Profielpagina van Nick Nuyens

Sevilla, een stad in het zuiden van Spanje. 43 graden, soms een beetje meer, soms een beetje minder. Dat laatste vooral 's nachts. De airco maakt dan ook serieuze overuren. Al is het wel oppassen dat we (ik en mijn kamergenoot Laurens Ten Dam) niet ziek worden. Die plotse omschakeling van zeer heet naar fris kan best nefast zijn voor de gezondheid. Misschien nog meer voor Ten Dam, want voor hem moet ik de deur dicht doen en een handdoek voor het spleetje onderaan de deur leggen, anders gaat ie vliegen. Zo mager is 'Lau'. Ik hoef geen schrik te hebben, mijn dikke pootjes kunnen niet onder de deur heen glijden.

Maar even serieus nu; ik begreep eerst niet goed waarom de openingsploegentijdrit (levert trouwens veel punten op bij het spelletje scrabble) zo laat was, rond half tien 's avonds. Totdat we hier woensdag aankwamen. Overdag is het gewoonweg niet te doen. Wanneer je het hotel buiten stapt, lijkt het wel alsof je geföhnd wordt. Nu zijn we in Belgie ondertussen heel wat gewoon, maar dit is een primeur voor mij. Om half tien fietsen is nu ook niet meteen leuk, maar het lijkt me evenwel de beste oplossing. Zondag rijden we dan richting kust. In principe zou dat al een paar dagen moeten schelen.

De Vuelta van dit jaar begint trouwens best pittig, met maandag meteen een col van eerste categorie. Niks voor mij, maar het hoeft niet slecht te zijn voor het verdere verloop van de Ronde van Spanje. Des te sneller veel man op relatief grote achterstand staat, des te sneller ontsnappingen kans maken om tot het einde te gaan. En laat nu net dat hetgeen zijn waarvoor ik hier ben. Makkelijk is dat echter niet, zo een rit uitkiezen en"zeker" meezijn. 160 renners hebben die dagen vaak hetzelfde idee. En dat is zonde.

Ik heb er echter wel zin in. Ik weet niet precies waarom, maar ik vind de Vuelta een schitterende ronde. Op een of andere manier ligt Spanje me wel. Menchov zou mijn plannen echter kunnen "dwarsbomen", al mag ik het zo eigenlijk niet noemen. Het zou een goed teken zijn voor hem, indien we ons moeten opofferen... Op kop moeten rijden. Het zou trouwens een leegte zijn die wordt opgevuld, op kop rijden voor een potentiele eindwinnaar. Enfin, we zien wel. Die twee kunnen trouwens perfect hand in hand gaan.

Verder zou ik nog even de situatie in verband met mijn toekomst willen verduidelijken. Een bondige weergave van de stand van zaken. Vooral omdat er heel wat gespeculeerd wordt én ook omdat er de laatste week al te vaak halve waarheden verschenen in de pers. Het is ondertussen geen geheim meer dat ik een aantal opties heb. Mooie opties, die me stuk voor stuk charmeren. Het huis van Quick Step bijvoorbeeld ken ik ondertussen, Saxobank is dan weer nieuw voor me, al ken ik er wel een heleboel mensen. Maar op zich doet het er niet toe of ik een ploeg al dan niet goed ken. Ik pas me makkelijk aan nieuwe situaties aan.

Het belangrijkste argument om voor een ploeg te kiezen is voor mij nog steeds het vertrouwen dat een ploeg in me heeft, en dat ik er waardering voel voor mij als renner, maar ook als persoon. Daar waar men het meest enthousiast is om met mij samen te werken (waardering + vertrouwen dus), daar ligt mijn voorkeur. In die omstandigheden functioneer ik gewoon het best. Goed voelen in je omgeving is trouwens een basisgegeven voor optimale prestaties. Op dit moment maak ik dan ook een SWOT-analyse van al mijn keuzemogelijkheden. Wanneer ik die gemaakt heb, kan ik een definitieve keuze maken...

Nick

Morgen eindigt onze ronde, de Ronde van Oostenrijk. 8 dagen zal ie dan geduurd hebben. Natuurlijk niet te vergelijken met de Tour de France, maar toch een mooie koers, mooie organisatie. Zwitserland en Oostenrijk zijn twee landen waar ik graag koers, vooral omwille van de mooie wegen, het prachtige landschap en de meer dan degelijke hotels. Het parcours was trouwens ook niet te onderschatten, op de tijdrit en de laatste rit na, hadden we elke dag voldoende beklimmingen, waardoor het best een vermoeiend "rondje" is. Ook al door de hitte, want niet alleen in Frankrijk en in Belgie is het 'smoorheet', ook hier gaan de temperaturen vlotjes boven de dertig graden. Niet echt sportweer natuurlijk, maar alleszins beter dan het regenweer dat we dit jaar al voldoende hebben gehad. Voor onze ploeg is het hier best al succesvol geweest, met vandaag de tijdritzege van mijn kamergenoot Joost Posthuma, en natuurlijk mijn ritzege van twee dagen geleden.

