Download Flash om deze content te bekijken:

Vorig jaar offerde Robert Gesink (foto) zich in de Amstel Gold Race nog op voor de kopmannen van de Raboploeg, dit jaar was hij er zelf een. Het vertrouwen maakt hij meer dan waar door twee maal de beslissing te forceren. De derde plek was dan ook dik verdiend.

Derde in de Amstel Gold Race. Dat moet een heerlijk gevoel geven.
"Van tevoren had ik gezegd dat een plek bij de eerste vijf of het podium een goed resultaat zou zijn. Ik plaats op de Keuteberg de beslissende demarrage. Dat geeft al een goed gevoel. Dan rijden we met drie man voor de groep uit. Dat is fantastisch. De volgende stap zou zijn dat ik mezelf nog beter kan sparen, zodat ik in de finale wat overheb. Maar voor nu is dit een erg goed resultaat en ik ben echt superblij met deze derde plaats."

Hoe sterk voelde je je tijdens de race?
"Het was de eerste keer dat ik in zo'n grote koers de finale reed. Dat je dan meteen de koers kunt bepalen, dan is dat erg goed. Op de Keuteberg heb ik tenslotte toch de wedstrijd echt opengebroken. Dat ik vervolgens nog een keertje in mijn eentje wegrijd, bleek ook bepalend, maar mijn demarrage op de Keuteberg was voor mijn gevoel nog beter."

Heeft de ervaring van je twee medevluchters nog meegespeeld?
'Dat waren natuurlijk twee oude rotten, in vergelijking met hen ben ik een groentje, haha. Maar nee, ik denk niet dat ik bijvoorbeeld stom gereden heb. Ik was gewoon leeg. Misschien dat ik wat meer zou moeten wachten, maar we hebben er alledrie voor gereden. Als ik niet verkramp bij het inrijden van Valkenburg, wil ik nog wel eens zien of ze mij gemakkelijk verslaan. Ik denk niet dat ik de traagste ben."

Hoe kijk je op de race terug?
"Ik had niks anders gedaan dan nu. Op het moment dat ik verkramp na, heb ik overal het juiste gedaan. Hier kan ik gewoon weinig aan doen. Maar als je kijkt dat ze daarna niet verder van me wegrijden en het opstormende peloton ook niet echt dichterbij komt, dan moet de conclusie zijn dat ik goed ben. En zo voel ik mij ook. Ik ben zeer tevreden met deze Amstel Gold Race."

Dat moet een goed gevoel zijn, met de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik voor de boeg.
"Zeker. In de Waalse Pijl weet ik nu hoe het gaat en ik weet waar ik goed moet zijn en waar ik van voren moet zitten. Die ervaring neem ik nu mee en ik ga super mijn best doen. Ik wil het beter doen dan vorig jaar, dus er zijn nog maar drie plaatsen over. Nee, zonder gekheid, dit gevoel van vandaag neem ik mee, dat geeft een goed vertrouwen in de komende week. Nu is het een lekker moment en morgen neem ik een dagje rust. En dan ga ik er weer vol tegenaan!"

Als ronderenner leunt hij al tegen de wereldtop, maar zondag toonde Robert Gesink (foto) zich ook als een klassieke coureur van niveau. Met een derde plaats in de Amstel Gold Race bezorgde hij zijn ploeg een leuke prijs, die gevierd werd als een halve overwinning. "Brons met een gouden randje? Je dik", juichte ploegleider Erik Dekker na de race. Aan de overwinning van de Rus Sergej Ivanov en de tweede plaats van Karsten Kroon viel weinig te doen, meende Dekker. "Maar de derde plek van Robert en de achtste van Nick Nuyens vormen een leuke beloning voor de goede koers van de ploeg."

Gesink trok zelf op het vals plat bovenaan de Keuteberg de finale open, nadat ploegmaats in de zestig kilometer ervoor voortdurend het lontje hadden aangestoken. De Raboploeg was niet vertegenwoordigd in de traditionele grote ontsnapping van de dag. Zes renners, onder wie coureurs van de andere Nederlandse ploegen Skil-Shimano en Vacansoleil, reden bijna 180 kilometer in de aanval. Ze fietsen een maximale voorsprong van meer dan 14 minuten bijeen, maar onder impuls van met name Caisse d'Erpagne, Cervelo, Saxobank en Rabobank (Stef Clement) werden de vluchters vanaf de 150e kilometer opgejaagd wild.

