<
>
Kies renner
Profielpagina van Robert Gesink
Weblog Robert Gesink
"Jeugdherinneringen"
08|06|10 Robert GesinkJeugdherinneringen
Gister was de dag dat we de finale van de 15e rit in de tour verkenden en dan voornamelijk de laatste klim, Port de Bales.
De avond ervoor, tijdens het eten in een erg goed hotelletje in Pau kwamen we via de verschillende broodjes die we tijdens het eten konden kiezen op de jeugdherinneringen van Adri die hij als bakkerszoon had bij het ruiken van het warme vers gebakken brood.
De dag van de verkenning, eigenlijk deel 2 na het afblazen van de verkenning door te veel sneeuw, ruim een maand terug, begon wederom met minder fraai weer door regen. Onderweg naar de Bales klaarde het wat op, maar tijdens de beklimming van de lastige, smalle klim reden we de laaghangende wolken in en een nat pak bleef ons niet bespaard.
De Bales, wat een strontklim! De smalle weg is nog wel te doen, het beschadigde asfalt heeft er ook niets mee te maken en het komt ook niet door de steile percentages die ervoor zorgen dat je de laatste kilometers flink aan de bak moet om boven te komen.
En toch was het een enorme strontklim. De reden: De boer die vlak voordat wij naar boven kwamen peddelen met zijn kudde koeien met bijzonder actieve stoelgang dezelfde weg had afgelegd.
Normaal is de Bales zo'n 19 kilometer, maar door slingerende manoeuvres hebben wij er een paar kilometers aan toegevoegd.
Halverwege de klim kwamen bij mij de jeugdherinneringen boven van warme zomeravonden waarop ik pa ging helpen bij het ophalen van de koeien die in de weide achter onze boerderij liepen en terug de stal in moesten om gemolken te worden. Een klusje, waarbij ik, tijdens het ophalen van een afgedwaalde koe al sprintend even niet oplette en meer dan eens met blote voeten in een 'hoopje ellende' ging staan.
Jeugdherinneringen, bovengebracht door die geur van warme, vers gebakken koeievlaai.
Groeten!
Robert
Gister was de dag dat we de finale van de 15e rit in de tour verkenden en dan voornamelijk de laatste klim, Port de Bales.
De avond ervoor, tijdens het eten in een erg goed hotelletje in Pau kwamen we via de verschillende broodjes die we tijdens het eten konden kiezen op de jeugdherinneringen van Adri die hij als bakkerszoon had bij het ruiken van het warme vers gebakken brood.
De dag van de verkenning, eigenlijk deel 2 na het afblazen van de verkenning door te veel sneeuw, ruim een maand terug, begon wederom met minder fraai weer door regen. Onderweg naar de Bales klaarde het wat op, maar tijdens de beklimming van de lastige, smalle klim reden we de laaghangende wolken in en een nat pak bleef ons niet bespaard.
De Bales, wat een strontklim! De smalle weg is nog wel te doen, het beschadigde asfalt heeft er ook niets mee te maken en het komt ook niet door de steile percentages die ervoor zorgen dat je de laatste kilometers flink aan de bak moet om boven te komen.
En toch was het een enorme strontklim. De reden: De boer die vlak voordat wij naar boven kwamen peddelen met zijn kudde koeien met bijzonder actieve stoelgang dezelfde weg had afgelegd.
Normaal is de Bales zo'n 19 kilometer, maar door slingerende manoeuvres hebben wij er een paar kilometers aan toegevoegd.
Halverwege de klim kwamen bij mij de jeugdherinneringen boven van warme zomeravonden waarop ik pa ging helpen bij het ophalen van de koeien die in de weide achter onze boerderij liepen en terug de stal in moesten om gemolken te worden. Een klusje, waarbij ik, tijdens het ophalen van een afgedwaalde koe al sprintend even niet oplette en meer dan eens met blote voeten in een 'hoopje ellende' ging staan.
Jeugdherinneringen, bovengebracht door die geur van warme, vers gebakken koeievlaai.
Groeten!
Robert
"Crossen tijdens training"
25|05|10 Robert GesinkWat een paar dagen geleden eigenlijk begon als een geintje toen we over de brede, ‘lopende’ klim de Sierra Nevada op reden kwam vandaag toch uit.
Tijdens een van de eerste dagen reed ik naast Laurens en zag ik rechts, een stukje onder ons in het dal een zandweg liggen die er erg goed uit zag. Met de etappe in de Giro nog vers in het geheugen en daarbij de verhalen van Armstrong, die vorig jaar in Aspen tijdens een hoogtestage voor de Tour op zeer grote hoogte af en toe op onverharde wegen trainde was het plan snel gemaakt en stelde ik voor om binnenkort ook eens een paar van deze Spaanse ‘Strade Bianche’ in de training op te nemen.
Laurens is voor zoiets altijd wel te porren en was snel om. Het feit dat we hier op hoogtestage nog een aantal verschillende klassieke wielsets met verschillende soorten banden bij ons hebben om te vergelijken in aanloop naar de 3e etappe van de Tour was ook niet in ons nadeel.
Ook trainer Louis gaf zijn goedkeuring met als enige vereiste dat ‘Juanma’ Garate als oudste en (naar zijn inschatting) meest verstandige renner na de eerste kilometers de keuze moest maken of het rijden op deze wegen wel te doen was.
Aangekomen bij de overgang van asfalt naar gravel begon ik wel wat te twijfelen maar na een goede kilometer hobbelen, stuiteren en om de gaten heen sturen werd de weg beter en beter. De auto probeerde ons te volgen maar kon niet harder dan 10km/u rijden op dit slechte stuk weg. Even was ik bang dat Juanma onze heldentocht af ging blazen aangezien Spanjaarden en extreme fietsomstandigheden met uitzondering van Flecha geen goede combi zijn, maar toen ik omkeek zag ik ook bij hem een glimlach van oor tot oor.
Eenmaal over de ongeasfalteerde top gekomen was het uitgerekend de verstandigste van het stel, onze Baskische klepper, die als een malle voorbij gezeild kwam en met dik 50km per uur als een mini Lars Boom Look-a-Like gemakkelijk de flauwe bochtjes voor zijn rekening nam.
Zoals elke cross waren wij ook na een uurtje klaar en daalden we verder af richting dal om van daaruit de beklimming tot 2500m te beginnen.
Een leuk dagje met wat extra afwisseling. Nu voor de TV voor de beklimming van Monte Zoncolan.
Groeten!
Robert
Tijdens een van de eerste dagen reed ik naast Laurens en zag ik rechts, een stukje onder ons in het dal een zandweg liggen die er erg goed uit zag. Met de etappe in de Giro nog vers in het geheugen en daarbij de verhalen van Armstrong, die vorig jaar in Aspen tijdens een hoogtestage voor de Tour op zeer grote hoogte af en toe op onverharde wegen trainde was het plan snel gemaakt en stelde ik voor om binnenkort ook eens een paar van deze Spaanse ‘Strade Bianche’ in de training op te nemen.
Laurens is voor zoiets altijd wel te porren en was snel om. Het feit dat we hier op hoogtestage nog een aantal verschillende klassieke wielsets met verschillende soorten banden bij ons hebben om te vergelijken in aanloop naar de 3e etappe van de Tour was ook niet in ons nadeel.
Ook trainer Louis gaf zijn goedkeuring met als enige vereiste dat ‘Juanma’ Garate als oudste en (naar zijn inschatting) meest verstandige renner na de eerste kilometers de keuze moest maken of het rijden op deze wegen wel te doen was.
Aangekomen bij de overgang van asfalt naar gravel begon ik wel wat te twijfelen maar na een goede kilometer hobbelen, stuiteren en om de gaten heen sturen werd de weg beter en beter. De auto probeerde ons te volgen maar kon niet harder dan 10km/u rijden op dit slechte stuk weg. Even was ik bang dat Juanma onze heldentocht af ging blazen aangezien Spanjaarden en extreme fietsomstandigheden met uitzondering van Flecha geen goede combi zijn, maar toen ik omkeek zag ik ook bij hem een glimlach van oor tot oor.
Eenmaal over de ongeasfalteerde top gekomen was het uitgerekend de verstandigste van het stel, onze Baskische klepper, die als een malle voorbij gezeild kwam en met dik 50km per uur als een mini Lars Boom Look-a-Like gemakkelijk de flauwe bochtjes voor zijn rekening nam.
Zoals elke cross waren wij ook na een uurtje klaar en daalden we verder af richting dal om van daaruit de beklimming tot 2500m te beginnen.
Een leuk dagje met wat extra afwisseling. Nu voor de TV voor de beklimming van Monte Zoncolan.
Groeten!
Robert
"Sweet dreams at altitude"
21|05|10 Robert GesinkTwee dagen hoogtestage zijn achter de rug en het bevalt hier prima. Het aanpassen en wennen aan de hoogte verloopt door mijn goede voorbereiding thuis erg goed.
Een ding waar ik thuis nog niet aan had kunnen wennen was de zon aangezien die zich in het Achterhoekse land de afgelopen weken vrij weinig had laten zien. Hier in het Spaanse plaagt hij ons in ieder geval flink en ik moet aardig smeren om het velletje gezond te houden!
Een derde punt waaraan je op hoogte enorm moet wennen is het dromen. Waar het exact door komt laat ik aan de geleerden over maar opvallend is het zeker.
Juanma Garate vertelde vanochtend dat hij de hele nacht aan het rennen was geweest terwijl hij niet vooruit kwam, een droom die veel mensen waarschijnlijk bekend voor komt.
Ikzelf bleef meer op eigen sportgebied. Het meest opvallende onderdeel van de droom was de tuinman die bij mij thuis de groene beukenheg aan het snoeien was. Het was niemand minder dan Vicenzo Nibali himself en voor de gelegenheid had hij zijn roze trui even aangetrokken. (Stak goed af bij de groene heg) Ook de rest van de giro-ploeg was er om hem te helpen de bladeren op te harken.
Je maakt mij niet wijs dat er achter deze droom een logische verklaring zit!
Achter de dromen van Laurens zat echter wel een logische verklaring, daarover schrijf ik hierna een column voor de Playboy.
Groeten vanuit het Spaanse land!
Robert
Een ding waar ik thuis nog niet aan had kunnen wennen was de zon aangezien die zich in het Achterhoekse land de afgelopen weken vrij weinig had laten zien. Hier in het Spaanse plaagt hij ons in ieder geval flink en ik moet aardig smeren om het velletje gezond te houden!
Een derde punt waaraan je op hoogte enorm moet wennen is het dromen. Waar het exact door komt laat ik aan de geleerden over maar opvallend is het zeker.
Juanma Garate vertelde vanochtend dat hij de hele nacht aan het rennen was geweest terwijl hij niet vooruit kwam, een droom die veel mensen waarschijnlijk bekend voor komt.
Ikzelf bleef meer op eigen sportgebied. Het meest opvallende onderdeel van de droom was de tuinman die bij mij thuis de groene beukenheg aan het snoeien was. Het was niemand minder dan Vicenzo Nibali himself en voor de gelegenheid had hij zijn roze trui even aangetrokken. (Stak goed af bij de groene heg) Ook de rest van de giro-ploeg was er om hem te helpen de bladeren op te harken.
Je maakt mij niet wijs dat er achter deze droom een logische verklaring zit!
Achter de dromen van Laurens zat echter wel een logische verklaring, daarover schrijf ik hierna een column voor de Playboy.
Groeten vanuit het Spaanse land!
Robert
"Tourverkenning"
05|05|10 Robert GesinkTourverkenning
Het voorjaar is afgesloten. Na een intensieve en voor mij tegenvallende periode is het gebruikelijk om een weekje uit te blazen en even rust te nemen.
Na een minivakantie in Girona waarbij ik even de normale mens uit kon hangen, of beter gezegd de Bourgondiër uithangen (of hoort McDonald’s niet in een Bourgondische levensstijl?) stond deze dagen het verkennen van de Pyreneeën etappes van de Tour op het programma.
Voor ik thuis mijn koffer ging pakken had ik al even de lange termijn verwachting op weer.nl geraadpleegd. Van die voorspellingen werd ik nou niet echt vrolijk. Uiteraard liet ik mijn vakantiegevoel niet afpakken door een paar donkere wolkjes en wat regendruppeltjes op een computerscherm en met de simpele redenatie: “Zo ver vooruit kunnen ze het weer toch niet goed voorspellen!” wuifde ik het idee van het eerste opspattende water dat door je koersbroek komt, het moment dat je overschoenen het water niet meer buiten kunnen houden en van het moment dat je vingers doorstoken raken weg.
Gelukkig was er ergens in mijn achterhoofd bij het inpakken toch iets van dit idee blijven hangen want aan regenkleding bleek gister in mijn koffer geen gebrek.
De vakantie vloog voorbij en het moment dat ik met Laurens aan de beklimming van de Pailheres, Horscategorie: 2001m was begonnen brak al snel aan. Om vast in 'The Mood' te komen had Laurens me een paar dagen eerder de tip gegeven om 'Road To Paris' eens te bekijken op Youtube waarin Lau's voorbeeld en Twitter-buddy Lance Armstrong dat aan het doen was wat wij de komende dagen gingen beleven.
Met die beelden in de gedachten peddelden we bij 8gr en regen na 6km klimmen het bordje Pailheres, Fermé voorbij. Een andere optie dan doorrijden zagen we niet direct en Lau gooide er nog maar eens een Lance-oneliner uit: " Lance, You can't go over the top! Who says that? But there's meters of snow! Who says that!?" (Uit:Road To Paris)
Op 1300m veranderde de regen in natte sneeuw en enkele kilometers verder bleef de sneeuw langs de weg ook liggen. Echt koud is het niet als je met hartslag 160 bergop aan het rijden bent, maar voeten en handen vragen bergop blijkbaar om weinig bloed en worden al snel koud. Om de moraal nog wat op te krikken werd de vergelijking met Rocky Balboa al snel gemaakt.
Welk deel het precies is moet je mij niet vragen, maar als je het @Laurenstendam op Twitter vraagt vertelt hij je op de seconde precies wanneer de scène begint waarbij Rocky in de sneeuw zijn gevecht voorbereid tegen zijn Russische rivaal.
Het enige wat bij ons ontbrak was de opzwepende muziek vanuit een speaker op Adri's auto, maar we wilden geen risico nemen i.v.m lawines ;).
Toen we de boomgrens passeerden reden we als het ware een grote wolk in en de sneeuw langs de weg begon zich flink op te stapelen. Het zicht was nu nog 5m en langzaam aan begonnen de bochten steeds gladder te worden.
Rocky zat na 5 minuutjes filmen waarschijnlijk alweer in een warm bad en wij rijden nu al 4u in de regen en kou, schoot het door mijn hoofd.
Maar Lau wees me erop dat zijn idool zelfs met zijn blote handen een vastzittend paard uit de sneeuw trok en dat zo'n shot nog niet zomaar 1,2,3 gefilmd is.
De hoogtemeter op mijn wattagemeter gaf aan dat we er ongeveer waren en wat ik mij van de vorige keren dat ik deze klim had gedaan herinnerde was dat dit inderdaad ongeveer de top was. Echt zien konden we het niet, het zicht was niet meer dan een paar meter en later bleek er ook nog een na-hupje te komen. Snel wat extra kleren aan, en voorzichtig naar beneden, maar niet voordat er vlug een foto was gemaakt. "Anders geloven mijn kleinkinderen me later nooit als ik dit vertel!" vond ik een goed argument en ik drukte snel af.
In het wiel van een passerende sneeuwschuiver begonnen we aan ons eigen Breukink'je maar dan met 5x zoveel kleding aan als hij had tijdens zijn befaamde besneeuwde afdaling van de Gavia.
Het moment dat sneeuw over gaat in regen en voelt als warm water heb ik niet gevoeld, dus die bewering kunnen we bij deze ook naar het rijk der fabelen verwijzen.
Mocht het tijdens de Tour nu ook zo'n baggerweer zijn, dan is het wel lekker dat deze rit een aankomst bergop heeft, want in die laatste klim van Ax-3-Domaines kun je je weer heerlijk warmfietsen hebben we gemerkt.
Nu moet ik stoppen met schrijven, want mijn vliegtuig gaat zo landen en de stewardess hakkelt in gebrekkig Engels dat die telefoon uit moet! Reden dat ik alweer bijna thuis ben? Het bleek vanochtend dat de temperatuur in tegenstelling tot de verwachtingen bijna 10 graden gedaald was en dus verdere verkenning niet mogelijk was omdat de regen veranderde in sneeuw. Volgende week zijn we echter terug, met hopelijk beter weer!
Groeten, Robert
Het voorjaar is afgesloten. Na een intensieve en voor mij tegenvallende periode is het gebruikelijk om een weekje uit te blazen en even rust te nemen.
Na een minivakantie in Girona waarbij ik even de normale mens uit kon hangen, of beter gezegd de Bourgondiër uithangen (of hoort McDonald’s niet in een Bourgondische levensstijl?) stond deze dagen het verkennen van de Pyreneeën etappes van de Tour op het programma.
Voor ik thuis mijn koffer ging pakken had ik al even de lange termijn verwachting op weer.nl geraadpleegd. Van die voorspellingen werd ik nou niet echt vrolijk. Uiteraard liet ik mijn vakantiegevoel niet afpakken door een paar donkere wolkjes en wat regendruppeltjes op een computerscherm en met de simpele redenatie: “Zo ver vooruit kunnen ze het weer toch niet goed voorspellen!” wuifde ik het idee van het eerste opspattende water dat door je koersbroek komt, het moment dat je overschoenen het water niet meer buiten kunnen houden en van het moment dat je vingers doorstoken raken weg.