Ik hoef niet te zeggen dat het welgekomen was. Alhoewel ik me in het begin van het jaar had voorgenomen me er minder op te focussen, ben je onbewust toch steeds op zoek naar je eerste zege van het seizoen. het zorgt voor een last die van je schouders valt en meestal geeft dat een effect in de goede richting voor wat de koersen erna betreft. Het was trouwens de rit die ik vooraf al had aangestipt. Met twee aankomsten bergop, een andere bergetappe (waar ik mezelf verraste met een vijfde plaats), een tijdrit en drie sprintersetappes, schoot er niet veel over voor renners zoals mij. Daarom dat kruisje...de aankomst was lastig; 100 hoogtemeters te overwinnen in de laatste kilometer, met maximaal 12% omhoog. sprinters zouden er vriendelijk voor bedanken, klassementrenners zouden hun deel al hebben gehad. En zo geschiedde...

Op het nippertje kon ik aanpikken en samen met Kozontchuk ging ik voor de zege. op de slotklim bleek al snel dat ik bij de sterksten was, maar toch mocht ik niet te vroeg aangaan. Stilvallen is synoniem met verliezen. Gelukkig stond 'stilvallen' die dag niet in mijn woordenboek.

Ik voel me dan ook alweer een tijdje zoals het moet. Het had trouwens lang genoeg geduurd, want na mijn val in Harelbeke heb ik dik twee maanden gesukkeld met een ontsteking rond het heiligbeen. Eens die onder controle was, heb ik de knop snel kunnen omdraaien. Wat ik had opgebouwd, kon niet wegzijn. Geduld is een mooie deugd, dat is nog maar eens gebleken. Na zondag neem ik een paar dagen rust, om dan verder te gaan tot het einde van het seizoen. De 'TRW' is de eerstvolgende koers (lastig parcours dit jaar), vervolgens rij ik San Sebastian, Ronde van Burgos, Hamburg en Eneco. Ik hoop dat ik vertrokken ben voor een goed najaar.

In de Tour gaat het er trouwens ook hard aan toe. We hebben al zowat alles gehad, wat je maar kan hebben. Tot vechtpartijen toe. Het hoort niet op de fiets, maar de combinatie van vermoeidheid, inspanning, hitte en stress doen soms rare dingen met een mens. Al blijft het niet goed te keuren. De kasseienrit was natuurlijk spektakel, al heeft die met Frank Schleck toch een slachtoffer geeist, zoals op voorhand werd gedacht. Echt zonde. net zoals de andere talrijke valpartijen. Wielrennen is op zich een gevaarlijke sport en de Tour vergroot alles uit, dus ook de stress en het gewriemel, want de belangen zijn zo groot. iedereen is tuk op zijn plekje en geeft dat niet zonder slag of stoot af... Dus de kans op crashes vergroot. Enfin, het hoort erbij zeker...

Morgen is de eerste echte test voor de mannen met klassementsambities. ik kijk als Rabo-man natuurlijk uit naar de prestaties van Menchov, die me een zeer goede indruk nalaat. In de kasseienrit heeft hij vriend en vijand verbaasd. Als niet-wringer zo goed als in de spits, prima zo. en ook vandaag leek ie supervlotjes mee te gaan. Maar ook Gesink is in goeie doen, ook al verloor hij wat meer tijd op de kasseien en zit ie met zijn geblesseerde pols. Toch heb ik er vertrouwen in, want wat hij in  dé bergrit in Zwitserland uit zijn dunnen stekkebeentjes schudde, was ronduit indrukwekkend.

Als Belg ben ik benieuwd naar Jurgen Vdb. Hij staat er prima voor, is in goeie doen en kan dus ver komen. Top tien moet haalbaar zijn, top vijf ook al?
In elk geval, het wordt morgen een ritje om van te smullen!!

Mijn voorjaar zit er op. Frankfurt was de laatste koers voor m'n break. Die wedstrijd heb ik erbij genomen op eigen vraag. Vele mooi verhalen over gehoord, vandaar. Niks van gelogen heb ik gemerkt. Enig minpunt, de laatste 40km waren vlak, waardoor er uiteindelijk nog renners terugkwamen. Ik had liever met de tiental mensen, die overbleven na de laatste klim, naar de streep gereden. Wegrijden op de plaatselijke ronden was er niet meer bij. Teveel ploegen met 4 man vertegenwoordigd. Tankink en ik moesten het met ons twee proberen.