Sterke Oscar Freire
Op en na de tweede beklimming van de Cauberg trokken renners van Rabo de koers open. Pieter Weening plaatste een aanval op de l'Alpe d'Huez van Valkenburg. Later roerde met name Oscar Freire zich heel bijzonder. "Helemaal volgens afspraak", vertelde Dekker. "Oscar zou actie ondernemen, wanneer hij zich niet goed genoeg voelde voor een overwinning. Dat deed hij vervolgens zo overtuigend en zo goed, dat ik me afvraag of Oscar misschien beter was, dan hij zelf dacht." Het werk van de Spanjaard en later ook nog Paul Martens en Bram Tankink maakte de toppers toch meer murw dan ze bij Rabo zelfs hadden gehoopt.

Dat laatste bleek bij de beklimming van de Keuteberg. De laatste helling voor de Cauberg. Op het valse plat van de Keuteberg maakte Erik Dekker snel de rekening op. "Toen ze bovenkwamen, ging er een lichtje branden. Geen Valverde, geen Cunego en geen Rebellin. De topfavorieten. Ze zaten allemaal in de tweede groep. Ik denk:  'hé wat gebeurt hier?' Robert was er wel bij. Op het valse plat is hij gaan versnellen. Achter hem twijfelden ze even, maar ik was toch blij dat Ivanov en Kroon erbij kwamen. Alleen had Robert het niet volgehouden tot op de Cauberg. Nu was er nog een derde plaats."

Explosieve versnellingen
Zat er niet meer in dan dit? Dekker: "Nee, ik denk het niet. Robert was toch wel een beetje leeg. Dat kon je de laatste drie, vier kilometer al zien. Nee, hij was niet aan het linkeballen. Robert had het moeilijk, met name met de explosieve versnellingen tussendoor. Want op de Cauberg kon je ook zien dat ze niet meer verder van hem wegreden. Het was bovendien knap dat hij het peloton nog voor kon blijven. Dit is echt een hele mooie derde plaats. Het joch is pas 22. Het zijn er niet veel hoor van die leeftijd, die dit in een klassieker van dit kaliber kunnen. We zijn hier echt heel tevreden mee."

De 76e Rund um Düren werd zondag gekenmerkt door een lange ontsnapping met onder anderen de Rabo Continental-renners Steven Kruijswijk en Thomas Berkhout. Het tweetal kon samen met hun vluchtmakkers een behoorlijke poos uit de greep van het peloton blijven. Ze pakten een maximale voorsprong van 1 minuut en 40 seconden. Het bleek echter niet voldoende, want twintig kilometer voor het einde kwam de grote massa terug. Een massasprint bracht uiteindelijk de beslissing.

Rabo deed sterk mee in diee massasprint, maar Michel Kreder (vierde) en Thomas Berkhout (vijfde) kwamen net tekort. Ze waren niet in staat om de Duitser Dennis Pohl te verslaan. "Het is altijd oorlog met zo’n massasprint", aldus ploegleider Piet Kuys. "Je hoeft maar een keer naar links of rechts te moeten uitwijken en je bent al bekeken."

Kreder en Berkhout eindigden uiteindelijk als vierde en vijfde. "Ze hebben goed meegesprint, maar helaas verloren. Het is niet anders." De andere Rabo-renners deden het overigens niet slecht in de massasprint. Zo nam Jetse Bol beslag op plek twaalf, Dennis van Winden moest genoegen nemen met één plaats lager. De rest van de ploeg kwam midden in het peloton aan, terwijl Jasper Ockeloen en Maurice Vrijmoed de finish niet wisten te bereiken.

De Ronde van Turkije is zondag voor het Rabo Continental Team geëindigd met een lach en een traan. Michael van Staeyen (foto) werd achter de Duitser Sebastian Siedler tweede in de slotetappe. Martijn Keizer verdedigde zijn negende plaats in het eindklassement met succes. Aan de andere kant was Theo Bos in de slotkilometer samen met de klassementsleider Daryl Impey betrokken bij een zware val. Beiden bereikten met achterstand de finish, maar ze kregen de tijd van de winnaar omdat de val binnen de laatste drie kilometer plaats vond. Impey bleef daarom uiteindelijk toch eerste.