Gelukkig was er ergens in mijn achterhoofd bij het inpakken toch iets van dit idee blijven hangen want aan regenkleding bleek gister in mijn koffer geen gebrek.
De vakantie vloog voorbij en het moment dat ik met Laurens aan de beklimming van de Pailheres, Horscategorie: 2001m was begonnen brak al snel aan. Om vast in 'The Mood' te komen had Laurens me een paar dagen eerder de tip gegeven om 'Road To Paris' eens te bekijken op Youtube waarin Lau's voorbeeld en Twitter-buddy Lance Armstrong dat aan het doen was wat wij de komende dagen gingen beleven.
Met die beelden in de gedachten peddelden we bij 8gr en regen na 6km klimmen het bordje Pailheres, Fermé voorbij. Een andere optie dan doorrijden zagen we niet direct en Lau gooide er nog maar eens een Lance-oneliner uit: " Lance, You can't go over the top! Who says that? But there's meters of snow! Who says that!?" (Uit:Road To Paris)
Op 1300m veranderde de regen in natte sneeuw en enkele kilometers verder bleef de sneeuw langs de weg ook liggen. Echt koud is het niet als je met hartslag 160 bergop aan het rijden bent, maar voeten en handen vragen bergop blijkbaar om weinig bloed en worden al snel koud. Om de moraal nog wat op te krikken werd de vergelijking met Rocky Balboa al snel gemaakt.
Welk deel het precies is moet je mij niet vragen, maar als je het @Laurenstendam op Twitter vraagt vertelt hij je op de seconde precies wanneer de scène begint waarbij Rocky in de sneeuw zijn gevecht voorbereid tegen zijn Russische rivaal.
Het enige wat bij ons ontbrak was de opzwepende muziek vanuit een speaker op Adri's auto, maar we wilden geen risico nemen i.v.m lawines ;).
Toen we de boomgrens passeerden reden we als het ware een grote wolk in en de sneeuw langs de weg begon zich flink op te stapelen. Het zicht was nu nog 5m en langzaam aan begonnen de bochten steeds gladder te worden.
Rocky zat na 5 minuutjes filmen waarschijnlijk alweer in een warm bad en wij rijden nu al 4u in de regen en kou, schoot het door mijn hoofd.
Maar Lau wees me erop dat zijn idool zelfs met zijn blote handen een vastzittend paard uit de sneeuw trok en dat zo'n shot nog niet zomaar 1,2,3 gefilmd is.
De hoogtemeter op mijn wattagemeter gaf aan dat we er ongeveer waren en wat ik mij van de vorige keren dat ik deze klim had gedaan herinnerde was dat dit inderdaad ongeveer de top was. Echt zien konden we het niet, het zicht was niet meer dan een paar meter en later bleek er ook nog een na-hupje te komen. Snel wat extra kleren aan, en voorzichtig naar beneden, maar niet voordat er vlug een foto was gemaakt. "Anders geloven mijn kleinkinderen me later nooit als ik dit vertel!" vond ik een goed argument en ik drukte snel af.
In het wiel van een passerende sneeuwschuiver begonnen we aan ons eigen Breukink'je maar dan met 5x zoveel kleding aan als hij had tijdens zijn befaamde besneeuwde afdaling van de Gavia.
Het moment dat sneeuw over gaat in regen en voelt als warm water heb ik niet gevoeld, dus die bewering kunnen we bij deze ook naar het rijk der fabelen verwijzen.
Mocht het tijdens de Tour nu ook zo'n baggerweer zijn, dan is het wel lekker dat deze rit een aankomst bergop heeft, want in die laatste klim van Ax-3-Domaines kun je je weer heerlijk warmfietsen hebben we gemerkt.
Nu moet ik stoppen met schrijven, want mijn vliegtuig gaat zo landen en de stewardess hakkelt in gebrekkig Engels dat die telefoon uit moet! Reden dat ik alweer bijna thuis ben? Het bleek vanochtend dat de temperatuur in tegenstelling tot de verwachtingen bijna 10 graden gedaald was en dus verdere verkenning niet mogelijk was omdat de regen veranderde in sneeuw. Volgende week zijn we echter terug, met hopelijk beter weer!
Groeten, Robert
"Bakken"
28|01|10 Robert GesinkEen paar dagen geleden ging ik in Girona inkopen doen voor in mijn nieuwe appartement. Met een flinke wagen vol bedachten we dat we het zout waren vergeten en zonder goed te kijken pakte ik een wit potje met blauwe letters en een strooidop.
Drie dagen lang hebben we vreemd gegeten, de aardappelpuree was wat flauwtjes, olijfolie met balsamico en ‘zout’ begon te schuimen wanneer je er een broodje in dipte, zout op de gehakt gaf een vreemd sissend geluid en het omeletje na de training kreeg de structuur van een luchtig brood en kwam groen uit de pan.
Vanavond bij het avondeten viel bij Grischa ineens het kwartje. ‘Dat zout is niet goed!’. Na enig onderzoek bleken we al een dag of drie ons eten te bestrooien met bicarbonaat wat in het dagelijks leven in Nederland wordt gebruikt in bakpoeder.
Na een korte berekening blijkt dat we in de afgelopen dagen ongeveer 20gram bicarbonaat per persoon hebben gebruikt, genoeg om een paar flinke broden mee te bakken!
Tot nu toe heb ik nog geen last van bijwerkingen maar voor de zekerheid en vooral de smaak heb ik toch even een potje keukenzout gehaald bij de supermarkt aan de overkant.
Een ding is zeker en dat is dat ik de komende dagen geen last ga hebben van verzuring tijdens het fietsen aangezien bicarbonaat in de sport ook wordt gebruikt om ervoor te zorgen dat je bij extreme inspanningen minder last hebt van melkzuur.
Om Johan Cruijff te citeren: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel!’, al gebruik ik toch liever zijn: ‘Voordat ik een fout maak, maak ik die fout niet!’
Groeten!
Robert
Drie dagen lang hebben we vreemd gegeten, de aardappelpuree was wat flauwtjes, olijfolie met balsamico en ‘zout’ begon te schuimen wanneer je er een broodje in dipte, zout op de gehakt gaf een vreemd sissend geluid en het omeletje na de training kreeg de structuur van een luchtig brood en kwam groen uit de pan.
Vanavond bij het avondeten viel bij Grischa ineens het kwartje. ‘Dat zout is niet goed!’. Na enig onderzoek bleken we al een dag of drie ons eten te bestrooien met bicarbonaat wat in het dagelijks leven in Nederland wordt gebruikt in bakpoeder.
Na een korte berekening blijkt dat we in de afgelopen dagen ongeveer 20gram bicarbonaat per persoon hebben gebruikt, genoeg om een paar flinke broden mee te bakken!
Tot nu toe heb ik nog geen last van bijwerkingen maar voor de zekerheid en vooral de smaak heb ik toch even een potje keukenzout gehaald bij de supermarkt aan de overkant.
Een ding is zeker en dat is dat ik de komende dagen geen last ga hebben van verzuring tijdens het fietsen aangezien bicarbonaat in de sport ook wordt gebruikt om ervoor te zorgen dat je bij extreme inspanningen minder last hebt van melkzuur.
Om Johan Cruijff te citeren: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel!’, al gebruik ik toch liever zijn: ‘Voordat ik een fout maak, maak ik die fout niet!’
Groeten!
Robert
"Kilometers maken bij goed weer"
19|01|10 Robert GesinkDe afgelopen dagen en de rest van deze week staan in het teken van opbouw. Uiteraard ben ik sinds eind november al bezig met de voorbereidingen op het nieuwe seizoen, maar was het door de weersomstandigheden thuis nog niet mogelijk geweest om op de weg te trainen.
Uiteraard heb ik ook in Nederland wel mijn uurtjes gemaakt, al was dat af en toe niet al te makkelijk, maar met wat doorzettingsvermogen en extra inzet heb ik toch het volledige trainingsschema af weten te werken en heb ik dus een goede winter weten te draaien.
Hier is de komende week Mojacar en voor het 4e jaar op rij is het Marina-Playa hotel onze uitvalsbasis voor de trainingen. Het heuvelachtige achterland met klimmen tot exact 1248m vormt een goede en vooral rustige omgeving om aan de omvang te werken en langzaamaan de intensiteit iets op te schroeven richting de eerste wedstrijden. Ook rijden we hier voor het eerst op onze nieuwe trainings- en wedstrijdfietsen en is er dus de mogelijkheid om deze exact gelijk af te stellen.
Na zondag rij ik door naar Girona om daar nog een week te trainen met de mogelijkheid om in Spanje te blijven tot aan mijn eerste koers, mocht het weer in Nederland dan nog slecht zijn. De eerste koers zal een week later starten, namelijk de ronde van de middellandse zee op 10 Februari waarna we in Zuid-Frankrijk blijven tot aan de Tour de Haut var.
Groeten!
Robert
Uiteraard heb ik ook in Nederland wel mijn uurtjes gemaakt, al was dat af en toe niet al te makkelijk, maar met wat doorzettingsvermogen en extra inzet heb ik toch het volledige trainingsschema af weten te werken en heb ik dus een goede winter weten te draaien.
Hier is de komende week Mojacar en voor het 4e jaar op rij is het Marina-Playa hotel onze uitvalsbasis voor de trainingen. Het heuvelachtige achterland met klimmen tot exact 1248m vormt een goede en vooral rustige omgeving om aan de omvang te werken en langzaamaan de intensiteit iets op te schroeven richting de eerste wedstrijden. Ook rijden we hier voor het eerst op onze nieuwe trainings- en wedstrijdfietsen en is er dus de mogelijkheid om deze exact gelijk af te stellen.
Na zondag rij ik door naar Girona om daar nog een week te trainen met de mogelijkheid om in Spanje te blijven tot aan mijn eerste koers, mocht het weer in Nederland dan nog slecht zijn. De eerste koers zal een week later starten, namelijk de ronde van de middellandse zee op 10 Februari waarna we in Zuid-Frankrijk blijven tot aan de Tour de Haut var.
Groeten!
Robert
"Koersen in Italie"
13|10|09 Robert Gesink2 jaar terug reed ik deze koers voor het eerst. Toen, in mijn eerste
profjaar was ik erg blij dat ik daar mocht rijden omdat ik dat seizoen
geen grote ronde had gereden. Het idee om tot de allerlaatste koers van
het seizoen door te gaan terwijl andere renners het seizoen al hadden
afgesloten gaf me het idee dat ik er toch een beetje bij hoorde! Met
een 10e plaats was ik dan ook meer dan dik tevreden en het zal vast
afgezaagd klinken als ik zeg dat ik de Giro dell'Emilia samen met
Lombardije toen al 2 van de mooiste koersen van het jaar vond.
Nou, echt afgezaagd klinkt het pas als ik zeg dat de Giro dell'Emilia de zwaarste finale is die er jaarlijks in een koers gereden wordt! Dus dat zal ik dan maar niet beweren.
Toch merk ik dat de Giro dell'Emilia in Nederland niet echt grote bekendheid geniet, wat, aangezien het niet live op TV wordt uitgezonden eigenlijk niet echt opmerkelijk is.
De manier waarop dat nog wel het meest pijnlijk duidelijk werd was toen ik gister door een journalist werd gebeld met de vraag of deze koers vergelijkbaar was met een kermiskoers, aangezien het toch geen grote klassieker was... De vette glimlach op mijn gezicht (die de gedachte aan Emilia weer had opgewekt) veranderde razendsnel in de lach van een hele boze boer met kiespijn en de rest van het interview verliep in een mineurstemming.
Vandaar dat ik mij heb voorgenomen om het komende weekend in die dikke vette kermisklassieker van komende zaterdag rond het Comomeer maar eens mijn best te gaan doen om prijs te rijden.
Vanuit Piemonte, met een dikke glimlach,
Ciao!
Robert
Nou, echt afgezaagd klinkt het pas als ik zeg dat de Giro dell'Emilia de zwaarste finale is die er jaarlijks in een koers gereden wordt! Dus dat zal ik dan maar niet beweren.
Toch merk ik dat de Giro dell'Emilia in Nederland niet echt grote bekendheid geniet, wat, aangezien het niet live op TV wordt uitgezonden eigenlijk niet echt opmerkelijk is.
De manier waarop dat nog wel het meest pijnlijk duidelijk werd was toen ik gister door een journalist werd gebeld met de vraag of deze koers vergelijkbaar was met een kermiskoers, aangezien het toch geen grote klassieker was... De vette glimlach op mijn gezicht (die de gedachte aan Emilia weer had opgewekt) veranderde razendsnel in de lach van een hele boze boer met kiespijn en de rest van het interview verliep in een mineurstemming.
Vandaar dat ik mij heb voorgenomen om het komende weekend in die dikke vette kermisklassieker van komende zaterdag rond het Comomeer maar eens mijn best te gaan doen om prijs te rijden.
Vanuit Piemonte, met een dikke glimlach,
Ciao!
Robert
"Oktoberitis"
08|10|09 Robert GesinkDe hele wereld is in de ban van de Mexicaanse griep. Elke dag komt er wel een nieuwsbericht uit dat iets extra's vertelt over het virus. Zeker als je op dit moment in het buitenland zit en als enige Nederlandse TVzender de wereldomroep kunt ontvangen. Dacht ik het reclameblok te kunnen gebruiken om mijn emoties weer enigzins onder controle te krijgen na het zien van Memories on Tour en eens lekker onderuit te kunnen zakken voor tussen Kunst en Kitch, wordt ik voor de 20ste keer vandaag op de hoogte gebracht over de verschijnselen van de Mexicaanse griep en de aankomende extra uitzending.
In het peloton hebben we ons nog helemaal niet druk gemaakt om de Mexicaanse griep! Ja, een keer, toen we hoorden dat een renner van Columbia er last van had. Uit de buurt van de mannen blijven was het devies; lekker makkelijk als je net op het punt staat om met een peloton van 200man de smalle weggetjes in Drenthe onveilig te maken en samen de komende 3weken een volledig verzorgde fietsvakantie af te werken!
Binnen onze ploeg hadden we tijdens ons Spaanse avontuur wel last van een ander virusje: De Spaanse blaf, al waren er nog veel meer benamingen die het kuchje gedurende 3 weken heeft gehad maar die verdienen geen schoonheidsprijs. Het smeden van een hechte ploeg betekend veel geven en nemen en ook je longproblemen hou je daarbij blijkbaar niet voor jezelf.
Het gevolg was dat het oranje Rabobusje na 2weken als een soort rollende TBC-kliniek door Spanje tourde om wat kuchende mannetjes bij de start af te zetten en bij de finish weer op te halen.
Een ander ziekteverschijnsel wat in de wielersport al jaren voor komt is Oktoberitis. Met verschijnselen vergelijkbaar met het gelukkig zeldzamere Augustitis en het vaker voorkomende Septemberitis.
Alle drie de ziektes worden veroorzaakt door een zwaar wedstrijdprogramma, vele trainingen en vaak slechter weer in de thuisomgeving. Met als gevolg een gebrek aan moraal, of zoals de Belgen zeggen: "gene goesting!"
Ook het verlengen van de internationale wedstrijdkalender zorgt voor een perfect klimaat voor deze aandoening.
Een van de weinige manieren om de kans op Oktoberitis te verkleinen is het veranderen van de trainingsomgeving en het opzoeken van beter weer.
En dat is dus de reden dat ik sinds de Vuelta hier in Italie zit om te trainen. Ik voel me nog altijd kiplekker en heb zin in de Giro 'd Emilia! Nu maar oppassen dat ik daar niets oploop, al verwacht ik wel slachtoffer te worden van Novemberitis. Gelukkig valt deze variant goed te behandelen met een maandje niet fietsen, een tijdje lekker op stap en flink spoelen met alcohol!
Ciao,
Robert
In het peloton hebben we ons nog helemaal niet druk gemaakt om de Mexicaanse griep! Ja, een keer, toen we hoorden dat een renner van Columbia er last van had. Uit de buurt van de mannen blijven was het devies; lekker makkelijk als je net op het punt staat om met een peloton van 200man de smalle weggetjes in Drenthe onveilig te maken en samen de komende 3weken een volledig verzorgde fietsvakantie af te werken!
Binnen onze ploeg hadden we tijdens ons Spaanse avontuur wel last van een ander virusje: De Spaanse blaf, al waren er nog veel meer benamingen die het kuchje gedurende 3 weken heeft gehad maar die verdienen geen schoonheidsprijs. Het smeden van een hechte ploeg betekend veel geven en nemen en ook je longproblemen hou je daarbij blijkbaar niet voor jezelf.
Het gevolg was dat het oranje Rabobusje na 2weken als een soort rollende TBC-kliniek door Spanje tourde om wat kuchende mannetjes bij de start af te zetten en bij de finish weer op te halen.
Een ander ziekteverschijnsel wat in de wielersport al jaren voor komt is Oktoberitis. Met verschijnselen vergelijkbaar met het gelukkig zeldzamere Augustitis en het vaker voorkomende Septemberitis.
Alle drie de ziektes worden veroorzaakt door een zwaar wedstrijdprogramma, vele trainingen en vaak slechter weer in de thuisomgeving. Met als gevolg een gebrek aan moraal, of zoals de Belgen zeggen: "gene goesting!"
Ook het verlengen van de internationale wedstrijdkalender zorgt voor een perfect klimaat voor deze aandoening.
Een van de weinige manieren om de kans op Oktoberitis te verkleinen is het veranderen van de trainingsomgeving en het opzoeken van beter weer.
