De reacties op de valpartij in de Ronde van Turkije liegen er niet om. Op Youtube is te zien hoe ik naar het lijkt met opzet een valpartij veroorzaak. Zelfs Lance Armstrong laat weten dat ik voor lange tijd geschorst moet worden. Een reactie die ik volledig begrijp als je de beelden en het commentaar daarbij bekijkt.
Natuurlijk heb ik ze zelf ook tot in de treurnis bekeken. Van bovenaf is het moeilijk te zien en lijkt het alsof ik hem van de fiets af trek. Ik zit er echter volledig opgesloten waarbij ik links de hekken in wordt gedrukt en in de reflex niet anders dan probeer hem in een uiterste poging van me af te houden. Op dat moment de enige optie zo de valpartij juist te voorkomen. Met mijn voorwiel raak ik volgens mij de poot van het dranghek en sla onmiddellijk samen met Impey onderuit.
Iedereen die mij goed kent weet dat ik nooit opzettelijk het risico zou nemen op dergelijke wijze een valpartij te veroorzaken. Waarom zou ik heb mezelf er ook mee. Ik sprint jaren op het hoogste niveau op de baan. De keirin staat bekend om het trek en duwwerk, het nemen van risico's. Maar let wel: juist ik sta in dit wereldje niet bekend als een sprinter die extreme risico's neemt. In Japan dank er zelfs mijn bijnaam aan. Het zit niet in mijn karakter. Ik ben hier goed ziek van.
Met de overstap van de baan naar de weg koos ik bewust voor de continentale ploeg van Rabobank. Dit om in de luwte het vak te kunnen leren. Ik zit er niet op te wachten op deze wijze te boek te staan. Vanzelfsprekend ben ik ook mijn verhaal aan Barloworld gedaan. Ik heb oprecht te doen met Impey en heb aan de ploeg aangegeven graag met hem in gesprek te gaan en mijn kant toe te lichten. Ik heb geen reden voor hem weg te lopen, maar begrijp dat hij kwaad is.
Ik voel me klote op deze manier in het nieuws te moeten komen. Ik wil als sportman laten zien dat ik anders in elkaar zit. Dit zit me dwars. Ik hoop dat er meer beelden zijn. Misschien kunnen de beelden naast elkaar gelegd worden en beeld voor beeld worden geanalyseerd. Ik heb er alles voor over te bewijzen hier niets aan te kunnen doen. Het is nooit mijn opzet geweest. Zelfs niet in het heetst van de strijd. Ik zal iedereen moeten overtuigen dat ik mijn sprints anders win. Ik hou van deze sport. Sport is op het scherpst van de snede. In alle opzichten hoort daarbij fair play. Meer is het mij niet waard!
Inmiddels zit ik in de Ronde van Turkije en worden er acht etappes voorgeschoteld. Na Lombarde een perfecte gelegenheid het motortje langzaam op te voeren. Eerste doelstelling is daarom de koers zo ver als mogelijk uit te doen. Vooralsnog verbeter ik met de dag door de koersen gewoonweg uit te rijden. Het is mooi om hier te kunnen constateren dat ik door het uitrijden van Lombarde weer een stapje heb kunnen zetten. De eerste dag hier werden we geconfronteerd met een lastige aankomst. Ik kon me goed handhaven in de eerste groep van veertig, maar moet wel constateren dat ik me nogal vermoeid voel.
Gedurende de tweede etappe heb ik niet echt op mijn gemak gezeten. Op papier wellicht de meest geschikte etappe voor een massasprint bleek de rit bovenal lastiger dan ingeschat. Juist op zulke momenten constateer ik dat ik als renner gegroeid ben. Ook al was dit niet mijn beste dag. Ik kan merken dat het vermogen in mijn benen duidelijk is toegenomen. Een goed gevoel om me de komende 'lastige' dagen aan vast te houden. Was Turkije voor mij tot nu toe zon, zee en strand; weet ik inmiddels wel beter. Ook benieuwd: de koers is iedere dag live op Eurosport te zien. Kijken dus!
Greetz Theo
Wat een heerlijke sprint van Mark Cavendish! Dat zijn de sprints waar je als wegsprinter van kan dromen. In bijna geslagen positie, toch de zege met millimeters grijpen. Op televisie was niet waarneembaar wie de winnaar was. Haussler of Cavendish. Als renner voel je dat gelijk. Je weet als geen ander snelheden van elkaar in te schatten en al is het soms op honderdsten, je weet het gewoon. Je voelt dat en ziet het achter de meet. De lichaamstaal van beide renners sprak boekdelen. Cavendish was zeker van zijn zaak!