Iets wat we voortreffelijk gedaan hebben, vind ik. Die sprint met 29 was immers voor geen één van ons twee geknipt. Gevaarlijk ook, met een chicane op 250 meter voor de finish. Maar vooral mijn plaatsing in zulke groep kan beter, want er waren er geen 11 sneller dan ik. Al doet dat er nu niet meer toe.

Ik kan mijn rotvoorjaar daarmee nu eindelijk afsluiten. De rust kan ik gebruiken, het is een lang voorjaar geweest. Fysiek, maar ook mentaal was het niet altijd even makkelijk. Ook nu nog niet, want mijn rug speelt nog altijd op. Na de wedstrijd gisteren, kon ik bijvoorbeeld amper mijn schoenen losmaken. In de onderrug zit een uiterst pijnlijke "band." gevolg is dat mijn bovenbenen veel sneller verzuren dan normaal. Voorlopig geraken we er niet uit wat het probleem precies is.

Feit is wel dat ik er sinds mijn "triple-crash" last van heb. Hopelijk brengt een korte rustperiode - een weekje zonder fiets - soelaas. De spanning kan er af, letterlijk en figuurlijk. Er na kan ik weer opbouwen richting Ronde van Belgie en vooral het BK in Leuven. Een BK is sowieso bijzonder, maar doordat het nu in Leuven wordt verreden, wordt het nog net een tikkeltje specialer. Ik ken er elke straat als mijn broekzak, heb er talloze keren over gefietst. Weliswaar op een ander type fiets, in iets andere toestand...

Nick

Zon, eindelijk echte zon, eentje die wat warmte geeft. Of heeft het meer te maken met mijn kortgeschoren 'bolletje'? Dat laatste is trouwens een overblijfsel van een afspraak op de vooravond van Milaan-San Remo. Om de gezamelijke motivatie aan te scherpen, stelde ik voor dat we allen ons haar zouden afdoen, indien Freire zou winnen. Iedereen was meteen mee. En belofte maakt nu eenmaal schuld...

Het is eens iets anders. Zon op een "bijna kaal" hoofd. Twee dingen die ik eerder dit jaar nog niet veel heb meegemaakt. Ik maal er nu niet om. Het is genieten. Op het terras thuis, uit de wind ... onze zoon Sterre in het oog houdend. Ik krijg er zelf een goed gevoel van, als ik zie hoe het ventje zich amuseert in de tuin. Het brengt me tot rust, laat mijn gedachten afdwalen. Ik kan het trouwens wel gebruiken, zo'n afleiding.

Het voorjaar is dit jaar niet echt mijn ding geweest,op zijn zachtst uitgedrukt. Van de ene misere in de andere. Maar er is gelukkig licht aan het eind van de tunnel. Gisteren in de Brabantse Pijl had ik opnieuw een goed gevoel. Zorgeloos rondfietsen, genieten van wat ik aan het doen was. Het was alweer even geleden. De benen waren goed, met het zelfvertrouwen zit het ook weer snor.

Ik kijk dus uit naar de Amstel Gold Race. Het is een wedstrijd die me gewoon goed ligt. Die belangrijk is voor de ploeg, maar zeker ook voor mezelf. Een goede koers zou ervoor zorgen dat ik mijn voorjaar alsnog op een propere manier kan afsluiten. Nooit slecht voor wat komen gaat. Ik zeg er alvast geen nee tegen.

Nick

Vandaag was de eerste rit van een nieuwe Tirreno-Adriatico. In Italië. Wanneer ik aan vrienden of kennissen vertelde dat ik naar 'La bella Italia' trok, kwamen jaloerse blikken en zinnen als 'chanceur, naar het goede weer' mijn richting uit. Iets waar ik trouwens zelf ook op hoopte. Zoals de traditie het wil, is het in Parijs-Nice altijd koud, Tirreno staat bekend voor het goed weer. Dag Jan.

Ik durf met enige vorm van zekerheid te stellen dat het hier vandaag slechter was dan in België. Koud, maximaal vijf graden. Maar er bovenop een ijzige wind. En alsof dat niet volstond, kregen we de laatste 50km nog een hoop smerige nattigheid over ons. Een mens zou beginnen denken dat het slecht weer hem achtervolgt. Overal waar ik heb gekoerst (op het openingsweekend na), is het in principe prima weer. Tarara ja!! Maar goed, we moeten het doen met wat we krijgen. En Mallorca, Algarve en Kuurne indachtig, besloot ik me extra dik aan te kleden. Ze zouden me nimeer hebben.