En dat is dus de reden dat ik sinds de Vuelta hier in Italie zit om te trainen. Ik voel me nog altijd kiplekker en heb zin in de Giro 'd Emilia! Nu maar oppassen dat ik daar niets oploop, al verwacht ik wel slachtoffer te worden van Novemberitis. Gelukkig valt deze variant goed te behandelen met een maandje niet fietsen, een tijdje lekker op stap en flink spoelen met alcohol!
Ciao,
Robert
"Eindelijk weer koers!"
20|08|09 Robert GesinkNa 2 korte criteriums ben ik vandaag eindelijk weer op weg naar een echte koers. De criteriums waren erg goed om weer wat aan de snelheid te werken, wat sprintjes te doen en automatisch eens wat dieper te gaan dan tijdens een normale training.
Op dit moment zit ik in een vliegtuig met hooguit 25 man op weg naar de Ronde van de Limousin, een korte etappekoers van 4 dagen over glooiend terrein. Ik ben van plan om 4 dagen lekker te koersen en ik probeer een etappe mee te zitten om zo via deze wedstrijden door te groeien naar de goede vorm die ik voor de Vuelta nodig heb. Zondag rijd ik ook nog de GP Plouay, ook een lastige koers over een glooiend terrein. De afgelopen jaren bleef het peloton echter bijeen maar wie weet kunnen we die traditie dit jaar doorbreken. Al met al dus 5 mooie koersen.
Ik heb er zin in!
Groeten!
Robert
Op dit moment zit ik in een vliegtuig met hooguit 25 man op weg naar de Ronde van de Limousin, een korte etappekoers van 4 dagen over glooiend terrein. Ik ben van plan om 4 dagen lekker te koersen en ik probeer een etappe mee te zitten om zo via deze wedstrijden door te groeien naar de goede vorm die ik voor de Vuelta nodig heb. Zondag rijd ik ook nog de GP Plouay, ook een lastige koers over een glooiend terrein. De afgelopen jaren bleef het peloton echter bijeen maar wie weet kunnen we die traditie dit jaar doorbreken. Al met al dus 5 mooie koersen.
Ik heb er zin in!
Groeten!
Robert
"Kleine visjes"
07|08|09 Robert GesinkNa 4u en 45 minuten zat mijn laatste werkdag op hoogte erop. Vandaag waren het de Forcola di Livigno, Foscagno en de Bernina die we hebben gereden in een ronde over 136kilometer. Een mooie ronde was het, met de langste klim van het hele trainingskamp aan het einde, de Bernina (vanuit Italie). De pas verbindt sinds 1910 het Italiaanse Tirano met de Zwitserse steden Pontresina en Sankt-Moritz. Sinds 1965 bestaat de weg uit asfalt.
De Bernina is vooral bekend om het treintje dat er over rijdt, met de bijpassende naam: Bernina Express. Ik kan me voorstellen dat deze trein de moeite waard is, aangezien de uitzichten hier fantastisch zijn. Ook de Morteratch-Gletsjer is het bekijken waard en trekt jaarlijks vele bezoekers naar dit gebied. Vanuit ons raam is dan ook nog de Bernina-Gletsjer te zien, een stuk kleiner en minder bekend dan de Morteratsch, maar als kameruitzicht nemen wij er genoegen mee.
Vandaag was er echter een andere bezienswaardigheid op de Passo! De bussen die hier dagelijks hun lading bejaarde Duitsers en foto-flitsende Japanners voor hooguit 3 minuten laten ‘luchten’ hadden voor al dat natuurschoon geen interesse meer. Er stonden namelijk twee mensen in het water!
Na enkele minuten hadden we een mooi publiek opgebouwd en overwoog trainer Louis Delahaye om even met de pet rond te gaan om kijk en luistergeld te innen. Natuurlijk kwam de vraag hoe koud het water was, waarbij onze grappige Limburger met een gebaar waarbij duim en wijsvinger slechts anderhalve centimeter van elkaar verwijderd waren en de bijpassende woorden ‘So kalt’ de lachers op zijn hand wist te krijgen. Onze oosterburen vatten deze opmerking lichtelijk seksistisch op terwijl Louis het uiteraard over de visjes had, die in het meertje zwemmen, ze kunnen namelijk door het koude water en het schaarse voedsel niet veel groter dan 1,5centimeter worden.
Zeker weten!
Groeten,
Robert
De Bernina is vooral bekend om het treintje dat er over rijdt, met de bijpassende naam: Bernina Express. Ik kan me voorstellen dat deze trein de moeite waard is, aangezien de uitzichten hier fantastisch zijn. Ook de Morteratch-Gletsjer is het bekijken waard en trekt jaarlijks vele bezoekers naar dit gebied. Vanuit ons raam is dan ook nog de Bernina-Gletsjer te zien, een stuk kleiner en minder bekend dan de Morteratsch, maar als kameruitzicht nemen wij er genoegen mee.
Vandaag was er echter een andere bezienswaardigheid op de Passo! De bussen die hier dagelijks hun lading bejaarde Duitsers en foto-flitsende Japanners voor hooguit 3 minuten laten ‘luchten’ hadden voor al dat natuurschoon geen interesse meer. Er stonden namelijk twee mensen in het water!
Na enkele minuten hadden we een mooi publiek opgebouwd en overwoog trainer Louis Delahaye om even met de pet rond te gaan om kijk en luistergeld te innen. Natuurlijk kwam de vraag hoe koud het water was, waarbij onze grappige Limburger met een gebaar waarbij duim en wijsvinger slechts anderhalve centimeter van elkaar verwijderd waren en de bijpassende woorden ‘So kalt’ de lachers op zijn hand wist te krijgen. Onze oosterburen vatten deze opmerking lichtelijk seksistisch op terwijl Louis het uiteraard over de visjes had, die in het meertje zwemmen, ze kunnen namelijk door het koude water en het schaarse voedsel niet veel groter dan 1,5centimeter worden.
Zeker weten!
Groeten,
Robert
"Eten, Trainen, Eten, Film kijken, Eten, Proberen te slapen"
06|08|09 Robert GesinkVoor mij zit de 5e week op hoogte van dit jaar er bijna op. Eigenlijk is een hoogtestage gewoon een trainingskamp en laat dat nou niet bepaald het meest boeiende onderdeel van mijn baan zijn. Aan de andere kant, als je boven op deze berg niet tot rust komt, dan gaat het je nergens lukken.
Alhoewel dat ook niet echt een zekerheidje is, aangezien je op hoogte heel anders slaapt dan thuis. Vooral de dromen die je hebt zijn echt opvallend. Een vast onderdeel van het gesprek bij het ontbijt is dan ook het bespreken van de vreemde avonturen die we 's nachts hebben beleefd zonder daarvoor ook maar het bed uit te hoeven.
Ik heb me de afgelopen dagen op de momenten dat ik niet op de fiets zat vooral bezig gehouden met het kijken naar de serie LOST. Het is dan ook geen wonder dat ik de afgelopen dagen in mijn dromen neergestort ben in een vliegtuig (Heb het overleefd, 10 anderen echter niet), Bezig ben geweest met het schieten op vreemde wezens samen met Jin (Een Aziatische speler in de serie, er zijn hier veel Aziatische toeristen) en er alles aan heb gedaan om van een onbewoonde eiland af te komen (Geen idee of het is gelukt, de wekker ging).
Na een aantal dagen wordt het slapen trouwens wel beter omdat je lichaam aan de hoogte gewend raakt. De reden dat wij trouwens hier op 2300 meter zitten en bijvoorbeeld niet op de Stelvio (2700m) of op de Diavolezza (3000m) zijn behalve de feiten dat de trainingsomstandigheden hier beter zijn dan op de Stelvio (de Bernina kun je nog op je gemak oprijden) en het feit dat de Diavolezza alleen met een skilift te bereiken is (en ik bang ben in zo'n pokkeding) Vooral dat je slaapkwaliteit er enorm op achteruit gaat. Ook is mijn ervaring dat het verschil in de tijd dat je aangepast bent tussen 1800m (st. Moritz en Font Romeu) en 2300m best groot is waardoor ik op een nog grotere hoogte misschien wel 4 weken zou moeten zitten, wil ik nog 2 goede trainingsweken af kunnen werken.
Een ding wat voor sommige gasten hier misschien wel nooit zou wennen zijn de koeien die rond het hotel lopen. Nou is het geluid van een koe voor mij niet echt nieuw, het geluid van de bel die ze om hun nek hebben hangen is dat wel.
Mocht ik hier in de toekomst nog eens terug komen zal ik voor ik afreis eerst een paar dagen bij mijn pa en ma tussen de koeien gaan slapen, puur om te acclimatiseren.
Groeten,
Robert
Alhoewel dat ook niet echt een zekerheidje is, aangezien je op hoogte heel anders slaapt dan thuis. Vooral de dromen die je hebt zijn echt opvallend. Een vast onderdeel van het gesprek bij het ontbijt is dan ook het bespreken van de vreemde avonturen die we 's nachts hebben beleefd zonder daarvoor ook maar het bed uit te hoeven.
Ik heb me de afgelopen dagen op de momenten dat ik niet op de fiets zat vooral bezig gehouden met het kijken naar de serie LOST. Het is dan ook geen wonder dat ik de afgelopen dagen in mijn dromen neergestort ben in een vliegtuig (Heb het overleefd, 10 anderen echter niet), Bezig ben geweest met het schieten op vreemde wezens samen met Jin (Een Aziatische speler in de serie, er zijn hier veel Aziatische toeristen) en er alles aan heb gedaan om van een onbewoonde eiland af te komen (Geen idee of het is gelukt, de wekker ging).
Na een aantal dagen wordt het slapen trouwens wel beter omdat je lichaam aan de hoogte gewend raakt. De reden dat wij trouwens hier op 2300 meter zitten en bijvoorbeeld niet op de Stelvio (2700m) of op de Diavolezza (3000m) zijn behalve de feiten dat de trainingsomstandigheden hier beter zijn dan op de Stelvio (de Bernina kun je nog op je gemak oprijden) en het feit dat de Diavolezza alleen met een skilift te bereiken is (en ik bang ben in zo'n pokkeding) Vooral dat je slaapkwaliteit er enorm op achteruit gaat. Ook is mijn ervaring dat het verschil in de tijd dat je aangepast bent tussen 1800m (st. Moritz en Font Romeu) en 2300m best groot is waardoor ik op een nog grotere hoogte misschien wel 4 weken zou moeten zitten, wil ik nog 2 goede trainingsweken af kunnen werken.
Een ding wat voor sommige gasten hier misschien wel nooit zou wennen zijn de koeien die rond het hotel lopen. Nou is het geluid van een koe voor mij niet echt nieuw, het geluid van de bel die ze om hun nek hebben hangen is dat wel.
Mocht ik hier in de toekomst nog eens terug komen zal ik voor ik afreis eerst een paar dagen bij mijn pa en ma tussen de koeien gaan slapen, puur om te acclimatiseren.
Groeten,
Robert
"Wachten op beter weer"
31|07|09 Robert GesinkDe afgelopen dagen werd er voor deze omgeving al vaker slecht weer voorspeld, maar het viel altijd nog mee. Eergister was het nog de warmste dag van mijn verblijf op hoogte, maar vandaag kwamen we er minder gelukkig vanaf.
Toen ik opstond was het al wat bewolkt maar de dikke vette bui die boven het chique, lichtelijk bekakte St.Moritz hing liet nog even op zich wachten. Precies zo lang dat ik net de tijd had om met mijn potje pindakaas onder de arm naar het ontbijt te lopen om daar een elke-dag-hetzelfde, langzaamaan vervelend wordende hap weg te werken. Er was ook nog precies genoeg tijd om op mijn veel te kleine toiletje (waar ik bij het binnenlopen moet bukken om mijn hoofd niet te stoten) er voor te zorgen dat de lucht in mijn ex-rokerskamer de komende 15 minuten even niets met rook te maken zou gaan hebben. Genoeg tijd om mijzelf in het oranje-wit-blauw te hijsen en op mijn trouwe tweewieler te springen om vol vertrouwen maar met een beetje argwaan aan het rondje Julierpas-Albulapass (4u met 6x6 min. tempoduur) te beginnen. Er was zelfs nog genoeg tijd om precies 2 kilometer van mijn hotel Sonne weg te komen voordat recht boven mijn hoofd de schuif open ging en het water met bakken tegelijk op de straat neerkletterde. Een soort after 2 km-cooling waar ik op dat moment even niet om had gevraagd.
Dit was net een beetje te veel van het goede en mijn moraal brak. Ik trok snel een regenjack aan (zonder dat dat nut had want ik was toch al doorweekt), gooide mijn stuur om en ging de laatste 2 kilometer in richting warme douche, warm bed en warme droge kleren.
Na 1minuut voor het raam heel boos naar buiten gekeken te heb ik me toch maar weer aangekleed om mijzelf op de tijdritfiets 2 uurtjes moe te maken, onder een afdakje bij het hotel.
Met een half voldaan gevoel zit ik nu in Hotel Laudinella achter de computer en voor een groot raam te wachten op beter weer, zodat ik die twee uurtjes toch nog even vol kan maken, maar als ik eerlijk ben zie ik dat met mijn wielrenners-metereologenverstand niet meer gebeuren.
Gelukkig is een slechte dag nog geen slecht trainingskamp, als ik de schaatsers hier mag geloven wordt het de komende dagen beter.
Bakkie koffie dan maar!
Groeten, Robert
"Super weekend met twee verdiende winnaars."
29|06|09 Robert GesinkMet een gezellige barbecue hebben we gisteren in hotel Winselerhof in Landgraaf een geslaagd weekend voor de Rabo-wielerploeg afgesloten. Op zaterdag wist Steven Kruiswijk met zijn sterke ploeg de basis te leggen en op zondag maakte Koos Moerenhout het bij ons erg knap af.
Vooral de wedstrijd die gisteren verreden werd bleek erg spannend en tot op 200 meter voor de meet was het nog helemaal niet zeker dat we de titel binnen de ploeg zouden gaan houden. Gelukkig wist Koos met een geniale actie eerst vanuit mijn groep naar de eerste groep te rijden om er daar uiteindelijk ook tussenuit te glippen.
De wedstrijd verliep voor onze ploeg erg goed en iedereen heeft hard gewerkt om de koers tot een goed einde te brengen. Het sterke blok van Vacansoleil wisten we op een goede manier onder druk te zetten waardoor het dit jaar eens niet Rabo was die op kop moest rijden.
Ikzelf voelde me aan het begin van de wedstrijd niet super, waardoor ik uit onzekerheid eigenlijk 1 of misschien wel 2 ronden te vroeg met mijn krachten begon te gooien op de langste, smalle klim 5 kilometer voor de finish. Iets wat ik beter niet had kunnen doen, want toen bleek dat ik met de benen die ik had wellicht mee had kunnen doen voor de overwinning. Aan de andere kant ben ik blij dat ik me nuttig heb kunnen maken voor de ploeg en is het gevoel richting de Tour erg goed.
In de wedstrijd van gister viel het mijzelf wel op dat ik eigenlijk met mijn hoofd al bij de Tour ben en daardoor misschien net een klein beetje scherpte mis zoals ik dat bijvoorbeeld in de Amstel wel had. De scherpte die ervoor zorgt dat je net iets meer krachten spaart, op het juiste moment op de juiste plek zit en durft te gokken op de finale.
Al met al een mooi verhaal, maar het enige dat er echt toe doet is dat Koos onze ploeg wederom aan een mooie overwinning heeft geholpen. Een verdiende winnaar!
Groeten vanuit het warme oosten.
Robert
Vooral de wedstrijd die gisteren verreden werd bleek erg spannend en tot op 200 meter voor de meet was het nog helemaal niet zeker dat we de titel binnen de ploeg zouden gaan houden. Gelukkig wist Koos met een geniale actie eerst vanuit mijn groep naar de eerste groep te rijden om er daar uiteindelijk ook tussenuit te glippen.
De wedstrijd verliep voor onze ploeg erg goed en iedereen heeft hard gewerkt om de koers tot een goed einde te brengen. Het sterke blok van Vacansoleil wisten we op een goede manier onder druk te zetten waardoor het dit jaar eens niet Rabo was die op kop moest rijden.
Ikzelf voelde me aan het begin van de wedstrijd niet super, waardoor ik uit onzekerheid eigenlijk 1 of misschien wel 2 ronden te vroeg met mijn krachten begon te gooien op de langste, smalle klim 5 kilometer voor de finish. Iets wat ik beter niet had kunnen doen, want toen bleek dat ik met de benen die ik had wellicht mee had kunnen doen voor de overwinning. Aan de andere kant ben ik blij dat ik me nuttig heb kunnen maken voor de ploeg en is het gevoel richting de Tour erg goed.
In de wedstrijd van gister viel het mijzelf wel op dat ik eigenlijk met mijn hoofd al bij de Tour ben en daardoor misschien net een klein beetje scherpte mis zoals ik dat bijvoorbeeld in de Amstel wel had. De scherpte die ervoor zorgt dat je net iets meer krachten spaart, op het juiste moment op de juiste plek zit en durft te gokken op de finale.
Al met al een mooi verhaal, maar het enige dat er echt toe doet is dat Koos onze ploeg wederom aan een mooie overwinning heeft geholpen. Een verdiende winnaar!
Groeten vanuit het warme oosten.
Robert
"Harry de Berggeit"
27|05|09 Robert GesinkVanuit de vensterbank van onze kamer is het tijd om weer eens een stukje te schrijven. Onze kamer heeft namelijk geen balkon, maar wel een hele brede vensterbank. Als je het raam helemaal open zet kun je daar heerlijk zitten bakken in de zon, zonder wind maar met als enige nadeel dat alleen je linkerkant bruin wordt.
