maanden na het overlijden van mijn Zus Els, werd ik gebeld door Johan Baaten van Stichting Alpe d’HuZes. Hij belde met de vraag of het niet mooi zou zijn om van een bestaand item uit de collectie een speciaal Ad6 sieraad te maken.

Een grote wens van mij kwam uit: een sieraad gekoppeld aan een doel wat zo fantastisch is en waar ik mijn emoties in kwijt kan. Ik heb met gevoel een mooie bedel en speld ontworpen voor Stichting Alpe d’HuZes. De helft van de opbrengst is voor de stichting. Ik ben blij met deze samenwerking en geeft mij kracht om het verlies van mijn zus te dragen. Op www.hethamertje.nl is meer info te lezen.  

Sportieve groet,

Karin Springer

Sedert enige jaren verkoop in mijn restant vakantiedagen aangezien ik geen hekel aan mijn werk heb, anders geformuleerd: mijn werk geeft mij energie…….

Dat ik daarmee telkens de knip van Jan Kees de Jager heb gespekt heb ik maar voor lief genomen tot dat….., ik in contact ben gekomen met een van de meest enthousiaste Alpe d’HuZes ambassadeurs binnen de Rabobank Hetty Hoof-Slaats.

Ik heb haar eens onder het genot van kopje koffie gevraagd of de organisatie van Alpe d’HuZes nog behoefte heeft aan vrijwilligers die graag hun handjes willen laten wapperen. Van dat gesprek hebben twee opmerkingen veel indruk op mij gemaakt: het aantal vrijwilligers dat betrokken is bij dit evenement maar het meest het antistrijkstok beleid. Fantastisch dat de opbrengsten in zijn geheel naar het KWF gaan en de deelnemers hun eigen reis- en verblijfkosten voor rekening nemen.

Op de vraag “Peter wat kun jij voor de organisatie betekenen” kwamen we samen al snel op het idee dat ik in de entertainment groep wel toegevoegde waarde zou kunnen leveren.   Op mijn vervolg vraag: “Wat bedoel je concreet” antwoordde Hetty, neem je accordeon mee, formeer een klein smartlappenkoor en we gaan in aanloop naar maar zeker ook op 9 juni alle deelnemers laten merken dat op deze Nederlandse berg in de Alpen ook Nederlandse smartlappen zullen klinken.

Inmiddels is zich het hard(smartlappen)core aan het formeren, andere collega’s zijn bezig een tekst te maken met betrekking tot Alpe d’HuZes, de muziekbundel is bijna gereed. Samengevat: ons hard(smartlappen)core heeft al  ontzettend veel voorpret. Wat het uiteindelijk gaat worden, ook wij trainen ons het leplazerus gelijk de renners, , maar ook voor ons is en blijft van toepassing: “opgevenisgeenoptie”.

Peter van den Meijdenberg – collega Rabobank Nederland

Toen ik jong was, wist ik natuurlijk wel dat niemand onsterfelijk is. Maar in mijn directe omgeving stierven er geen mensen. Totdat mijn broer op 23-jarige leeftijd overleed. En vanaf dat moment besefte ik dat mensen om wie je geeft, zomaar dood kunnen gaan. Een paar jaar later stierf mijn nicht aan borstkanker. Zij was moeder van twee kleine kinderen. Weer later kreeg mijn moeder borstkanker. Tien jaar geleden overleed mijn vader aan longkanker. Vorig jaar kreeg mijn jongste zus darm- én borstkanker.

EN NU VIND IK HET WEL GENOEG!

Ik wil niet dat er nog meer mensen om wie ik geef, te vroeg sterven. We zouden allemaal gezond en genietend van het leven oud moeten worden. Maar ik besef ook dat ik niets te willen heb. Niemand vraagt om kanker te krijgen. Maar ik kan er wél iets aan doen. Ik kan een klein steentje bijdragen aan de strijd tegen kanker. Door op 9 juni die Alpe d’Huez een aantal keren op te fietsen.

Dit doe ik voor iedereen met kanker. Maar speciaal voor mijn moeder, die gelukkig is genezen. En voor mijn zus, die zo sterk is om tegen de kanker te vechten.

Een paar weken nadat ik wist dat zij kanker had, ging ik met de racefiets de Calibier op. Ongeveer drie kilometer voor de top had ik het zwaar en overwoog te stoppen. Ik heb het niet gedaan. Ik heb drie kilometer lang in mezelf de volgende zin herhaald: Als ik het red, redt zij het ook. Ik heb het gered naar de top. Ik weet zeker dat mijn zusje het ook gaat redden. En ik ga ook van de Alpe d’Huez winnen. Als ik het moeilijk krijg tijdens de beklimmingen, ga ik weer dezelfde zin herhalen. Want ik weet dat het werkt.

Jacqueline de Waard-Zuijdervliet

Rabobank Utrecht

Kijk voor de actiepagina van Jacqueline op: http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/sjak/jacqueline-de-waard-zuijdervliet