Bos leek de Zuidafrikaan bij de val naar de grond te trekken. Daarbij kwamen beide renners in de hekken terecht. Bos liep een paar schaafwonden op. Impey enkele bloedende wonden. Hij is voor onderzoek naar het ziekenhuis. Ploegleider Nico Verhoeven sprak na afloop kort met de jury over het voorval, maar die zag geen aanleiding om een zaak tegen Bos te starten. "Er is ook geen enkele sprake van het feit dat Theo op het matje zou zijn geroepen. Daar weten wij niks van."

Nico Verhoeven verdedigde zijn sprinter na afloop ook. "Het lijkt er op de tv-beelden vanuit de helikopter inderdaad op, dat Theo Impey naar de grond trekt, dat zal ik niet ontkennen. Maar de waarheid ligt toch even anders. Impey dreigde Theo klem te zetten tegen de hekken. Theo weert dat af met zijn arm. Impey raakt uit balans, komt nog meer de kant van Theo op en daarna is er geen houden meer aan. Er is geen enkele sprake geweest van bewust naar de grond trekken." Die lezing hoefde de ploegleider niet eens aan de jury voor te leggen. Verhoeven: "Zover kwam het niet, want ze maakten er helemaal geen punt van."

Verhoeven weet zeker dat de lezing van zijn renner klopt. "Ik twijfel er niet aan. Theo gaat even de klassementsleider naar de grond trekken en dat wetende dat hij zelf ook zwaar gaat vallen...... Zo steekt de wereld niet in elkaar. Bovendien is Theo Bos een zuivere en faire sprinter zoals ik hem tot nu toe heb meegemaakt. En zelfs TV-beelden zijn niet altijd glashelder."

Over de ronde zelf was Verhoeven wel tevreden. "Een sterke bezetting en dan een man in de toptien hebben, daar kun je mee thuis komen." Wel was hij teleurgesteld over het gering aantal mogelijkheden voor zijn sprinters. "Vooraf verwacht je dat er hier wel een aantal kansen voor de sprinters zijn, maar dat viel tegen. Het parkoers was lastiger dan verwacht en de dagen dat er wel een kans was, bleek de finale erg gevaarlijk."

Met een derde plaats voor Dennis van Winden (foto) heeft het Rabo Continental Team zaterdag Luik-Bastenaken-Luik U23 goed afgesloten. Van Winden maakte deel uit van de goede ontsnapping met drie renners, maar hij moest op de laatste helling in de straten van Ans zijn twee medevluchters laten gaan. De Deen Rasmus Guldhammer versloeg in een sprint de Belg Romain Zingle.

"Derde. Niet gewonnen. Daar kun je van balen, maar dat doen we nu niet, want de ploeg heeft de hele dag goed gekoerst en Dennis heeft zich goed geweerd", strooide ploegleider Piet Kuijs na afloop met lof. Hij vond in de allereerste vlucht van zestien man drie van zijn renners terug. Dennis van Winden, Michel Kreder en Steven Kruijswijk. "Daarna hebben we de hele dag een vooraanstaande rol gespeeld. Gewoon goed dus."

De groep van zestien groeide later nog aan tot 31, maar vanaf dat moment maakten die renners definitief de dienst uit in de koers. Michel Kreder viel vooraan weg door een lekke band. Op de La Redoute vielen zeven man aan, onder wie Dennis van Winden. Achter dat zevental ontstond een groep van zestien, met Kruijswijk en de na een demarrage uit het peloton weer teruggekeerde Kreder. De groep van zestien viel op weg naar de finish in Luik helemaal uiteen, maar vooraan bij de zeven gebeurde het.

Op de Saint Nicholas maakte Van Winden opnieuw deel uit van een nieuwe vluchtgroep, met Guldhammer en Zingle. Vlak voor de top moest de Raborenner lossen, maar op het vlakke stuk naar het laatste klimmetje sloot hij weer aan. In de steile straten van Ans plaatste Guldhammer een aanval, die alleen nog door Zingle beantwoord werd. Van Winden kreeg zelfs nog gezelschap van twee renners uit de achtergrond, maar die bleef hij in de sprint om de derde plaats de baas. "Een leuke beloning voor een mooie dag", vond Piet Kuijs, die ook Kreder en Kruijswijk nog in de toptwintig zag eindigen.