Helaas is er op elke kamer maar een plek om te genieten van de warmte en wat bij te kleuren na weer een zware trainingsdag dus het is altijd even knokken om die plek als eerste te bemachtigen. Bij de strijd voor het raam wordt absoluut niet op leeftijd gelet en werken we volgens het aloude principe: Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Vandaag heb ik de strijd gewonnen maar de Duitser heeft geluk want mijn huid begint na 15 minuten al te schreeuwen om schaduw en hij hoeft dus niet al te lang te wachten.
Hier zit ik dus met op korte afstand mijn vriend de berggeit die plaats heeft genomen op een grote platte steen om ook zijn lijntjes eens wat bij te bruinen. Harry heeft namelijk twee enorme hoorns op zijn hoofd van zeker 50 centimeter lang en na een hele dag grasjes schnabbelen op de Spaanse bergweiden heeft hij op zijn gehele lichaam een mooie bruine teint opgebouwd maar is zijn nek nog helemaal wit en daar houden de berggeitvrouwtjes niet van. Dus ook voor Harry geldt: Bijzonnen!
Nou Harry, ik wens je nog veel plezier in het zonnetje en veel succes met je bergeitchickies!
De rook slaat nu van mijn linker arm en been af en als ik wil voorkomen dat ik vanavond als een soort rood-bruine phantom of the opera in de rij aan moet gaan schuiven in de gezellige sportkantine moet ik maken dat ik hier weg kom!
En daar komt ie al aan hoor! De stereotype Duitse badgast! Zonnebrilletje op, zonnebrand in de ene hand, handdoekje in de andere, klaar om eens een verschrikkelijk te gaan niksen in het zonnetje. Het enige wat aan dit plaatje nog ontbreekt is een halve liter bier en een schep om zich eens een flinke kuil te graven.
Een kuil graven? Op de vensterbank? Dat is inderdaad vrijwel onmogelijk! Gelukkig zitten we in een sportcomplex en zijn er geen verspringers te bekennen! Ik wijs Grischa op de aanwezigheid van maar liefst vier strak aangeharkte zandbakken. Maar dat had hij nog niet gezien! Snel pakt hij zijn spullen bij elkaar en hij is vertrokken!
Zo, die vensterbank is de komende dagen van mij!
Helaas kan ik er nog maar twee dagen van genieten, want dan zijn we alweer vertrokken!
Helaas is er op elke kamer maar een plek om te genieten van de warmte en wat bij te kleuren na weer een zware trainingsdag dus het is altijd even knokken om die plek als eerste te bemachtigen. Bij de strijd voor het raam wordt absoluut niet op leeftijd gelet en werken we volgens het aloude principe: Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Vandaag heb ik de strijd gewonnen maar de Duitser heeft geluk want mijn huid begint na 15 minuten al te schreeuwen om schaduw en hij hoeft dus niet al te lang te wachten.
Hier zit ik dus met op korte afstand mijn vriend de berggeit die plaats heeft genomen op een grote platte steen om ook zijn lijntjes eens wat bij te bruinen. Harry heeft namelijk twee enorme hoorns op zijn hoofd van zeker 50 centimeter lang en na een hele dag grasjes schnabbelen op de Spaanse bergweiden heeft hij op zijn gehele lichaam een mooie bruine teint opgebouwd maar is zijn nek nog helemaal wit en daar houden de berggeitvrouwtjes niet van. Dus ook voor Harry geldt: Bijzonnen!
Nou Harry, ik wens je nog veel plezier in het zonnetje en veel succes met je bergeitchickies!
De rook slaat nu van mijn linker arm en been af en als ik wil voorkomen dat ik vanavond als een soort rood-bruine phantom of the opera in de rij aan moet gaan schuiven in de gezellige sportkantine moet ik maken dat ik hier weg kom!
En daar komt ie al aan hoor! De stereotype Duitse badgast! Zonnebrilletje op, zonnebrand in de ene hand, handdoekje in de andere, klaar om eens een verschrikkelijk te gaan niksen in het zonnetje. Het enige wat aan dit plaatje nog ontbreekt is een halve liter bier en een schep om zich eens een flinke kuil te graven.
Een kuil graven? Op de vensterbank? Dat is inderdaad vrijwel onmogelijk! Gelukkig zitten we in een sportcomplex en zijn er geen verspringers te bekennen! Ik wijs Grischa op de aanwezigheid van maar liefst vier strak aangeharkte zandbakken. Maar dat had hij nog niet gezien! Snel pakt hij zijn spullen bij elkaar en hij is vertrokken!
Zo, die vensterbank is de komende dagen van mij!
Helaas kan ik er nog maar twee dagen van genieten, want dan zijn we alweer vertrokken!
"Falco di Volendam"
24|05|09 Robert GesinkDe training van vandaag zit er weer op en ik lig met een tevreden gevoel op bed. Vandaag hebben we weer 4 uur getraind, maar voor het eerst op deze hoogtestage bevatte de training een aantal intensieve blokken. Zoals elke dag begon het weer met de afdaling richting Granada waaraan we vandaag goed ingepakt zijn begonnen. In tegenstelling tot de andere dagen was het vanmorgen namelijk maar 10 graden toen we vertrokken.
In de afdaling is het altijd een spel om te zien wie het hardst kan gaan zonder te trappen. Daarvoor worden uiteraard allerlei aerodynamische posities aangenomen en wordt er wel eens even heel erg snel bijgetrapt als niemand het ziet! Grote specialisten in dit werk zijn mannen als Freire en Tankink. De rest van onze trainingsgroep zijn meer van het stiekem bijtrappen.
Na vandaag kunnen we echter een nieuwe specialist aan het lijstje toevoegen. Vandaag reed verzorger Gerard Kemper namelijk met ons mee naar beneden om van daaruit om te draaien en alleen de klim af te leggen terwijl wij nog een lastige ronde in de omgeving van Granada reden. In de afdaling liet ‘Kemp’ zien hoe je echt snelheid kunt maken zonder daar ook maar een keer een aerodynamische positie voor aan te nemen. Het meest indrukwekkende moment was toen hij samen met Pieter op kop reed en Weening volle bak aan het trappen was terwijl onze Volendammer met zijn benen stil alleen maar uit liep. Het verschil tussen beiden? Ongeveer 40 kilo Kemp.
Tegen het einde van de week lijkt het er op dat Il falco de Volendam een groot gedeelte van zijn voordeel echter kwijt gaat zijn. Het enthousiaste sportklimaat dat er hangt op deze berg is op hem overgeslagen en hij leeft al een week als een monnik. Zijn dag bestaat, naast het verzorgen van de renners die trouwens niets tekort komen, uit sporten en slapen. Vandaag wist hij ons bij het eten namelijk te melden dat hij al een flink aantal kilo’s is verloren en volgens zijn verwachtingen tegen het einde van de week tegen zijn topvorm aan zit.
Berichten die andere leden van onze ploeg liever niet horen want het lijkt erop dat Kemp dankzij deze hoogtestage wederom onklopbaar gaat zijn op de Rabo-personeelsfietsdag, de komende maand.
Even terug naar de training van vandaag. Tijdens de klim van de Sierra hebben we vandaag 4 blokken van 10 minuten gedaan op Tempoduur niveau. Dit is het tempo waarbij je ongeveer 10 slagen onder je omslagpunt zit. De Rustperiode bedroeg 5 minuten. Voor de liefhebbers: ik deed mijn blokken op 400watt bij een hartslag van 165 (mijn omslagpunt is 178). Een heel erg goed niveau, als je bedenkt dat je de laatste 2 blokken tussen de 1500 en 2500 meter doet.
Aan het einde van de training zijn we nog even doorgereden naar het hoogst haalbare punt op dit moment, de gigantische schotel van het astrologische observatorium van de Sierra Nevada op 2850meter. Behalve dat het daar erg koud was en hard waaide waren de laatste kilometers door weinig zuurstof en de sterk oplopende weg van minimaal 15 procent erg lastig. Het mooie uitzicht maakte echter veel goed. Een schitterende plaats om eens een koers te laten finishen!
Nu gaan we een filmpje kijken!
In de afdaling is het altijd een spel om te zien wie het hardst kan gaan zonder te trappen. Daarvoor worden uiteraard allerlei aerodynamische posities aangenomen en wordt er wel eens even heel erg snel bijgetrapt als niemand het ziet! Grote specialisten in dit werk zijn mannen als Freire en Tankink. De rest van onze trainingsgroep zijn meer van het stiekem bijtrappen.
Na vandaag kunnen we echter een nieuwe specialist aan het lijstje toevoegen. Vandaag reed verzorger Gerard Kemper namelijk met ons mee naar beneden om van daaruit om te draaien en alleen de klim af te leggen terwijl wij nog een lastige ronde in de omgeving van Granada reden. In de afdaling liet ‘Kemp’ zien hoe je echt snelheid kunt maken zonder daar ook maar een keer een aerodynamische positie voor aan te nemen. Het meest indrukwekkende moment was toen hij samen met Pieter op kop reed en Weening volle bak aan het trappen was terwijl onze Volendammer met zijn benen stil alleen maar uit liep. Het verschil tussen beiden? Ongeveer 40 kilo Kemp.
Tegen het einde van de week lijkt het er op dat Il falco de Volendam een groot gedeelte van zijn voordeel echter kwijt gaat zijn. Het enthousiaste sportklimaat dat er hangt op deze berg is op hem overgeslagen en hij leeft al een week als een monnik. Zijn dag bestaat, naast het verzorgen van de renners die trouwens niets tekort komen, uit sporten en slapen. Vandaag wist hij ons bij het eten namelijk te melden dat hij al een flink aantal kilo’s is verloren en volgens zijn verwachtingen tegen het einde van de week tegen zijn topvorm aan zit.
Berichten die andere leden van onze ploeg liever niet horen want het lijkt erop dat Kemp dankzij deze hoogtestage wederom onklopbaar gaat zijn op de Rabo-personeelsfietsdag, de komende maand.
Even terug naar de training van vandaag. Tijdens de klim van de Sierra hebben we vandaag 4 blokken van 10 minuten gedaan op Tempoduur niveau. Dit is het tempo waarbij je ongeveer 10 slagen onder je omslagpunt zit. De Rustperiode bedroeg 5 minuten. Voor de liefhebbers: ik deed mijn blokken op 400watt bij een hartslag van 165 (mijn omslagpunt is 178). Een heel erg goed niveau, als je bedenkt dat je de laatste 2 blokken tussen de 1500 en 2500 meter doet.
Aan het einde van de training zijn we nog even doorgereden naar het hoogst haalbare punt op dit moment, de gigantische schotel van het astrologische observatorium van de Sierra Nevada op 2850meter. Behalve dat het daar erg koud was en hard waaide waren de laatste kilometers door weinig zuurstof en de sterk oplopende weg van minimaal 15 procent erg lastig. Het mooie uitzicht maakte echter veel goed. Een schitterende plaats om eens een koers te laten finishen!
Nu gaan we een filmpje kijken!
"Tweede rustdag"
23|05|09 Robert GesinkHet voelt alsof ik hier pas een paar dagen ben en toch zit de eerste week van de hoogtestage er alweer op. Toen we hier aankwamen waren de bergen die ik vanuit mijn kamerraam zie vrijwel geheel bedekt met sneeuw, nu zijn het vooral rotsen die je ziet. Van de ski-piste, waar nog druk gebruik van werd gemaakt toen we aankwamen is niet veel meer te zien en dat is voor ons goed nieuws. Behalve een mooie plek om op hoogte te trainen is de Sierra Nevada namelijk de plek waar de hoogste verharde weg van Europa te vinden is. Namelijk de weg naar de Pico Veleta op 3400 meter. De weg naar de veleta is smal en het asfalt is slecht. Uiteraard wil ik naar de top rijden en van het uitzicht genieten. Als het kan deze week nog.
Het was de eerste week behalve onverstandig gewoonweg onmogelijk om daar helemaal naar boven te rijden door het pak sneeuw dat nog op de weg lag. Nu begint het er echter op te lijken dat het tegen het einde van de week mogelijk gaat zijn om het toch nog eens te proberen. Vandaag is het in ieder geval geen goed plan. Het is vandaag namelijk wat minder weer en de top van de berg is gehuld in een grote donkere wolk. Maar goed dus dat het een rustdag is, die ik vandaag gevuld heb met een training van anderhalf uur, een uurtje rompoefeningen en een massage. Verder op het programma nog een bezoekje aan de sauna en een goede film. En dan zit de rustdag er al bijna weer op. De komende twee dagen staan 2 lange zware trainingen op het programma met wat intensieve blokken.
Het was de eerste week behalve onverstandig gewoonweg onmogelijk om daar helemaal naar boven te rijden door het pak sneeuw dat nog op de weg lag. Nu begint het er echter op te lijken dat het tegen het einde van de week mogelijk gaat zijn om het toch nog eens te proberen. Vandaag is het in ieder geval geen goed plan. Het is vandaag namelijk wat minder weer en de top van de berg is gehuld in een grote donkere wolk. Maar goed dus dat het een rustdag is, die ik vandaag gevuld heb met een training van anderhalf uur, een uurtje rompoefeningen en een massage. Verder op het programma nog een bezoekje aan de sauna en een goede film. En dan zit de rustdag er al bijna weer op. De komende twee dagen staan 2 lange zware trainingen op het programma met wat intensieve blokken.
"Moe!"
22|05|09 Robert GesinkVandaag was de 3e zware trainingsdag op rij en eerlijk gezegd ben ik blij met de rustdag van morgen. Het parcours van de training van eergisteren en vandaag was vrijwel gelijk dus dat geeft weer mooi vergelijkingsmateriaal voor mijzelf en de trainer. Een duidelijke conclusie die je nu al kunt trekken is dat mijn hartslag bij dezelfde wattages een stuk lager is geworden. Dat kan twee redenen hebben. De eerste is dat je op hoogte mindere wattages trapt dan op zeeniveau. Dat heeft te maken met aanpassing aan de hoogte en vooral de zuurstofarme lucht. Het zou dus zo kunnen zijn dat ik beter aangepast ben en daardoor betere wattages trap. Dit is zeker voor een deel waar, als je kijkt naar de eerste dagen maar waarschijnlijk niet de hoofdreden. De belangrijkste reden dat ik nu lager zit met mijn hartslag is de factor vermoeidheid. Ik ben niet zo moe dat mijn hartslag niet meer omhoog gaat, maar de hartslag is waarschijnlijk wel wat gedrukt door de zware trainingen van de afgelopen dagen. Dit is uiteraard een normaal verschijnsel en niet anders dan thuis na een paar dagen trainen en uiteindelijk de reden dat we morgen een rustdag hebben. Op de rustdag van morgen staat een hersteltraining op het programma van anderhalf uur. Ik zal deze training op de tijdritfiets afwerken. Verder vullen we de dag met een terrasje en wat oefeningen. Al te veel wandelen zal niet meer gebeuren en daar moet ik op dit moment ook nog niet aan denken!
"Geflikt door een junior"
21|05|09 Robert GesinkVandaag was het een bijzonder goede dag voor Rabo! Het afwerken van een
super goede training voor de groep in de Sierra Nevada is dan
natuurlijk niet het eerste waar je aan denkt, maar voor de mannen hier
erg belangrijk. Het succes van de dag is natuurlijk zojuist in
Italie behaald waar Denis zijn 2e Giro rit weet te winnen en als extra
beloning ook nog eens het roze om de schouders krijgt.
Na 6 uur op de fiets gezeten te hebben door de fantastisch mooie omgeving, waren we precies op tijd om de laatste 15 kilometer van Denis’ megasterke tijdrit in de Giro te bekijken. Ik ben benieuwd wat de reactie in Rusland zal zijn, aangezien roze nou niet direct de meest populaire kleur bleek te zijn in het land van de vodka, de roebel en de Lada, getuige de hartelijke ontvangst van het Eurovisie songfestival afgelopen weken. Eerlijk gezegd verwacht ik dat het Denis geen ene malle moer kan schelen en gelijk heeft hij want hij heeft die trui toch maar mooi te pakken!
Wat betreft onze training vandaag, had onze trainer een rondje uitgedacht van 5 uur. De mannen die zich erg goed voelden en de 6 uur vol wilden maken konden er dan nog voor kiezen om de klim naar ons hotel op te rijden. Omdat het natuurlijk erg lastig is om in een onbekende omgeving de mooiste weggetjes te vinden had Garate een ‘local Hero’ bereid gevonden om met ons mee te rijden. Deze jongeman, die zelf bij de junioren koerst zou een stuk met ons meerijden en daarna in de auto stappen om ons de juiste weg te vertellen. Hij wist een mooi rondje van precies 110 kilometer. Toen we echter eenmaal aan het rijden waren bleek dit niet helemaal te kloppen. Waarschijnlijk had hij nog nooit verder dan 100 kilometer hoeven trainen en kende hij deze omgeving helemaal niet want de ronde, die trouwens erg mooi was en ons door een schitterend leidde bleek 170 kilometer lang te zijn. Geflikt dus, maar ik denk niet dat er opzet in het spel was. Toen zijn grote idool, Oscar Freire hem op het, voor hem veel te lastige rondje aansprak bleek het mannetje ineens heel klein en bood hij maar snel zijn excuses aan.