Hier gaan we: bovenaan een dik 'onderlijfke', dikke koerstrui, armstukken, dikke trui met lange mouwen erboven. Water-en windresistente handschoen. Een koersbroek leek me ook wel essentieel. Verder dikke beenstukken, kousen, schoenen en dikke 'bottekes'. Af en toe ging mijn regenjas er ook nog boven. Mutske onder de helm, bril op en knallen maar. Normaliter zou ik met dit kledingspakket na 50km al minstens 10keer ontploft zijn, maar nee hoor, de Nick kon het vandaag netjes verdragen. Met de regen was het nog net op de limiet doenbaar.

Maar goed, we zijn er heelhuids geraakt, zonder echt koud te hebben. Gelukkig maar, want ik voel me niet 100 procent gezond. Mijn lichaam heeft nu zoveel mogelijk energie nodig om fit en gezond te blijven. Heelhuids aankomen zonder onnodige inspanningen is daarbij best opportuun. Me nu volledig uit 'den haak trekken' zou wel eens averechtse gevolgen kunnen hebben. Hopen dat het zich niet doorzet en dat ik beter deze Tirreno uitkom. En... duimen voor een lekker zonnetje.

Nick

Bij het openschuiven van de gordijnen 's ochtends, bleek het wel mee te vallen. Niet zoveel wolken en zelfs mooie blauwe lucht. "Ze zaten er naast met hun voorspellingen", flitste me door het hoofd. De glimlach die op mijn gezicht was verschenen, verdween als sneeuw voor de zon bij een aanblik van de bergen, links verstopt achter het balkon. Grijze, nee, zwarte wolken waren de harde realiteit.

Moesten we daar ook naartoe zeker. De Puig Major heeft z'n top immers op 900m hoogte liggen. We hadden een vlakke aanloop, die bij 12 graden en enkele buien over het hoofd gezien, nog redelijk meeviel. Ik kon me vrij makkelijk warm houden, al dan niet met behulp van een regenjack. Tot 5 km voor de eerste klim, de Soller...

Het water viel met bakken uit de donker grijzende lucht. De wind stak nog meer de kop op, ik schat 5 beaufort. Bergop valt dat dan nog mee, maar over de bergaf zwijg ik liever. 6km bibberen. Maar...doenbaar. Renners zijn toch geen watjes zeker?

De Puig Major schotelt ons 14km klimmen voor, 6,3 procent gemiddeld. Met behulp van de juiste kleding en een aangepast (lees: vrij snel) tempo, slaag je erin om je warm te houden. Omdat we naar 900m gingen, had ik voor de zekerheid mijn allerdikste en allerbeste handschoenen meegenomen. Thuis houden ze mijn handen bij min vijf zonder moeite warm. Dat zou hier dan toch ook wel lukken zeker? Op de top was het uiteindelijk 2 graden vertelde men me achteraf. Met regen en ook hagel. En een nog strakker waaiende wind. Ik was nauwelijks 5 km aan het dalen,of ik leek wel in mijn blootje naar beneden te sjezen. Dikke handschoenen? Welke dikke handschoenen? Regenjas,windstopper...wat is dat? 'Bottekes', kniestukken...nooit van gehoord. Nochtans had ik het allemaal aan. Ik zou liegen als ik zei dat ik snel naar beneden ging,maar ik reed toch behoorlijk wat verkleumde renners voorbij. Na 5km dalen!!

Zelf maakte ik me sterk dat het enkel bergaf tot de finish was, zo'n 30km (enkele golvende stukken over het hoofd gezien). Maar de kilometers gingen zo traag voorbij meneer! Ik haalde renners in, maar anderen ook mij. De golvende stukken probeerde ik te gebruiken om me weer warm te fietsen, maar ik leek te duwen met houten stokken. Armen zwieren hielp ook voor geen meter. Tot ik achterom keek en plots een Rabo-auto achter mij zag. Jan Boven als chauffeur, met als co-piloten andere renners en een mekanieker. Raampje ging open... "nog plaats?" was het enige wat ik kon uitbrengen. 'Chanceke', nog één plekje en een paar drogen truien. Geen moment heb ik nagedacht om in m'n remmen te knijpen. Inladen die handel! Ook al zat ik op 16km (!) van de finish! Ik was blij dat ik de twee anderen op de achterbank kon knuffelen! Lekker warm! :-)

Op weg naar de finish reden we allemaal enkelingen voorbij, sommigen ons smekend aankijkend...maar de auto zat vol. Anderen zaten shakend op de fiets, lijdende lijken! Nog anderen waren gewoon langs de weg gestopt,onderkoeld en hopend op een vrij plaatsje in eender welke auto. Nooit gezien, nooit meegemaakt. Op 30km vd finish was er nog 190 man in koers, aan de finish is 60 man geraakt...

Ik was vooral blij dat mijn gezond verstand niet door mekaar was geshaked, want hierin verder gaan zou me mee kwaad dan goed hebben gedaan...

Getekend, Nick 'met de blauwe lippen' Nuyens.