Voor mij stonden er lastige koersen op het programma. Zoals eigenlijk de hele voorjaarscampagne in het teken van groei staat. Na de driedaagse van West Vlaanderen heb ik in Frankrijk gereden. Helaas kon ik de koers aldaar niet uitrijden, maar ik voel dat het steeds beter gaat. Cholet is een lastige koers en laat zich het best vergelijken met Limburg. Voor mij nog veel te lastig, maar erg goed om aan mijn inhoud en duurvermogen te werken.
En hoewel het nog niet zichtbaar is, weet ik dat het goed voelt. Weet ik dat ik op de goede weg ben. Een lange weg die ik met veel geduld moet afleggen. Een weg van investeren in de toekomst. Een weg die moet leiden tot de sprints op het scherp van de snede. Een weg ook via Italië, waar ik in Settimana Lombarda weer een haast onmogelijke uitdaging aan ga. Voor het eerst in mijn leven een ploegentijdrit en weer een routeboek waar sprinters niet rustig van worden. En toch. Ik weet waar ik het voor doe. Ik kan niet wachten mijn koffer weer te pakken.
Na de Spelen van Beijing heb ik de beslissing genomen de uitdaging op de weg met twee handen aan te pakken. Nu enkele maanden later is het nog te vroeg om een eerste balans op te maken, maar ik ben zeer tevreden over de eerste stappen.
Begonnen met een “simpele” inspanningstest (doe er maar eens een) weet ik inmiddels wat het is om langer dan drie rondjes op de fiets te zitten. In Curaçao reed ik vanzelfsprekend voor de lol mee. Tegelijkertijd wilde ik toch proeven aan het rijden van een koers over meer dan 200 meter. Nadien ging ik met Lars Boom op trainingsstage. Niet alleen een belangrijk leermoment, maar wederom een mooi meetmoment. Van Lars mocht ik veel leren en kreeg ik tevens een eerste indicatie waar ik stond. Telkens weer heb ik in de opbouw ieder signaal gebruikt om me nadien te kunnen verbeteren. De inspanningstesten, de trainingsstages, het waren voor mij de leerzame momenten van een nieuw avontuur. Bovenal geniet ik vanaf dag één dat ik de beslissing heb genomen.
Als sporter is het soms moeilijk je continue te motiveren tot het uiterste te blijven gaan. Soms werkt een nieuwe aanpak verfrissend, nu is het de nieuwe uitdaging. Ik weet in mijn achterhoofd dat er altijd de weg terug is. Ik weet ook dat ik al veel gewonnen heb. Bovendien geniet ik iedere dag van het wielrenner zijn. Daaruit haal ik mijn moraal. Ik weet dat ik mijn rust nodig heb, maar kan vaak niet wachten naar de dag van morgen, de koersen die me te wachten staan. Heerlijk om mijn eerste beste koers op de weg de massasprint te mogen winnen. Daarop had ik niet gerekend. Heerlijk ook om in de ronde van Algarve tegen mijn grenzen aan te lopen om een week later in Beverbeek de sprint (helaas) om de vierde plaats te kunnen winnen. Ik voel dat ik me iedere dag weer verbeter en krijg telkens goede signalen om de volgende stap te kunnen maken. De driedaagse van West Vlaanderen staat weer voor de deur. Laat maar komen!
Jan Bos, de broer van Theo, speelt met de gedachte om na de Olympische Spelen in Vancouver (2010) aan een carrière als wielrenner te beginnen. Theo komt komend seizoen voor Rabobank uit op de weg. "Misschien kan ik na Vancouver voor Theo de sprint aantrekken. Als het een beetje kan, zie ik dat nog wel zitten", aldus Jan. "Of er een kans is om prof te worden weet ik niet. Ik ken wel de ingangen bij Rabobank. Af en toe rij ik in de zomer nog een wedstrijdje. Ik ben benieuwd hoe ver ik kan komen als ik meer focus op de weg".
Bron: www.theobos.com
Van 2 januari t/m 7 januari is Theo te zien tijdens de Zesdaagse van Rotterdam. Afgelopen vrijdag vond de kick-off van de Zesdaagse plaats met de Masters of Sprint, het prestigieuze sprinttoernooi waarbij de gehele wereldtop aanwezig was. Ondanks dat Theo derde werd, was hij toch erg tevreden over het resultaat.
"Baanwielrennen is een kwestie van tactiek, inzicht, durf en snelheid. De eerste drie blijven wel, maar zodra je op de weg aan je duurvermogen gaat werken verlies je snelheid. Toch had ik meer snelheid in m’n benen dan verwacht", aldus Theo. “Daarnaast reageerde het publiek erg enthousiast en gaven zij mij het gevoel dat ze achter mijn keuze voor de weg staan. Dit geeft een erg prettig gevoel!”