Na 6 uur op de fiets gezeten te hebben door de fantastisch mooie omgeving, waren we precies op tijd om de laatste 15 kilometer van Denis’ megasterke tijdrit in de Giro te bekijken. Ik ben benieuwd wat de reactie in Rusland zal zijn, aangezien roze nou niet direct de meest populaire kleur bleek te zijn in het land van de vodka, de roebel en de Lada, getuige de hartelijke ontvangst van het Eurovisie songfestival afgelopen weken. Eerlijk gezegd verwacht ik dat het Denis geen ene malle moer kan schelen en gelijk heeft hij want hij heeft die trui toch maar mooi te pakken!
Wat betreft onze training vandaag, had onze trainer een rondje uitgedacht van 5 uur. De mannen die zich erg goed voelden en de 6 uur vol wilden maken konden er dan nog voor kiezen om de klim naar ons hotel op te rijden. Omdat het natuurlijk erg lastig is om in een onbekende omgeving de mooiste weggetjes te vinden had Garate een ‘local Hero’ bereid gevonden om met ons mee te rijden. Deze jongeman, die zelf bij de junioren koerst zou een stuk met ons meerijden en daarna in de auto stappen om ons de juiste weg te vertellen. Hij wist een mooi rondje van precies 110 kilometer. Toen we echter eenmaal aan het rijden waren bleek dit niet helemaal te kloppen. Waarschijnlijk had hij nog nooit verder dan 100 kilometer hoeven trainen en kende hij deze omgeving helemaal niet want de ronde, die trouwens erg mooi was en ons door een schitterend leidde bleek 170 kilometer lang te zijn. Geflikt dus, maar ik denk niet dat er opzet in het spel was. Toen zijn grote idool, Oscar Freire hem op het, voor hem veel te lastige rondje aansprak bleek het mannetje ineens heel klein en bood hij maar snel zijn excuses aan.
"Alter Krieger fietst als jonge god"
20|05|09 Robert GesinkNa de rustdag van gisteren waarbij een ongebruikelijke wandeling tot uiteindelijk 2900 meter op het programma stond, hebben we vandaag weer gewoon wielrenners-werk gedaan. Lekker fietsen! Blijkbaar is mijn lichaam toch een stuk algemener ontwikkeld dan ik had gedacht, aangezien ik van de gezellig wandeling van gisteren gelukkig geen last meer heb gehad tijdens de training, al kon ik de spieren van mijn scheenbenen wel enigszins voelen.
Volgens de geleerden is de 4e dag op hoogte de slechtste, vandaar dat we gisteren die rustdag hadden. Vandaag moest dan weer een superdag zijn en ik voelde me ook niet slecht. We hebben 4 uur getraind waarbij we bergop iets harder door mochten rijden. Bij mij kwam dat neer op een maximale hartslag van 160. Normaal gezien is dat een lekker tempo om bergop mee te rijden, tenzij er op dat moment een oude man is die bij hetzelfde tempo gewoon met 5 slagen lager naast je loopt te peddelen. Je zou natuurlijk kunnen denken dat ik niet goed in orde ben, maar ik kan jullie garanderen, dat is niet het geval! ‘Der Alter’ was vandaag gewoon nog beter!
Volgens de geleerden is de 4e dag op hoogte de slechtste, vandaar dat we gisteren die rustdag hadden. Vandaag moest dan weer een superdag zijn en ik voelde me ook niet slecht. We hebben 4 uur getraind waarbij we bergop iets harder door mochten rijden. Bij mij kwam dat neer op een maximale hartslag van 160. Normaal gezien is dat een lekker tempo om bergop mee te rijden, tenzij er op dat moment een oude man is die bij hetzelfde tempo gewoon met 5 slagen lager naast je loopt te peddelen. Je zou natuurlijk kunnen denken dat ik niet goed in orde ben, maar ik kan jullie garanderen, dat is niet het geval! ‘Der Alter’ was vandaag gewoon nog beter!
Om eerlijk te zijn, de laatste kilometers van de klim moest ik mijn grens van 160 eventjes laten gaan om naast hem te kunnen blijven. Het nadeel van de SRM-schermpjes waar wij mee rijden is dat de getallen er zo groot op staan dat hij dat uiteraard direct door had. Fietsen met Grischa bleek vandaag niet goed voor de moraal, al is het natuurlijk wel een flinke opsteker richting de Tour om te zien dat ook hij zo goed in orde is.
"Op naar de top"
19|05|09 Robert GesinkVandaag hebben we een rustdag. Het idee om de hele dag op bed te liggen zag ik eigenlijk niet zitten, dus ben ik met Grischa even een uurtje gaan fietsen. Met de tijdritfiets op het baantje. Ik ben blij dat ik mijn tijdritfiets mee heb genomen, want ik had het wel weer even nodig om in die specifieke houding te zitten. Door de klassiekers die ik heb gereden en de rustperiode daarna had ik namelijk sinds de ronde van het Baskenland niet meer op het snelle zwarte monster gezeten en dan is die positie toch weer een beetje wennen. Gelukkig is er in de komende weken alle tijd om nog wat op het snelle karretje rond te crossen want ook in de Dauphine krijgen we een flink aantal tijdritkilometers voor de kiezen.
Vanmiddag staat er een aparte training op het programma, namelijk een bergwandeling. Om maar te laten zien dat de wielersport veranderd is door de jaren heen begin ik maar weer eens over vroeger. In die tijd mochten renners bijna niet op hun benen staan en werden ze desnoods door de verzorger vanuit hun bed naar de ontbijtzaal en terug de trap op gedragen. Vanmiddag trekken wij de wandelschoenen aan en lopen we over een vrijgegraven weg tussen de meters hoge sneeuwbanken door totdat de weg niet meer begaanbaar is.
Of het goed is voor het ontwikkelen van je fietsspieren? Geen idee, dat het goed is voor de afwisseling en het voorkomen van blessures door te eenzijdig trainen weet ik zeker. Ik heb in ieder geval alvast mijn handschoenen in mijn jaszak gestopt. Dit wordt de eerste keer dat ik halverwege de maand mei een sneeuwballengevecht mee ga maken!
Vanmiddag staat er een aparte training op het programma, namelijk een bergwandeling. Om maar te laten zien dat de wielersport veranderd is door de jaren heen begin ik maar weer eens over vroeger. In die tijd mochten renners bijna niet op hun benen staan en werden ze desnoods door de verzorger vanuit hun bed naar de ontbijtzaal en terug de trap op gedragen. Vanmiddag trekken wij de wandelschoenen aan en lopen we over een vrijgegraven weg tussen de meters hoge sneeuwbanken door totdat de weg niet meer begaanbaar is.
Of het goed is voor het ontwikkelen van je fietsspieren? Geen idee, dat het goed is voor de afwisseling en het voorkomen van blessures door te eenzijdig trainen weet ik zeker. Ik heb in ieder geval alvast mijn handschoenen in mijn jaszak gestopt. Dit wordt de eerste keer dat ik halverwege de maand mei een sneeuwballengevecht mee ga maken!
"Pure toewijding"
18|05|09 Robert GesinkVroeger reden wielrenners wedstrijden. Wie kent de verhalen niet van Joop Zoetemelk, die als wintertraining op de lange latten stond en zijn tijd vulde door uren te langlaufen. Zonder ook maar eens op de fiets te zitten ging hij dan van start in de ronde van de middellandse zee en het seizoen was begonnen. Tijdens zo’n seizoen reden de renners ook veel meer koersen dan wat de gemiddelde renner tegenwoordig doet. Als je tegenwoordig aan 80 tot 90 koersdagen komt ben je een gemiddelde prof. Vroeger reden sommigen het dubbele aantal wedstrijden. In tegenstelling tot wedstrijd rijden vult de huidige beroepsrenner zijn tijd met trainen, trainen en nog eens trainen. Tot de topvorm is bereikt.
Na een korte break halverwege het seizoen is een hoogtestage een ideale manier om het tweede gedeelte van het seizoen voor te bereiden. Dat de Sierra Nevada een goede plek is om ‘op hoogte’ te zitten bleek wel toen wij hier aankwamen en een Lotto-busje zagen staan. Ook Cadel Evans en Jurgen Vandenbroeck verblijven hier. Het voordeel van deze plek is uiteraard de accommodatie en de hoogte, het nadeel is dat er niet zo veel weggetjes zijn op deze hoogte en het trainen vaak neerkomt op rijden op dezelfde wegen. Zo ook vandaag. We zijn naar het dal gereden, hebben daar een uur gefietst, en toen in anderhalf uur weer naar boven.
Omdat je niet altijd bergop wilt rijden en je ook eens lekker op snelheid wilt rijden, rijden we ook wel eens op de 400-meter baan die bij dit complex ligt. En dat is pure toewijding. Wanneer je over de buitenste baan fietst doe je namelijk zo’n 50 seconden over een rondje. Als je dan 2 uurtjes wilt lostrappen ben je dus gewoon 144 rondjes aan het rijden. Gelukkig komt dit niet zo heel erg vaak voor.
Dit onderwerp kwam tijdens het eten ook aan bod en toen besefte ik mij ineens dat ik vies mazzel heb gehad dat ik nog wat talent heb voor het fietsen. Buiten het feit dat ik met mijn platvoeten als hardloper een gigantisch modderfiguur zou slaan en ik als 800-meterloper op zou moeten passen niet gedubbeld te worden, zou het mij ook enorm saai lijken altijd maar op zo’n baan te trainen. Of zwemmer, misschien nog wel erger! De hele dag in het zwembad op en neer zwemmen… Gelukkig heb ik daar ook geen talent voor! Waarschijnlijk zou de badmeester mij uit het water vissen omdat hij denkt dat ik verdrink als ik serieus een baantje probeer te trekken.
Als je dan eens rondkijkt door de eetzaal zie je al snel de sporter zitten die een overdosis toewijding heeft. De triatleet. De triatleet doet dus de hele dag niets anders dan trainen. Hij fietst, loopt en zwemt bijna net zo veel als een wielrenner, hardloper en een zwemmer en dat alles op een dag. En dan als triatleet ook nog eens een week of 4 op hoogtestage zijn en alleen maar dezelfde weg kunnen fietsen. Als je daar over nadenkt lijkt de grens tussen maximale toewijding en complete waanzin een flinterdun lijntje te zijn die je zo maar eens zou kunnen overschrijden.
En dan komt er nog die anekdote over een man die een 10-voudige triatlon deed op een baantje van 3,5km. 38km zwemmen, 1800km fietsen en 425km hardlopen….
Die is het lijntje voorbij! Respect voor die Triatleet, laat mij maar fietsen!
Na een korte break halverwege het seizoen is een hoogtestage een ideale manier om het tweede gedeelte van het seizoen voor te bereiden. Dat de Sierra Nevada een goede plek is om ‘op hoogte’ te zitten bleek wel toen wij hier aankwamen en een Lotto-busje zagen staan. Ook Cadel Evans en Jurgen Vandenbroeck verblijven hier. Het voordeel van deze plek is uiteraard de accommodatie en de hoogte, het nadeel is dat er niet zo veel weggetjes zijn op deze hoogte en het trainen vaak neerkomt op rijden op dezelfde wegen. Zo ook vandaag. We zijn naar het dal gereden, hebben daar een uur gefietst, en toen in anderhalf uur weer naar boven.
Omdat je niet altijd bergop wilt rijden en je ook eens lekker op snelheid wilt rijden, rijden we ook wel eens op de 400-meter baan die bij dit complex ligt. En dat is pure toewijding. Wanneer je over de buitenste baan fietst doe je namelijk zo’n 50 seconden over een rondje. Als je dan 2 uurtjes wilt lostrappen ben je dus gewoon 144 rondjes aan het rijden. Gelukkig komt dit niet zo heel erg vaak voor.
Dit onderwerp kwam tijdens het eten ook aan bod en toen besefte ik mij ineens dat ik vies mazzel heb gehad dat ik nog wat talent heb voor het fietsen. Buiten het feit dat ik met mijn platvoeten als hardloper een gigantisch modderfiguur zou slaan en ik als 800-meterloper op zou moeten passen niet gedubbeld te worden, zou het mij ook enorm saai lijken altijd maar op zo’n baan te trainen. Of zwemmer, misschien nog wel erger! De hele dag in het zwembad op en neer zwemmen… Gelukkig heb ik daar ook geen talent voor! Waarschijnlijk zou de badmeester mij uit het water vissen omdat hij denkt dat ik verdrink als ik serieus een baantje probeer te trekken.
Als je dan eens rondkijkt door de eetzaal zie je al snel de sporter zitten die een overdosis toewijding heeft. De triatleet. De triatleet doet dus de hele dag niets anders dan trainen. Hij fietst, loopt en zwemt bijna net zo veel als een wielrenner, hardloper en een zwemmer en dat alles op een dag. En dan als triatleet ook nog eens een week of 4 op hoogtestage zijn en alleen maar dezelfde weg kunnen fietsen. Als je daar over nadenkt lijkt de grens tussen maximale toewijding en complete waanzin een flinterdun lijntje te zijn die je zo maar eens zou kunnen overschrijden.
En dan komt er nog die anekdote over een man die een 10-voudige triatlon deed op een baantje van 3,5km. 38km zwemmen, 1800km fietsen en 425km hardlopen….
Die is het lijntje voorbij! Respect voor die Triatleet, laat mij maar fietsen!
Foto's op: http://www.robertgesink.blogspot.com/
"Heerlijk trainen in Spanje"
17|05|09 Robert GesinkDe tweede training op hoogte zit erop. Het weer is hier fantastisch en zelfs op 2500 meter is het nog boven de 20 graden. Lekker fietsen met blote benen dus, maar zoals altijd in de bergen met veel kleding bij je voor de afdaling. Vandaag hebben we een training van 3 uur gedaan met 2000 hoogtemeters. Zoals altijd op hoogte moet je de eerste dagen erg rustig aan doen. Ik ben dan ook niet boven een hartslag van 145 geweest. De training begon met een korte afdaling naar 1700 meter. Van daaruit hebben we twee rondjes gereden. Daarna ben ik met Grischa en Pieter nog eens de berg opgereden tot zover het mogelijk was. Net onder de 2700 meter was de weg niet meer vrij van sneeuw en zijn we omgedraaid.
Het gevoel van vandaag was een stuk beter dan gisteren, mijn hartslag is een stuk lager en ik heb geen problemen meer om genoeg zuurstof te krijgen zoals gisteren.Vanavond staat er nog een uurtje oefeningen op het programma, buiten in de zon op het voetbalveld is het namelijk goed toeven. Gelukkig kregen wij na de training het bericht dat het met Pedro een stuk beter gaat. Hij is gelukkig weer bij kennis en heeft gevoel in armen en benen. Hij zal nog wel een tijd in het ziekenhuis moeten blijven en een operatie moeten ondergaan aan zijn been.
Hopelijk komt alles weer helemaal goed.
Nu op naar de massage!
Het gevoel van vandaag was een stuk beter dan gisteren, mijn hartslag is een stuk lager en ik heb geen problemen meer om genoeg zuurstof te krijgen zoals gisteren.Vanavond staat er nog een uurtje oefeningen op het programma, buiten in de zon op het voetbalveld is het namelijk goed toeven. Gelukkig kregen wij na de training het bericht dat het met Pedro een stuk beter gaat. Hij is gelukkig weer bij kennis en heeft gevoel in armen en benen. Hij zal nog wel een tijd in het ziekenhuis moeten blijven en een operatie moeten ondergaan aan zijn been.
Hopelijk komt alles weer helemaal goed.
Nu op naar de massage!
Foto's op: http://www.robertgesink.blogspot.com/
"Pedro komt hard ten val"
16|05|09 Robert GesinkTijdens de training van vandaag hoorden we het slechte nieuws van de valpartij van Pedro in de Ronde van Italië. Hij is in een ravijn gevallen en heeft daarbij flink wat botbreuken opgelopen. Het bleek voor de hulpdiensten verschrikkelijk lastig te zijn om hem uit het ravijn te halen. Gelukig is dat na ruim 2 uur toch gelukt.
Een scan van de hersenen van Pedro heeft uitgewezen dat hij gelukkig geen hersenschade heeft opgelopen. Wel wordt hij op dit moment kunstmatig in coma gehouden en heeft hij een gebroken knieschijf, diverse ribben, twee ruggenwervels en bovenbeen. Ook werd bij de val een van zijn longen geperforeerd en dat is op dit moment het grootste gevaar.
Als je dit nieuws hoort schrik je natuurlijk enorm. Toevallig ben ik weer op een hoogtestage, net als 2 jaar geleden toen we het slechte nieuws van Kai hoorden.
Hopelijk gaat het snel beter met Pedro en wordt hij weer helemaal de oude.
Een scan van de hersenen van Pedro heeft uitgewezen dat hij gelukkig geen hersenschade heeft opgelopen. Wel wordt hij op dit moment kunstmatig in coma gehouden en heeft hij een gebroken knieschijf, diverse ribben, twee ruggenwervels en bovenbeen. Ook werd bij de val een van zijn longen geperforeerd en dat is op dit moment het grootste gevaar.
Als je dit nieuws hoort schrik je natuurlijk enorm. Toevallig ben ik weer op een hoogtestage, net als 2 jaar geleden toen we het slechte nieuws van Kai hoorden.
Hopelijk gaat het snel beter met Pedro en wordt hij weer helemaal de oude.
"Aangekomen op de hoogte"
15|05|09 Robert GesinkNa een lange reisdag zijn we goed aangekomen in de Sierra Nevada! De plek waar ik de komende 2 weken met een 5-tal ploegmaats zal verblijven. De verschillen met het Font- Romeu waar ik de afgelopen 2 jaar ben geweest zijn vrij groot. Het grootste verschil is dat in hoogte. In Font Romeu verblijf je op 1800 meter, terwijl het complex hier op 2300 meter gebouwd is. En dat merk je! Zo had ik vorig jaar eigenlijk geen enkel probleem op de eerste dag toen we even een uurtje of 2 gingen losfietsen. Vandaag was het anders. Ik kwam echt niet vooruit, kreeg geen lucht en ik loop nog steeds met een flinke koppijn rond.
