Profielpagina van Stef Clement

Ik ben nu zeven weken actief aan het revalideren. Na de Ronde van Californië heb ik eerst vier weken complete rust gehouden en na mijn bezoek aan dokter Vergouwen ben ik stap voor stap begonnen met dit traject. Het revalideren bestaat momenteel uit oefeningen op de mat (coördinatie) en oefeningen met de Compex electro stimulator (kracht). Door deze combinatie proberen we mijn natuurlijke houding te verbeteren, waardoor de kans op blessures in de toekomst afneemt. Pijnvrij lopen, zitten, slapen, niesen en straks zelfs fietsen zijn het vooruitzicht en dat is allemaal lang geleden.

Gelukkig hoef ik het allemaal niet alleen te doen. Buiten de 'natuurlijke steun' van mijn vrouw, die zelf haar handen eigenlijk al vol heeft met de zwangerschap, kan ik rekenen op een team van gemotiveerde en betrokken deskundigen. Vooral met Marco Maas heb ik op dit moment veel te maken. Hij bedenkt de oefeningen en begeleid mij één of twee keer per week in zijn praktijk te IJmuiden. Om het zo draaglijk mogelijk te maken (ik mis het fietsen en 'het wielerwereldje' enorm), probeert Marco een zo'n uitdagend en afwisselend mogelijk programma samen te stellen. Het valt niet mee om twee keer twee uur per dag, op een matje in de woonkamer, aantrekkelijk te maken. Vooral niet voor iemand die gewend is dagelijks buiten en 180 op 365 dagen per jaar buiten de deur te zijn...

Maar de vorderingen zijn duidelijk zichtbaar. De eerste vier weken van het actieve proces stonden vooral in het teken van de opbouw van een stukje spierspanning aan mijn verzwakte rechterzijde. Nu gaan we bouwen aan spiermassa en spierkracht, zodat ik over een paar weken eventueel weer voldoende 'in balans' ben om te mogen fietsen. Of de ontsteking in het Si gewricht ook al verdwenen is, is moeilijk te controleren. Belangrijkste positieve indicatie is de afname van pijn en dat is duidelijk.

Verder was het een erg leuke ervaring om te gast te zijn bij de Avondetappe. 's Middags onverwacht voor co-commentator mogen spelen tijdens de tijdrit, heel bijzonder. Sowieso sta je er als renner niet bij stil hoeveel er om je heen gebeurt om het verhaal van het peloton naar de huiskamer te brengen. Buiten een fijne herinnering heeft mijn bezoek me ook nog een boek opgeleverd van Maarten Ducro. Dat ga ik nu maar eens proberen te ontcijferen, tijd zat.

Het thuis zijn laat me wel voelen hoe graag ik het wielrennen doe. En daarmee bedoel ik de complete beleving en ervaring als sportman. Door de afgelopen jaren non-stop door te gaan, besef je nu pas hoe groot de impact van dit hele gebeuren is op je dagelijks leven. Buiten dat ik ervan overtuigd ben sterker terug te komen, zal het ook gretiger zijn. Waar (vooral de laatste maanden door de pijn) verzadiging en volgzaamheid hun plekje hadden veroverd, denk ik in 2011 opnieuw als neo aan de start te staan!! Daarom ook was de opluchting groot toen er eindelijk de bevestiging was dat ik nog een jaar bij Rabobank kan blijven, ik ben er nog niet klaar mee!

Even later dan de gewoonte een up-date op mijn site. Aan de ene kant door een werkelijk tijdsgebrek, aan de andere kant is het altijd leuker om goed nieuws te brengen dan minder goed nieuws.

Zoals aangegeven ben ik afgelopen vrijdag in het Meander Ziekenhuis in Amersfoort opnieuw onderzocht voor mijn voetblessure. Eerst hebben we door middel van een echo uitgesloten dat er beschadiging of vervorming aan de zenuwen heeft plaatsgevonden, een geruststelling. Daarna heeft een orthopeed gespecialiseerd in de voeten gekeken naar mijn voet en een diagnose gesteld. Volgens deze arts komen tijdens het fietsen mijn tenen te dicht naar elkaar en beklemmen dan de zenuwen en pezen die tussenin liggen, wat de pijn veroorzaakt. Om dit te bevestigen hebben we zaterdag tijdens de Hel van het Mergelland deze zenuwen plaatselijk verdoofd, zodat ik pijnvrij kon fietsen.