Toen we vandaag aan het einde van de training op de baan van de hardlopers een uurtje los zijn gaan trappen ging het eigenlijk pas echt beter en begon het lichaam weer een beetje normaal aan te voelen.
Verder is het complex hier een stuk moderner en hebben we een tweepersoons kamer waar je zelfs nog de ruimte hebt om je koffer neer te zetten en wellicht een paar oefeningen te doen. Op de kamer in Font Romeu was dat niet mogelijk. Sterker nog, mocht je op die kamer per ongeluk de fout maken om een scheet te laten, zat je echt met de gebakken peren. De inhoud van die kamer was namelijk zo klein dat er amper lucht was om het zware gas mee te verdunnen waardoor er vaak niets anders op zat dan het hele zooitje gewoon zelf weer in te ademen.
Het derde punt waarop deze kamer zeker meer punten scoort dan die in Font Romeu is de indrukwekkende beeldbuis met een diagonaal van zeker 30 centimeter. Nee, geen inch, Centimeter. Ik moet zeggen dat het volgen van de Giro op dit scherm wel erg spannend is.
Het laatste voordeel is dat je op deze kamer kunt genieten van een toilet op de kamer. In Font Romeu stond je geregeld in de file op de gang met vaak een WC-rol onder de arm te wachten tot je plaats mocht nemen op de voorverwarmde bril, hier hoef ik alleen maar te zorgen dat ik Grischa voor ben.
Verder is het complex hier een stuk moderner en hebben we een tweepersoons kamer waar je zelfs nog de ruimte hebt om je koffer neer te zetten en wellicht een paar oefeningen te doen. Op de kamer in Font Romeu was dat niet mogelijk. Sterker nog, mocht je op die kamer per ongeluk de fout maken om een scheet te laten, zat je echt met de gebakken peren. De inhoud van die kamer was namelijk zo klein dat er amper lucht was om het zware gas mee te verdunnen waardoor er vaak niets anders op zat dan het hele zooitje gewoon zelf weer in te ademen.
Het derde punt waarop deze kamer zeker meer punten scoort dan die in Font Romeu is de indrukwekkende beeldbuis met een diagonaal van zeker 30 centimeter. Nee, geen inch, Centimeter. Ik moet zeggen dat het volgen van de Giro op dit scherm wel erg spannend is.
Het laatste voordeel is dat je op deze kamer kunt genieten van een toilet op de kamer. In Font Romeu stond je geregeld in de file op de gang met vaak een WC-rol onder de arm te wachten tot je plaats mocht nemen op de voorverwarmde bril, hier hoef ik alleen maar te zorgen dat ik Grischa voor ben.
"Filmster!"
14|05|09 Robert GesinkDe laatste paar dagen voor mijn hoogtestage waren erg druk. Doordat verschillende Tour-Specials blijkbaar tegen hun deadline aan beginnen te lopen en ikzelf niet al te veel tijd meer heb na mijn hoogtestage, kwamen de afgelopen week weer een hele karrevracht journalisten, cameramensen en geluidsmensen over de vloer.
De laatste van hen was een jaar of 10 geleden mijn grote voorbeeld toen ik voor het eerst op een wielrenfietsje stapte, niemand minder dan mijn oude ploeggenoot Michael Boogerd. Een aantal dagen voor zijn komst kreeg ik telefoon van de producer van zijn programma die nog op zoek was naar een leuke setting voor het plaatje rondom de mens Robert Gesink.
Met andere renners waren ze dieper ingegaan op de hobby’s die ze naast het fietsen hebben maar dat bleek bij mij lastig. Kort gezegd, ik werd er even op gewezen dat ik eigenlijk helemaal geen hobby’s heb! En om eerlijk te zijn, ik zou ook niet weten wanneer ik me dan met die hobby’s bezig zou moeten houden. Er blijven bij mij aan het einde van de dag gewoon geen uren over! Zeker niet als je na een trainingsdag ook nog eens een uur of 4 voor een camera moet gaan staan of een interview moet geven. Om eerlijk te zijn ben ik nu ook erg blij dat ik even op hoogtestage ga en tijdens de eerste week van aanpassen eens goed uit kan rusten na 2 zware trainingsweken.
Wat betreft de hobby’s wisten we na een tijdje denken toch met een idee op de proppen te komen en in de vorm van een wandeling met onze jonge Golden Retriever wisten we toch een leuk item te maken. Floris vond het fantastisch en hij bleek ook nog eens een enorm talent voor de camera te hebben!
De laatste van hen was een jaar of 10 geleden mijn grote voorbeeld toen ik voor het eerst op een wielrenfietsje stapte, niemand minder dan mijn oude ploeggenoot Michael Boogerd. Een aantal dagen voor zijn komst kreeg ik telefoon van de producer van zijn programma die nog op zoek was naar een leuke setting voor het plaatje rondom de mens Robert Gesink.
Met andere renners waren ze dieper ingegaan op de hobby’s die ze naast het fietsen hebben maar dat bleek bij mij lastig. Kort gezegd, ik werd er even op gewezen dat ik eigenlijk helemaal geen hobby’s heb! En om eerlijk te zijn, ik zou ook niet weten wanneer ik me dan met die hobby’s bezig zou moeten houden. Er blijven bij mij aan het einde van de dag gewoon geen uren over! Zeker niet als je na een trainingsdag ook nog eens een uur of 4 voor een camera moet gaan staan of een interview moet geven. Om eerlijk te zijn ben ik nu ook erg blij dat ik even op hoogtestage ga en tijdens de eerste week van aanpassen eens goed uit kan rusten na 2 zware trainingsweken.
Wat betreft de hobby’s wisten we na een tijdje denken toch met een idee op de proppen te komen en in de vorm van een wandeling met onze jonge Golden Retriever wisten we toch een leuk item te maken. Floris vond het fantastisch en hij bleek ook nog eens een enorm talent voor de camera te hebben!
6 juni is het allemaal te zien bij Wielerland TV! Het TV-Debuut van Floris Gesink.
Voor boekingen kunt u altijd even bellen.
Voor boekingen kunt u altijd even bellen.
"Aandacht"
23|04|09 Robert GesinkMocht je als wielrenner met een tekort aan aandacht zitten, dan moet je het volgende eens proberen. Zie dat je op zondag 19 April van start gaat als kopman van een Nederlandse ploeg in de Amstel Gold Race, een leuke wedstrijd door het Limburgse land. Hierbij van mij de garantie dat je in de dagen voorafgaand aan dit schitterende evenement zeker aan je maandelijkse krant, tv en interviewquotum gaat komen. Als het dan nog een beetje lekker loopt en je weet nog bij de eerste 3 te eindigen zorgt dit, naast een gezellige chat met Mart van de NOS weer voor de nodige persminuutjes.
Door alle drukte is het lastig om echt te genieten en wanneer je bij elke stap die je zet een vreemd pijntje door je bovenbeen voelt schieten verandert de brede glimlach in de zogenaamde ‘Boer met kiespijn-smile’ Als een dag later na een MRI-scan blijkt dat je daadwerkelijk een scheurtje van slechts een paar millimeter in de aanhechting van je pees hebt opgelopen overschaduwt de teleurstelling toch de mooie prestatie van een dag eerder.
In eerste instantie baalde ik enorm, maar het feit dat je in topvorm een van de mooiste koersen van het jaar, de Waalse Pijl gaat missen dringt later pas echt tot je door. Ik denk dat het moment van besef kwam toen ik binnen 30 minuten na het plaatsen van het persbericht de 5e journalist aan het uitleggen was hoe het nu allemaal in elkaar zat. Deze aandacht is echt irritant.
Voor nu is het rusten en hopen op spoedig herstel. Het gaat eigenlijk goed en als ik loop voel ik weinig. Maar tussen lekker lopen en 270 kilometer fietsen zit een wereld van verschil. Donderdag stap ik voor het eerst weer op de fiets, maar als ik niet 100% pijnvrij kan fietsen lijkt het mij niet verstandig om risico’s te gaan nemen in Luik-Bastenaken-Luik. Zoals ik vorig jaar heb gemerkt is deze koers met twee goed functionerende benen al zwaar genoeg.
Voor nu lig ik nog een aantal uren mijn topvorm te slijten op onze gezellige hoekbank en lijkt het erop dat ik geïndoctrineerd wordt door de fantastische verkooptechnieken van mijn jeugdheld Mr. T, beter bekend als B.A Baracus. De Oude vechtersbaas van ‘The A-Team’ heeft zijn gouden kettingen en ringen ingeruild voor een schortje en staat voor een goedkoop decortje wat keukengerei te aan de man te brengen voor een TeleShop-programma. Ik sta op het punt om zijn fantastische ‘Flavour wave turbo oven’ te kopen maar wordt op het nippertje gered doordat de uitzending van de Waalse Pijl begint.
Nu maar hopen dat ik snel weer lekker kan klagen over te veel aandacht en dan wel als gevolg van positieve prestaties!
"Spaanse 10%"
06|04|09 Robert GesinkDe eerste rit zit erop. Mijn werkdag bedroeg vandaag slechts 142 kilometer en de dag vloog voorbij!
Het was wel even wennen aan het Spaanse ritme, aangezien we vanochtend pas om 10 uur ons warme bedje uit hoefden voor het ontbijt. Nadeel van laat starten is voor ons natuurlijk het late finishen maar dat is voor de mensen thuis dan wel weer lekker. Normaal gezien is het voor de lekker vroeg etende Hollanders dus met het bord op schoot voor de TV, maar bij een gebrek aan uitzenden wordt dat voor de trouwe volgers met het bord voor de PC!
De koers was voor Baskische begrippen vrij simpel, al is dat voor ons nog altijd vrij hectisch. Door een gebrek aan wegen (of de mogelijkheid om ze aan te leggen tussen de steile bergen) rijden we hier eigenlijk de hele dag op en neer door een vallei met aan beide uiteinden een rondje over smalle geitenpaden. In de aanloop naar de steile wegen is dat dus vechten voor je plekje en als je in de kronkelende afdalingen niet bij de eersten zit dan ben je al snel gezien.
Dat gebeurde ook in de aanloop naar de laatste klim van de dag! Ploeggenoot, persoonlijke TOMTOM en ‘Local Hero’ Juanma Garate had ons wel verteld over de laatste klim en dat het erg belangrijk was om van voren aan de voorafgaande afdaling te beginnen maar daarbij was hij het stijgingspercentage van dat laatste hupje toch even vergeten te vermelden. Ook de organisatie had bij het drukken van het rondeboek voor het gemak maar een slotklim van 2 kilometer 10% vermeld, maar bij het meten waren ze waarschijnlijk alleen van het hoogteverschil tussen de start en het einde van de klim uitgegaan en hadden ze het verdere verloop, inclusief afdaling, misschien wel voor het gemak even over het hoofd gezien. Om nou te stellen dat dat zou zijn om de buitenlandse renners wat zand in de ogen te strooien is natuurlijk niet erg vriendelijk en dat was uiteraard ook nog niet in mij opgekomen.
Zo kwam het dat wij, door een slimme tactische zet van de Euskatel-ploeg waarmee ze in de afdaling en op het vlakke het peloton aan alle kanten lieten kraken, met een kleine groep netjes van voren aan de slotmuur begonnen. Eenmaal heelhuids ter plaatse bleek echter dat deze lekkere kuitenbijter in plaats van 10%, naar mijn persoonlijke, vrijwel wetenschappelijke inschatting ongeveer 20% bedroeg en dat een kilometer lang.
De eerste meters was het nog een hels karwei om de parkerende oranje mannetjes die hard op kop hadden gereden te ontwijken. Maar later, lekker op gang gekomen kwamen we met een select gezelschap boven en dat gaf toch een goed gevoel. Op de laatste 4 vlakke kilometers kwam zelfs de 2e groep nog terug aansluiten wat natuurlijk wel jammer was maar dan hadden we maar harder door moeten rijden.
Nu lig ik op bed en baal ik eerlijk gezegd dat ik dan weer als 18e over de streep rol van een groep van 21. Komende dagen toch maar eens een keertje vaker naar voren rijden in de finale om dat gruwelijke sprintvermogen van mij eens in de strijd te gooien!
Adios Amigo’s!
Het was wel even wennen aan het Spaanse ritme, aangezien we vanochtend pas om 10 uur ons warme bedje uit hoefden voor het ontbijt. Nadeel van laat starten is voor ons natuurlijk het late finishen maar dat is voor de mensen thuis dan wel weer lekker. Normaal gezien is het voor de lekker vroeg etende Hollanders dus met het bord op schoot voor de TV, maar bij een gebrek aan uitzenden wordt dat voor de trouwe volgers met het bord voor de PC!
De koers was voor Baskische begrippen vrij simpel, al is dat voor ons nog altijd vrij hectisch. Door een gebrek aan wegen (of de mogelijkheid om ze aan te leggen tussen de steile bergen) rijden we hier eigenlijk de hele dag op en neer door een vallei met aan beide uiteinden een rondje over smalle geitenpaden. In de aanloop naar de steile wegen is dat dus vechten voor je plekje en als je in de kronkelende afdalingen niet bij de eersten zit dan ben je al snel gezien.
Dat gebeurde ook in de aanloop naar de laatste klim van de dag! Ploeggenoot, persoonlijke TOMTOM en ‘Local Hero’ Juanma Garate had ons wel verteld over de laatste klim en dat het erg belangrijk was om van voren aan de voorafgaande afdaling te beginnen maar daarbij was hij het stijgingspercentage van dat laatste hupje toch even vergeten te vermelden. Ook de organisatie had bij het drukken van het rondeboek voor het gemak maar een slotklim van 2 kilometer 10% vermeld, maar bij het meten waren ze waarschijnlijk alleen van het hoogteverschil tussen de start en het einde van de klim uitgegaan en hadden ze het verdere verloop, inclusief afdaling, misschien wel voor het gemak even over het hoofd gezien. Om nou te stellen dat dat zou zijn om de buitenlandse renners wat zand in de ogen te strooien is natuurlijk niet erg vriendelijk en dat was uiteraard ook nog niet in mij opgekomen.
Zo kwam het dat wij, door een slimme tactische zet van de Euskatel-ploeg waarmee ze in de afdaling en op het vlakke het peloton aan alle kanten lieten kraken, met een kleine groep netjes van voren aan de slotmuur begonnen. Eenmaal heelhuids ter plaatse bleek echter dat deze lekkere kuitenbijter in plaats van 10%, naar mijn persoonlijke, vrijwel wetenschappelijke inschatting ongeveer 20% bedroeg en dat een kilometer lang.
De eerste meters was het nog een hels karwei om de parkerende oranje mannetjes die hard op kop hadden gereden te ontwijken. Maar later, lekker op gang gekomen kwamen we met een select gezelschap boven en dat gaf toch een goed gevoel. Op de laatste 4 vlakke kilometers kwam zelfs de 2e groep nog terug aansluiten wat natuurlijk wel jammer was maar dan hadden we maar harder door moeten rijden.
Nu lig ik op bed en baal ik eerlijk gezegd dat ik dan weer als 18e over de streep rol van een groep van 21. Komende dagen toch maar eens een keertje vaker naar voren rijden in de finale om dat gruwelijke sprintvermogen van mij eens in de strijd te gooien!
Adios Amigo’s!
"Koninginnerit"
16|03|09 Robert GesinkVandaag een verschrikkelijk zware maar fantastisch sterke dag! Ik vernam van de mensen hier dat jullie het op tv niet hebben meegekregen dus ik zal zelf dan maar degene zijn die over mijn heldendaad bericht! Op de lange klim beginnen ze vrijwel direct aan te vallen. Ik kon aan het begin niet mee, maar na een aantal kilometers kwam ik in een soort Mont Ventoux-ritme zoals vorig jaar in Parijs-Nice. De eerste 4 waren gevlogen maar ik reed van plek 20 tot op 15 sec. van Nibali en co. Tot op 2 kilometer voor de top. Toen ontplofte ik en op de top werd ik door een grote groep ingehaald. De kilometers na de afdaling ben ik van deze inspanning niet meer hersteld en ben ik in de grote groep naar de finish gereden. Moe maar weer voldaan rijden we nu met de bus naar het hotel. Maar moe zijn mag naar mijn idee ook na 236 km, 7 uur en 5200 hoogtemeters!
"De ronde zit erop!"
23|02|09 Robert GesinkDe Ronde van Californie zit erop en ik mag wel zeggen dat we ons goed hebben laten zien. Goed, we pakken geen ritzege mee, wat vooraf wel het hoofddoel was, maar hebben toch zeker ons best daarvoor gedaan. Het uitvallen van Oscar met 2 gebroken ribben zorgde er voor dat de kans op een sprintzege tot een minimum berperkt werd en toch wist Pedro de boel tot 2 keer toe nog bijna te verrassen.
Verder viel het opvallend sterke rijden van vrijwel de hele ploeg op wanneer het om ontsnappingen ging en waren zowel Grischa, Stef, Bauke als Pieter meerdere keren in de kopgroep terug te vinden.Ikzelf ben ook niet ontevreden over het presteren en vooral de tijdrit was in deze ronde erg sterk. Verder neem ik de jongerentrui mee naar huis en heb ik ook een hele goede koers gehad in voorbereiding op de rest van het seizoen.
Morgen vliegen we terug naar Nederland en overmorgen landen we op Schiphol. Op naar de Tirreno!
"Amazing! Fantastic! Great! Awesome! Huge! Super!"
22|02|09 Robert GesinkDe ronde van Californie zit er bijna op. Maar in tegenstelling tot vrijwel alle rondjes, waar het op de laatste dag vaak een sprintfestijn is en de klassementsrenners rustig in het peloton mee kunnen peddelen om aan de streep te komen, hebben ze dit jaar in Californie bedacht om met een ‘AMAZING’ zware bergetappe af te sluiten. Een mooie kans dus, om me nog eens te laten zien!
Tot nu toe is dit rondje niet echt een voorbereidingsronde gebleken. De eerste dagen waren loodzwaar door het slechte weer, het startveld was erg sterk en de laatste dagen zijn enorm zwaar door de lange verplaatsingen. Gisteren zaten we voor de tijdrit 2uur in de auto en na de tijdrit ook nog eens 3. Vanochtend konden we uitslapen omdat de start pas om 12uur was, maar op dit moment zitten we weer in de camper voor een transfer van 130miles, van Los Angeles richting San Diego wat hier ook op 3 uur neerkomt.
Vandaag hadden we een lastige rit, waarin het bijna 60 kilometer duurde tot de kopgroep eindelijk weg was. De teamspirit in deze ploeg is echt enorm goed, getuige het feit dat we gewoonweg in elke ontsnapping meezitten. Vandaag was het Pieter, die na een spannende finale met 2 rappe mannen voorop komt te zitten en uiteindelijk 3e wordt. Het feit dat we Oscar moeten missen is natuurlijk erg jammer, vooral omdat je de echte afmaker mist die voor een etappezege had kunnen zorgen. Maar de rest van de ploeg heeft zich razendsnel aangepast en we doen echt elke dag mee!
De etappe werd zoals vrijwel dagelijks weer afgesloten in de Rabo-VIP tent, waar het enthousiasme van de fans weer de spuigaten uitliep! Hier ben je een held als je aan sport doet en de manier waarop de mensen langs de weg de wedstrijd volgen is echt onvoorstelbaar! De duivel, die bij ons in europa verkleed langs het parcours staat kent hier vele dubieuze dubbelgangers. Zo rennen hele (jammer genoeg mannelijke) bevolkingsgroepen in slechts een onderbroek met ons mee en komen we dagelijks naast Elvis himself, engeltjes, een priester, de dood, Batman, Superman, Spiderman, een Gorilla en Amerikaanse worstelaars nog vele andere vage figuren tegen. Het lijkt het er af en toe op dat de gemiddelde Amerikaanse wielersupporter een flinke dosis gezond verstand ingeruild heeft voor een enorme berg fanatisme.
Inmiddels is het buiten donker en is op de navigatie te lezen dat we nog altijd 60 miles te gaan hebben voordat we in ons hotel aankomen. Dan nog douchen, masseren en eten voordat we het bedje in kunnen en dan zit deze dag er weer op.
Gelukkig heb ik op het podium nog even van de jongerentrui kunnen genieten, want de dag is weer ‘AWESOME -snel’ voorbij gevlogen!
Gelukkig hebben we de foto’s nog!
"Tussen de sprinters op het podium"
18|02|09 Robert GesinkVandaag een redelijk saaie rit in Californie. Voor de verandering regende het maar weer eens. Vanuit het vertrek reden we direct Sierra Road op, een lastige steile klim, die me nog akelig bekend voor kwam van vorig jaar. In het peloton werd door Astana een gestaag tempo gereden achter de kopgroep van 4 met daarbij Bauke aan.
Aangezien de finale volledig vlak was en de kopgroep nooit meer dan 5 minuten voorsprong kreeg wist het hele peloton eigenlijk al wel dat het een sprint zou gaan worden. Na een plaatselijke ronde in Modesto weet Oscar 2e te worden achter Thor Hushovd. Aangezien Oscar niet meegekregen had dat de top3 van de etappe op het podium moest verschijnen en hij rustig was gaan douchen in het hotel en ikzelf toch bij de huldiging aanwezig was, werd ik door de organisatie uiteindelijk verzocht om namens Oscar de bloemen in ontvangst te nemen. Ik heb het uiteindelijk, onder protest maar gedaan.
Dus als jullie op het internet foto’s tegenkomen van mij op een podium met Hushovd en Renshaw, hierbij de verklaring.
Aangezien de finale volledig vlak was en de kopgroep nooit meer dan 5 minuten voorsprong kreeg wist het hele peloton eigenlijk al wel dat het een sprint zou gaan worden. Na een plaatselijke ronde in Modesto weet Oscar 2e te worden achter Thor Hushovd. Aangezien Oscar niet meegekregen had dat de top3 van de etappe op het podium moest verschijnen en hij rustig was gaan douchen in het hotel en ikzelf toch bij de huldiging aanwezig was, werd ik door de organisatie uiteindelijk verzocht om namens Oscar de bloemen in ontvangst te nemen. Ik heb het uiteindelijk, onder protest maar gedaan.
Dus als jullie op het internet foto’s tegenkomen van mij op een podium met Hushovd en Renshaw, hierbij de verklaring.
"Wederom een regenachtige dag in California"
17|02|09 Robert GesinkHe Daar!
Vandaag weer een lekker dagje in de states! Een schitterend mooie etappe langs de kust en niet te vergeten over de Golden Gate Bridge lag vanmorgen toen om 6uur de wekker ging voor ons in het verschiet. De regen gooide echter roet in het eten en maakte er, net als gisteren, weer een dramatische dag van. Door het snelle vertrek en waarschijnlijk ook door de bubbeltjesfolie en bijenwas waar we ons lichaam mee ingesmeerd hadden (je probeert al eens wat!) waren de eerste 2uur van de etappe nog best wel warm. De afdaling van de eerste klim van de dag, waar we met het peloton rustig overheen reden, in achtervolging op de kopgroep van 10 met daarin 2 mannen van ons met Grischa en Stef, bracht jammergenoeg de eerste verkoeling. Tot aan de laatste klim heb ik het dan ook niet meer warm gehad. Maar nu genoeg geklaagd.
Op de laatste klim geeft Leipe Levi er een snok aan en ik kan hem niet volgen. Jammer, maar niet verschrikkelijk, als je kijkt naar de intensiteit van de training die ik ten opzichte van vorig jaar tot nu toe heb gedaan. Uiteraard dacht ik hier direct na de streep wel anders over en was ik netjes gezegd lichtelijk geergerd aangezien ik het eigenlijk wel op deze dag had staan! Verder hoorde ik naar mijn idee wel bij de beste 5 renners bergop vandaag, wat ook weer een goede ‘Boost’ voor de moraal is voor de komende dagen.
Uiteindelijk finishen we met een groep vlak achter Levi en Thomas Peterson, de enige overlevende van de lange vlucht die de rit vandaag weet te winnen.
Ik voel me goed, maar wil nu droog zonnig weer!
Helaas hebben de renners dat altijd nog niet voor het zeggen en zullen we, volgens de verwachtingen, morgen gewoon weer in de regen vertrekken!
Vanuit ‘Rainy California’
Byebye
Bron: www.robertgesink.nl
"Rabo Jongerentrui"
16|02|09 Robert GesinkVandaag de eerste echte etappe van de Ronde van Californie. Het was koud, het regende, maar gelukkig speelde de wind geen grote rol. We reden de hele dag door een lastig glooiend gebied achter een groep vluchters aan. Daarbij niet de minste, Mancebo van Rock Racing. Op de tweede klim van de dag begint Astana te rijden en komen we met een groep van 20 vooruit te zitten. Ook Bauke was van de partij.
Vlak voor de finish bleek de tijd bij de eerste finishpassage opgenomen te worden, wat maar goed was ook, want de ronde was door het slechte weer enorm gevaarlijk!
Uiteindelijk blijkt vandaag op Mancebo echt geen maat te staan en hij wint de rit. Ikzelf doe goede zaken en zal morgen in de Rabo Amerika Jongerentrui vertrekken voor een nog lastigere rit bij waarschijnlijk wederom slecht weer!
"Sign your life away"
14|02|09 Robert GesinkBehalve de slechte economie, grote auto’s en de vele Fastfoodketens, staan de Amerikanen natuurlijk ook bekend om hun bizarre rechtszaken. Een paar fraaie voorbeelden zijn:
Je beklagen nadat je natgeregende kat een rondje ‘defrost’ in de magnetron niet heeft overleefd.
Je favoriete sigarettenmerk aanklagen omdat je niet wist dat het inhaleren van die stinkende vieze rook, die pijn aan je ogen doet als je er mee in aanraking komt. Die rook, die er voor zorgt dat naast de muur van je huis ook je tanden geel worden en na een jaar paffen maakt dat je niet verder dan honderd meter kunt lopen zonder dat je aan het zuurstof moet. Dat nou net die rook slecht voor je zou kunnen zijn!
En natuurlijk direct verhaal gaan halen wanneer je je vingers aan een kop koffie brandt waar niet op stond dat naast de koffie ook de mok heet zou kunnen zijn.
Links en rechts is ook duidelijk merkbaar dat er alles aan gedaan wordt om te voorkomen dat mensen naar de rechter stappen nadat ze iets is overkomen. In de zijspiegels van een auto staat bijvoorbeeld geschreven : “Warning: Objects may be closer than they appear”.
Of toen we gisteren tijdens het trainen een laag tunneltje naderden en nogal moesten lachten om een groot bord waarop getekend stond dat mensen die te paard waren beter af konden stappen omdat ze anders mogelijk hun hoofd zouden gaan stoten.
De eerste dag toen we onze auto ophaalden bij het verhuurbedrijf wist de baliemedewerkster nadat ze vroeg of we alle voorwaarden hadden gelezen het goed samen te vatten met: “Okay, and now please sign your life away overhere…”.
En dat is precies wat ik op dit moment aan het doen ben. Een stapel papieren van de Organisatie, het District San Diego en de Golden Gate Bridge moeten ingevuld en ondertekend worden zodat wij, mocht ons iets tijdens de koers overkomen al onze rechten bij voorbaat alvast kwijt zijn.
Gelukkig was er ook een 4e formulier om in te vullen en die had te maken met het prijzengeld en de manier waarop dat overgeschreven gaat worden naar Nederland! Ik denk dat ik het lekkerst maar voor het laatst hou!
Nu maar hopen dat er ook wat binnenkomt, maar dat hebben we gelukkig zelf in de hand!
Bron: www.robertgesink.nl
Je beklagen nadat je natgeregende kat een rondje ‘defrost’ in de magnetron niet heeft overleefd.
Je favoriete sigarettenmerk aanklagen omdat je niet wist dat het inhaleren van die stinkende vieze rook, die pijn aan je ogen doet als je er mee in aanraking komt. Die rook, die er voor zorgt dat naast de muur van je huis ook je tanden geel worden en na een jaar paffen maakt dat je niet verder dan honderd meter kunt lopen zonder dat je aan het zuurstof moet. Dat nou net die rook slecht voor je zou kunnen zijn!
En natuurlijk direct verhaal gaan halen wanneer je je vingers aan een kop koffie brandt waar niet op stond dat naast de koffie ook de mok heet zou kunnen zijn.
Links en rechts is ook duidelijk merkbaar dat er alles aan gedaan wordt om te voorkomen dat mensen naar de rechter stappen nadat ze iets is overkomen. In de zijspiegels van een auto staat bijvoorbeeld geschreven : “Warning: Objects may be closer than they appear”.
Of toen we gisteren tijdens het trainen een laag tunneltje naderden en nogal moesten lachten om een groot bord waarop getekend stond dat mensen die te paard waren beter af konden stappen omdat ze anders mogelijk hun hoofd zouden gaan stoten.
De eerste dag toen we onze auto ophaalden bij het verhuurbedrijf wist de baliemedewerkster nadat ze vroeg of we alle voorwaarden hadden gelezen het goed samen te vatten met: “Okay, and now please sign your life away overhere…”.
En dat is precies wat ik op dit moment aan het doen ben. Een stapel papieren van de Organisatie, het District San Diego en de Golden Gate Bridge moeten ingevuld en ondertekend worden zodat wij, mocht ons iets tijdens de koers overkomen al onze rechten bij voorbaat alvast kwijt zijn.
Gelukkig was er ook een 4e formulier om in te vullen en die had te maken met het prijzengeld en de manier waarop dat overgeschreven gaat worden naar Nederland! Ik denk dat ik het lekkerst maar voor het laatst hou!
Nu maar hopen dat er ook wat binnenkomt, maar dat hebben we gelukkig zelf in de hand!
Bron: www.robertgesink.nl
"Met een 50-tal zeeotters op pad "
11|02|09 Robert GesinkNa een supervlucht vanaf Amsterdam zit onze eerste dag fietsen in de US er op. Vandaag was het een perfecte dag. Men voorspelde nog wat regen maar dat viel mee en af en toe viel er zelfs een waterig zonnetje te bespeuren. De omgeving van Monterey, California is echt heel erg mooi. En dat hebben we vandaag tijdens onze Rabobank Client Ride wel gemerkt. Enorm veel verschillende landschappen die erg snel in elkaar over gaan. Wij zitten aan de kust, met het balkon van onze kamer zelfs boven zee. Even verderop is enorm veel landbouw met sla, artisjokken en nog veel meer ‘healthy veggies’. Dan, een paar kilometers verderop rij je alweer door de heuvels met gigantisch grote naaldbomen. Het mooiste stukje van het parcours was toch wel de laatste passage langs de oceaan die door de harde wind erg ruig was vandaag. Aan de ene kant sloegen de golven metershoog uit elkaar op de ruige rotsen en aan de andere kant zo ver je kunt kijken gigantisch mooie golfbanen.
Bij het ontbijt werden we vanochtend vanuit de zee begroet door een zeeotter die lekker aan het poedelen was in het ijskoude water. Dat beestje bracht ons, samen met de positieve tips van een aantal Amerikaanse RABO-bankers die deelnamen aan de 50 mile fietstocht, op het idee om deze knuffelachtige diertjes vanmiddag eens bij het Sea Aquarium van dichtbij te gaan bekijken.
Tijdens nader onderzoek ter plekke bleek dat wielrenners net zeeotters zijn. Behalve dat ze na het trainen of rijden van wedstrijden nog wel eens willen stinken als een otter (met als excuus dat het een manier is om de afvalstoffen kwijt te raken) blijken zeeotters dus dagelijks door hun hoge verbranding een kwart van hun eigen lichaamsgewicht te verorberen. Dat zou bij mij dus neerkomen op ongeveer 22,5 kilo.
Nu ga ik die norm waarschijnlijk niet helemaal halen, maar ik lig dan ook niet de hele dag in het ijskoude water te rollebollen. Maar of het nu door het aanpassen aan de 9 uur tijdsverschil of door een enorm hoog metabolisme komt, ik weet het niet maar ik heb in de Verenigde Staten de hele dag honger!
That´s all Folks!
Bron: www.robertgesink.nl
"Op de bon"
02|02|09 Robert GesinkWie kent de programma´s niet, het begon al lang geleden met `Blik op de weg´, toen `Wegmisbruikers´ en tegenwoordig hebben we ook nog het altijd spectaculaire `Op de bon!´
Wij renners kunnen uiteraard ook op de bon. Behalve in het verkeer kan het ons ook ´buiten werktijden´ overkomen! Nu zal dat eerste mij niet echt vaak overkomen want bij ons in de Achterhoek is het niet zo verschrikkelijk druk en blijkt het niet bepaald een uitdaging om drukke verkeersaders te ontwijken, daarnaast ben ik uiteraard een voorbeeldig verkeersdeelnemer.
Nee, ik heb het over het boetesysteem van onze ploeg. Pas nog voluit in de krant van de negatieve kant belicht lijkt het mij een goed idee om het boetesysteem eens van de goede kant te belichten.
Het boetesysteem dat binnen onze ploeg bestaat is eigenlijk niets meer dan een verlengde van de huisregels. Om deze regels kracht bij te zetten is er een boetesysteem aan gekoppeld.
De hoofdmoot van het boetesysteem betreft whereabouts informatie en dopingcontroles. Op bijvoorbeeld het niet dragen van een helm na staan er nog een aantal andere dingen in die waarschijnlijk niet zo verschrikkelijk zwaar zullen wegen.
Zo blijkt het in de praktijk vrij lastig om een auto ongeoorloofd te gebruiken aangezien ook de nieuwste Skoda´s niet meer met een schroevendraaier te starten zijn en je dus echt naar de ploegleider zult moeten gaan om de sleutel te vragen.
Ook wordt de kans van het geven van ongeoorloofde optredens binnenkort tot een minimum beperkt aangezien alle renners van Rabobank binnenkort gewoon via cycling-service te boeken zullen zijn voor de grote festivals. Het schijnt dat Grischa een eigen wagen krijgt op de Love- Parade, Denis het binnenkort in Pamplona tegen een hele kudde stieren op zal gaan nemen en ikzelf ga proberen 10.000-en straalbezopen Achterhoekers in extase te brengen door mee te zingen met Jovink en de Voederbietels op de Zwarte Cross.
Waarschijnlijk hoeft Oscar de komende maanden ook niet te vrezen voor zijn loonstrookje wanneer hij zijn schoenen vergeet, de verkeerde broek aanheeft of zijn nummers in plaats van op de leiderstrui op zijn gewone koerstrui heeft gespeld. Aangezien het hele boetesysteem niets meer of minder is dan een manier om het belang van al deze genoemde punten duidelijk te maken.