De verdoving had het gewenste effect, op de voet en met directe 'uitstraling' naar de hersenen! Bijzonder enthousiast startte ik achter de bumper, net als vroeger, om meteen mee te zijn met de eerste vluchters van de dag. Helaas werden we op de kronkelige limburgse wegen verkeerd gestuurd en kon ik midden in het peloton opnieuw aansluiten. Toen er daarna een mooie kopgroep van 16 man ontstond was ik weer vanvoren (tijdelijk onderbroken door een lekke band) totdat het kruid op was... In de eerste 150km had ik mezelf zo gegeven, veel te veel werk opgeknapt dan nodig en verstandig was, dat ik in de finale de rest moest laten gaan en na 180km zelfs door de bezemwagen gepasseerd werd. Maar ik had enorm genoten van de wedstrijd, pijnvrij kunnen fietsen!

Omdat het plaatselijk verdoven een tijdelijke oplossing is en niet geheel zonder gevaar heb ik maandag in Keulen zonder verdoving gereden en, mede door de goede moraal, ook niet onverdienstelijk. Dat mijn conditie niet slecht is, wist ik al wel, maar als topsporter kan je bijna niet zonder die bevestiging in de wedstrijden. Hoewel ik vooraf mijn twijfels had over dit weekend, zeker na een teleurstellende ronde van Catalonie, ben ik toch met een goed gevoel thuis gekomen. Over de wedstrijden, de vorm en ook over het feit dat we op de goede weg lijken voor een uiteindelijke oplossing voor mijn blessure.

Geduld echter blijft op zijn plaats. Door het herhaaldelijk 'triggeren' van de blessure en de 9 maanden dat ik er ondertussen mee loop, zijn de gewrichtjes en zenuwen dusdanig geïrriteerd dat ik voorlopig nog wel last zal blijven houden. Maar wanneer we deze 'trigger' weg kunnen nemen en na de ronde van Castilla y Leon een week rusten, zal de pijn als het goed is een stuk verminderen en uiteindelijk hopelijk verdwijnen.

Het is pas april, maar ook ál april. Terugkijken heeft geen zin nu, dus het vizier moet naar voren. De lente en de zomer komen eraan, met enkele prachtige koersen. Ik moet me nog laten zien, maar ik zál me laten zien!

Onder de zon van Oost naar West, een Hollandse regenbui en van Noord naar Zuid; maar het was in jaren niet zo druk! Overal waar ik heb gefietst de afgelopen weken stonden er rijendik enthousiaste mensen langs de weg. Non-stop van Bedoin tot aan Zevenbergen zijn we ontvangen door jong en oud; kenners, liefhebbers, fans en gezelligheidszoekers! Het wielrennen in nederland is springlevend en Nederland houdt van het wielrennen. Wie anders beweert, is de afgelopen weken ergens anders geweest dan ik. Ik bedank iedereen die ik nog niet heb kunnen bedanken, ik heb genoten en besef dat ik een prachtig beroep heb waarbij de inspanningen door een breed publiek worden gewaardeerd! 

Momenteel ben ik terug in training met als eerste doel het NK tijdrijden in Zaltbommel (zeker nog minstens een grote overwinning van een Nederlander dus dit jaar ;-)) en ook in september en oktober staan er nog mooie koersen op het programma.

Met deze zin kan ik misschien het best verwoorden wat er de afgelopen dagen door mijn gedachten is gegaan. Zeker is namelijk, dat wanneer iemand mij om mijn mening had gevraagd afgelopen zaterdag of zondag, er een stuk minder vrolijk verhaal zou volgen dan nu. Natuurlijk had ik graag, liever zelfs, zelf de Ronde van België gewonnen. Vooral omdat naast de wil om te winnen (die er altijd wel is) ook de benen waren! Iedereen die mij kent, weet ook dat ik dit niet snel over mezelf zal verkondigen, maar de beelden van afgelopen weekend spreken in deze voor zich.

Het was een Ronde van België in drie delen. De eerste drie dagen waande ik mij in het decor dat ik in maart en april veilig vanaf de bank op tv aanschouw. Hierbij beloof ik dan plechtig aan mijn vrouw en ouders dat ik nooit aan die ‘wild-west-taferelen’ zal deelnemen. Ik was dan ook steenkapot vrijdagavond, nog voor de Ardennenrit moest beginnen! Daarvan wist ik tenminste wat mij te wachten stond en dankzij de vroege ontsnapping heb ik het gedrang voor de voet van de eerste heuvels handig weten te omzeilen. Toen ik het peleton terugzag, was nog maar de helft over en naarmate we verder kwamen bleef deze natuurlijke schifting duren...