Het moraal van het verhaal is in deze het volgende. De Rabobank wielerploeg wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat doping uit de sport verbannen wordt. Ik, als renner sta hier voor de volle 100% achter en de andere renners binnen mijn ploeg ook. Daarom hebben wij, na een goed gesprek met de gehele ploeg besloten de boeteclausule te ondertekenen en geven we hiermee aan dat we de volledige medewerking geven aan het huidige anti-dopingsysteem.
Een stukje ergernis lichter en blij dat het meest serieuze verhaal uit geschiedenis van mijn website erop zit tik ik hierbij de laatste letters weg.
Bron: www.robertgesink.nl
"Zoepen en Angoan"
29|01|09 Robert GesinkHet seizoen staat weer voor de deur en is voor sommige renners zelfs al begonnen. Daarmee vertel ik niemand iets nieuws. Ook voor wielervolgers begint het te kriebelen en ikzelf kan ook niet wachten voordat het weer gaat beginnen.
Vandaag kreeg ik een aantal aparte gasten op bezoek die ook erg benieuwd waren naar wat er dit seizoen allemaal gaat gebeuren. Gekleed in wollen koerskleding van minimaal 20 jaar oud (met dank aan Dhr. Scheffer) stonden ze vanmiddag bij mij thuis voor de deur.
Het waren niemand minder dan Gijs Jolink en Erik Dreteler van de Zwarte Cross. Na een lang interview met als belangrijkste vragen: 'Hoe ist met ow en hoe ist met Denis Menchjovink?' hebben we nog even een rondje gereden en liet Gijs zien hoe je met een fiets op het voorwiel kunt rijden…
Lees het hele interview eind maart in de HARDER, het magazine van de Zwarte Cross in Lichtenvoorde.
Bron: www.robertgesink.nl
"Weggewaaid uit Spanje"
25|01|09 Robert Gesink'Zaterdag de laatste echte trainingsdag van het trainingskamp in Spanje. Vier uurtjes stonden op het programma en die hebben we ook gemaakt, al maakte de wind het ons nog even lastig. Het eerste uur niet, toen vlogen we over de lastige kustweg met de zee aan onze rechterhand elk heuveltje over. Toen we echter het binnenland indraaiden, kwamen we er achter dat de wind vandaag de dienst uit ging maken en was het flink knokken om überhaupt vooruit te komen!'
'Het laatste uur was de wind zelfs zo sterk dat we met een groepje mannen waarmee we nog een half uurtje extra door gingen letterlijk van de weg werden geblazen. Grischa bleek het minst tegen de felle windstoten bestand. Op de vier andere bonenstaken (Laurens, Bauke, Pieter en ikzelf) bleek de wind gewoonweg geen vat te hebben. Na een uitstapje op het onverharde kon ook “The Germinator” zonder problemen de training hervatten.'
'Zondag is het alweer mijn laatste dag in Spanje. Komende week zal ik vrij rustig in de omgeving van Aalten mijn trainingen op de wegfiets en vooral ook de tijdritfiets afwerken. Als het weer dat natuurlijk toelaat. Waarschijnlijk zal het gewoon weer de Tacx worden, aangezien de regen, natte sneeuw en vooral de temperaturen rond het vriespunt die Piet Paulusma nu aangeeft niet echt bevorderlijk zijn voor de gezondheid. Gelukkig is met de moderne techniek ook op een woensdagmiddag bij mij thuis in de garage gewoon een beklimming van de Mont Ventoux zonder tegenwind, kou of sneeuw mogelijk.'
'Een ding is zeker, de basis is op dit moment erg breed en ik voel me sterk. Verder heb ik een perfect trainingskamp achter de rug. Een mooie opsteker daarbij is ook de ploeg voor het komende seizoen. Stuk voor stuk gemotiveerde renners en bovenal gezellige gasten die staan te popelen om een vervolg te geven aan de eerste Pro-tour overwinning van dit seizoen die Graeme Brown met zijn sterke Down-Under ploeg alweer voor ons binnengehaald heeft.'
'Ik kijk uit naar mijn eerste koers van dit seizoen, de Ronde van Californie!'
Robert Gesink
Zie ook www.robertgesink.nl
"Wattjes"
21|01|09 Robert GesinkSinds een aantal jaren is de wattagemeter niet meer weg te denken uit het peloton. Het systeem waar wij mee werken, SRM, bestaat al een hele tijd. Lance Armstrong was een van de eerste renners die intensief met dit apparaat aan het werk ging.
Als er één schaap over de dam is volgen er meer. En daarmee wil ik niet zeggen dat de man die in het warme Down Under zoveel stof doet opwaaien een schaap is, maar wel dat zijn succes met het werken met een wattagemeter op de fiets niet onopgemerkt bleef.
Tegenwoordig meten we nog altijd in kilometers en hartslagen maar daarnaast worden de blokjes en wattages steeds belangrijker. Zo heet een kopbeurt tegenwoordig een blokje en noemen we het doortrekken over een klein heuveltje ‘even de 500 aantikken’ (of 600, 700 of 800, afhankelijk van de kracht en snelheid van de renner)
Voor het derde jaar op rij komen wij trainen in het Spaanse Mojacar. In eerste instantie natuurlijk om het goede weer, daarnaast om het rustige verkeer en natuurlijk omdat we de wegen inmiddels vrij goed kennen.
Elk jaar komt ook dezelfde training in ons programma terug en zo kunnen de renner en de trainer vergelijken hoe de vorm is ten opzichte van het zelfde moment in het vorige jaar. Op een hele rustige klim bij het kleine dorpje Bédar rijden we 6x6 minuten bergop, met je wattage en hartslag net onder je omslagpunt. De waarden die uit de training komen worden in de computer geladen en je ziet in een chaotische grafiek wat de inhoud van de training is geweest. Om de training verder te kunnen analyseren is het mogelijk de training op je persoonlijke account op de website van de ploeg te zetten. Daar wordt de training door een rekenprogramma gehaald en komen waardes als normalized power en vermoeidheidsfactor uitgerold.
Normalized power is een waarde die je krijgt wanneer je de momenten waarop je niet trapt tijdens trainen niet langer meerekent. Je komt dus op een hoger en geloofwaardiger gemiddelde wattage uit. De vermoeidheidsfactor is een getal dat aangeeft hoe ‘fris’ je was op het moment dat de training werd uitgevoerd. Berekend ten opzichte van je normale hartslag-wattage verhouding.
Dit is de training tijdens mijn eerste jaar bij de beroepsrenners van Rabobank:
"Hùùùhh"
20|01|09 Robert GesinkOp deze website zullen we regelmatig het weblog van Robert Gesink plaatsen. Vandaag deel 2.
'De zon zakt achter de bergen en daarmee zitten mijn zonuurtjes voor vandaag erop. Ik loop van ons balkon naar binnen en ga er maar eens voor zitten om te kijken wat de waardes van de training van vandaag waren. Dat ziet er wederom erg goed uit, na een dag met zware bloktraining van gisteren met waardes die nog beter waren dan vorig jaar, vandaag 185 kilometer in 5 en een half uur. Voor deze bergachtige omgeving is dat erg netjes. Voor de eerste keer dit jaar was het mogelijk om met korte broek en korte mouwen te rijden en van die mogelijkheid werd dan ook gretig gebruik gemaakt. Vanuit het vertrek, toen we uiteraard nog met arm en kniestukken gekleed waren, ging gedurende de training behalve de temperatuur ook het tempo omhoog.'
'Vandaag was de dag dat een nieuw trainingselement werd ingevoerd. In plaats van de gebruikelijke 2-aan-2 formatie waarbij de voorsten van de groep zich na 10 minuten links en rechts af laten zakken, hadden we bedacht om met de hele groep rustig kop over kop te rijden, zoals het normaal in de waaier wordt gedaan. Zoiets blijkt echter met een grote groep gemotiveerde gasten moeilijker dan gedacht.'
'Bij elke kopbeurt ging de snelheid iets omhoog totdat we dik boven de 60 aan het rijden waren. Het was koers! Een aantal van ons hadden het al aan voelen komen dus alle ballast ging overboord en overbodige knie, arm en beenstukken uiteraard ook. Door onze trainer werd de meest verstandige man van de ploeg, tevens ook eigenaar van de beste fietsenzaak van Hannover, Grischa Niermann aangewezen tot leeuwentemmer. Der Alter Krieger moest ervoor moest zorgen dat wij, ongeleide projectielen, enigszins in toom gehouden werden. Grischa gaf na de training te kennen dat het tempo zo hoog lag dat hij niet verder kwam dan een zachtjes: "Húúh!"
'In tegenstelling tot gisteren, toen Flecha de eindsprint wist te winnen, voor een ontketende Paul Martens (niet te verwarren met Freddy Maertens) werd er vandaag geen winnaar aangewezen. Nick Nuyens maakte gisteren maar meteen duidelijk dat hij een goede aankoop voor onze ploeg is door op de eerste afspraak van het seizoen direct te staan en netjes derde te worden. Ikzelf was tevreden met mijn 4e plaats en ben vandaag vertrokken in de trui van beste Nederlander. Misschien dan toch maar een klassiek voorjaar komend seizoen?'
'Ik denk het niet, ik blijf nog lekker aan mijn basis werken de komende maanden en in de Amstel probeer ik top te zijn.'
'Groeten uit het Spaanse land!'
Robert Gesink
Zie ook www.robertgesink.nl
""List en bedrog" "
18|01|09 Robert Gesink'Het trainen bij temperaturen onder de -10 zit er sinds een paar dagen op. Niet alleen omdat het nu in Nederland een stuk warmer is geworden, maar ook omdat we met de ploeg richting het Spaanse Mojacar zijn verkast. De afgelopen dagen hebben we alweer flink wat uren rondgereden en voor deze tijd van het jaar voelen de beentjes erg goed aan.'
'Vandaag was het een rustdag maar ook op deze dagen is er nog veel te doen. Zo zijn er de onderhoudsbeurt bij de osteopaat, een bezoekje aan de masseur en natuurlijk het scheren van de benen.'
'Om het feestje helemaal compleet te maken kwam ook Peter, de man die er op let dat wij op het gebied van voeding de juiste keuzes maken, nog even langs met de gevreesde vettang! Dit is altijd weer een spannend moment. Aan de ene kant omdat de uitslag nu beter moet zijn dan de vorige keer, namelijk vlak voor kerstmis. Aan de andere kant ook omdat je elke keer weer, precies op het juiste moment de juiste spieren aan moet spannen of net even je adem in moet houden om de uitslag van de test zo goed mogelijk uit te laten komen.'
'Mijn kamergenoot probeerde vandaag een nieuwe techniek die niet helemaal lekker uit de verf kwam. Tom werd bij het insmeren met babyolie om het grijpen van de ‘lovehandles’ onmogelijk te maken namelijk op heterdaad betrapt.
Wielrennen blijft een sport van list en bedrog. De uitslag was trouwens erg goed, tussen kerstmis en vandaag ben ik 12 mm huidplooi armer.'
'Ook hebben we vandaag nog even op de fiets gezeten. Anderhalf uur lang probeerde ik mijn nieuwe tijdritbeest te temmen, dat klaar was voor haar eerste proefrit op de weg. Samen met mede ‘Oostblokker’ Joost Posthuma (het Oostblok wordt verder vertegenwoordigd door Tom Stamsnijder en een beetje Bram Tankink, aangezien die tegenwoordig in België woont) zijn we daar aardig in geslaagd. Ik moet zeggen dat het rijden op deze tijdritfiets weer een hele vooruitgang lijkt te zijn.'
'Uiteraard wordt er op een rustdag ook nog wel wat aan training gedaan. Zo stond vandaag het uurtje "rompoefeningen" met Louis weer op het programma. Wat altijd weer een heleboel grappige taferelen oplevert. Zeker het invoeren van de 'Balance-bal’, een soort skippybal zonder handvat, blijkt zelfs na drie jaar nog altijd een groot obstakel. Wielrenners veranderen plotsklaps in circusartiesten die zonder moeite balanceren 50 cm boven de grond. En dit alles is natuurlijk weer goed om de spiertjes te trainen'
'Het gaat sommigen van ons bijzonder goed af, om ploegmaat Koos te citeren; je kunt een aap ook echt alles leren!
'Morgen staat een intensieve training van vier uur met onder meer zes blokjes van 6 minuten tegen het omslagpunt op het programma. Met boven op de berg een leuke lactaattest. Dat is weer heel iets anders dan zes keer de vuilnisbelt van Winterswijk op sprinten, op het buitenblad wel te verstaan en dat met 15 centimeter sneeuw!'
Robert Gesink
Zie ook www.robertgesink.nl
Nieuws
Laatste nieuws Robert Gesink
30|08|10 Wielrennen
Rabo ProTeam derde op UCI wereldranglijst25|08|10 Wielrennen
Ook Bram Tankink zegt af voor WK21|08|10 Wielrennen
Bauke Mollema niet op tijd fit voor WK17|08|10 Wielrennen
Robert Gesink niet van start op WK06|08|10 Wielrennen
(Polen) ´Nog meer voldoening dan in Giro´06|08|10 Wielrennen
Robert Gesink snelste in criterium Oostvoorne02|08|10 Wielrennen
Doe ook mee aan de Cauberg ClinicAlles over....
Personalia
| Naam: | Robert Gesink |
|---|---|
| Geboortedatum: | 31 mei 1986 |
| Woonplaats: | Varsseveld |
| Lengte: | 1.87 |
| Gewicht: | 68 kg |
| Bij Rabo sinds: | 2006 |
| Eigen website: | www.robertgesink.nl |
Uitslagen Robert Gesink
| Giro dell'Emilia 2009 Dauphiné Libéré 2009 Dauphiné Libéré 2009 Dauphiné Libéré 2009 Amstel Gold Race 2009 Ronde van Califonië 2009 Vuelta a España 2008 Vuelta a España 2008 Vuelta a España 2008 Dauphiné Libéré 2008 WK weg Varese 2008 Olympische Spelen weg (Beijing) Olympische Spelen tijdrijden(Beijing) Parijs-Nice 2008 Parijs-Nice 2008 Ronde van Califonië 2008 Ronde van Califonië 2008 |
1 4 (Overall) 2 (Etappe 7) 4 (Etappe 5) 3 1 (Jongeren trui) 7 (Overall) 6 (Etappe 12) 4 (Etappe 13) 4 (Overall) 10 10 10 4 (Overall) 1 (Jongeren trui) 1 (Etappe 3) 1 (Jongeren trui) |
|---|
RGUpdate: Nu een tijdje zonder wedstrijden, trainen en genieten in de Verenigde staten. Volgende koers:Canada. Quebec & Montreal op 10 en 12 September
06-08-10 11:02
RGUpdate: Gister een schitterend Criterium gereden in Oostvoorne. Goede sfeer, prachtig weer maar wel een stukje rijden!Zware periode goed afgesloten!
01-08-10 18:41
RGUpdate: Super gegeten bij 'De Gebroeders' in Doetinchem met de familie. Mijn Rodewijn-tolerantie is de afgelopen maanden flink afgenomen.
01-08-10 08:54
RGUpdate: In het vliegtuig stappen en erachter komen dat er 2 mensen 3F op hun ticket hebben staan heb ik nog niet vaker meegemaakt.2D zit ook lekker.
Bekijk alle feeds
01-08-10 08:13
RGUpdate: Echte Twittervolgers zien nu dat ik met @laurenstendam onderweg ben!
01-08-10 08:07
RGUpdate: Loop langs de MCDonalds, ouders met kinderen aan de hamburgers met cola... Achjah, het is ook al 5 over 8...
01-08-10 07:54
RGUpdate: Onderweg naar het vliegveld.
31-07-10 23:22
RGUpdate: Geland in Madrid, op zoek naar koffer en hotel. Morgenvroeg door naar Dusseldorf!
31-07-10 18:57
RGUpdate: Eigenlijk had ik natuurlijk 4e moeten worden, maar dat liep in de sprint mis.Happy met zulke goede pootjes! Op naar de Draai v.d. Kaai!
31-07-10 18:53
RGUpdate: De eerste 4uur de benen van ongetrainde tourfietser maar in de finale liep het als een trein! Dat is dus hoe het loopt na 3 weken Tour!
26-07-10 13:30
RGUpdate: Dag na de Tour: Met de Niermanns naar de speeltuin in Parijs - http://moby.to/em6hnw
25-07-10 19:11
RGUpdate: Beginnen aan de ereronde! - http://moby.to/b6dh0h
25-07-10 19:10
RGUpdate: Oscar vergeet nog wel eens wat... - http://moby.to/qabds5
25-07-10 19:10
RGUpdate: Ererondje - http://moby.to/1686ed
25-07-10 18:56
RGUpdate: Het zit erop! Mooi hoor, die rondjes in Parijs! Nu Ererondje!
25-07-10 10:35
RGUpdate: Proost! (Dit was gister) - http://moby.to/koyh62
25-07-10 09:13
RGUpdate: Na 3 weken afzien is de 3e plaats in het ploegenklassement toch nog iets waard: De eerste 3 ploegen zitten 1eklas in de TGV!
24-07-10 22:56
RGUpdate: Pfff, kan niet slapen! Koks hadden 'het laatste avondmaal' gemaakt. Te veel, te zwaar en te ongezond!
24-07-10 22:35
RGUpdate: Die 2 bier om te kunnen plassen bij de anti-doping controle na 52km tijdrijden voorkomen dat ik nu nog een fatsoenlijke tweet kan produceren
24-07-10 11:22
RGUpdate: Verkennen was niet nodig,maar ik wilde toch even lekker fietsen. Minpuntje:Toen klaar was met verkennen, was Grabsch klaar met zijn tijdrit.