De tijdrit was een mooie afsluiter, waarbij weer maar eens werd bevestigd wat mijn mogelijkheden zijn. Het leek me niet mijn parcours, niet mijn afstand en ik had bij het verkennen geen goede benen, niet verwonderlijk na de inspanningen van de dag er voor. Over zaterdag, de finale van de Ardennenrit in België, is al heel veel gezegd en geschreven. Wat mij betreft had alleen wat vaker de nadruk mogen liggen op het feit dat WE de koers naar onze hand hebben gezet. Niet foutloos, maar wel geslaagd! Als andere ploegen jou zien als het blok dat ze moeten proberen te splijten, word je gedwongen om defensief te koersen. Buiten dat hadden we niet met krullenjongens te doen, dus is het logisch dat het niet allemaal gaat volgens het ideale plaatje. Keuzes moet je maken op de momenten dat het er om gaat en dat hebben we zelf en samen gedaan, met het ploegbelang voorop. Zo werkt het al het hele seizoen in de ploeg en gelukkig trokken we nu uiteindelijk aan het langste end.

Het had allemaal anders gekunnen en allemaal beter ook waarschijnlijk, maar het is zoals het is en zo is het goed! Al had Koos als Koning van België natuurlijk ook niet misstaan! Op die manier hebben we ons steentje bijgedragen aan het GROTE succesweekend voor de ploeg, dankzij de geweldige overwinning in de Giro. Een overwinning van een oersterke Denis, maar ook een van het hele team. Het mooist in beeld gebracht door de mecanicien die in de allerlaatste km op en onovertroffen manier kan verbeelden hoe de mensen achter de schermen onmisbaar zijn. Vincent vertegenwoordigde in die paar tellen het deel van de ploeg dat altijd in de schaduw staat van de renners. In die schaduw kan ik verzekeren, wordt er keihard gewerkt... Daarom is het fijn dat in een paar weken tijd de verdiende beloning volop is gekomen voor iedereen.

Amstel Gold Race:

We waren erbij en dat was prima! Gisteren onverwacht aan de start in Maastricht, het toneel van een mooie samensmelting van wielerminnend Nederland en veel van 's werelds beste wielrenners. Het zonnetje was er ook, alle ingredienten voor een mooie sportdag. Toen ik van de week gebeld werd of ik er iets in zag om in de Amstel te starten, wist ik niet goed wat te antwoorden. Ik had niet de voorbereiding gedaan voor zo'n lange koers. Het is bovendien een koers voor explosieve en stuurvaardige renners, én, er stond een tijdrit-training op het programma voor zaterdag. Aan de andere kant besefte ik ook dat het een prachtig compliment, uiting van vertrouwen, was van de ploegleiding aan mij. Het is immers een van de belangrijkste dagen per jaar voor onze ploeg. Gekieteld door die erkenning en in de wetenschap dat ik conditioneel in orde ben om van waarde te kunnen zijn, liet ik me dan snel overtuigen!

Tijdens de training van woensdag en vanaf het verzamelen in Maastricht op vrijdag, heb ik ook weer een en ander geleerd van de collega's. Er is echt een wereld van verschil tussen de klassiekers en het rijdens van de rond(j)es. Bij het voorbereiden van een klassieker lijkt alles meer aan te komen op de details. Parcourskennis is van levensbelang en ook het 'stapelen' van koolhydraten in de aanloop naar de wedstrijden wordt minitieus berekend. De tevredenheid overheerst dan ook na de wedstrijd. Nadat het niet was gelukt om mee te zijn in 'de ontsnapping van de dag', restte de dankbare taak om het gat geleidelijk aan kleiner te maken tussen de eerste twee passages op de Cauberg. Mijn twee Spaanse medewerkers hadden duidelijk niet zo veel haast, maar wij wilden persé de koers vroeg openbreken. Het verrassingsoffensief met veel oranje heeft zijn vruchten afgeworpen en uiteindelijk was Robert zelf de man van de finale. Op het moeilijkste moment en als favoriet aanvallen op 12 km van de meet! Gelukkig werd hij beloond met de derde plaats, een beloning voor het hele team tegelijk.

Dan is het ook helemaal niet erg als je tijdens de finish al gedouched en omgekleed op je hotelkamer ligt... Morgen reis ik af richting Charleroi, waar woensdag de Waalse Pijl van start gaat. Dit is de enige wedstrijd die ik tot nu toe elk jaar heb gereden bij de profs. Maar dat er wel degelijk een verschil is tussen rijden en rijden, merk ik al het hele jaar. In deze ploeg heeft iedereen een individuele taak, waardoor het gemeenschappelijke doel bereikt kan worden. Zo werk ik graag!