Kies renner

Profielpagina van Stef Clement

Weblog Stef Clement

"Op naar de lente"

08|03|10 Stef Clement

Onze ploeg rijdt, zoals de meeste grote ploegen, een drie-dubbel wedstrijdprogramma. Bijna gelijktijdig zijn er dan namens de Rabobank drie ploegen renners en begeleiding met hun materiaal op weg. In de meeste prof-koersen start je met 8 renners per ploeg, dus dan zijn er van de maximaal 30 renners per ploeg 24 bezig. Neem daarbij wat geblesseerden, zieken of renners met een trainings- of rustperiode en de ploeg is weer compleet.

Nu het klassieke voorjaar op het punt staat te beginnen, worden de laatste voorbereidings-kilometers gemaakt in de meerdaagsen. Parijs-Nice en de Tirreno- Adriatico zijn de meest bekende en beproefde routes naar succes in april. Dus zowel de Flandriëns als de specialisten van de Waalse Klassiekers worden ingezet. De ‘rest' zoekt zijn heil ergens anders. Bijvoorbeeld in de Ronde van Murcia. De ‘rest' kent ook veel verschillende type renners; de afvallers, de terugkomers, de laatbloeiers, het aankomend talent. Onder de rest bevond zich in Murcia ook een hoop ‘mooi volk', met onder anderen Armstrong, Wiggins, Klöden en Menchov. Een koers is zo groot als zijn deelnemersveld?!

In ieder geval was Murcia voor mij een bewuste keuze. Ik rijd dit jaar geen van de klassiekers, kende de wedstrijd van vorig jaar en hoopte hier voor eigen kans te mogen gaan. In de Ronde van Murcia zit ook alles; wind, bergen, sprinten en tijdrijden. Voor mij dus belangrijk om te schaven aan zowel de zwakke als sterke punten.

Na vijf dagen echt koers, schijnbaar werden dit soort koersen vroeger soms wél als veredelde training verreden, mag ik tevreden zijn met het resultaat. Maar één dag, de laatste, is er gesprint om de overwinning door het complete peloton. Op andere dagen werd de schifting gevoerd door wind of bergen, maar kon ik me steeds handhaven.

Natuurlijk was het ook een heel bijzondere ervaring om achter Armstrong te starten in de tijdrit. De man die het wielrennen naar een andere dimensie heeft gebracht, de enige echte superster in onze sport. En natuurlijk is het dan héérlijk om te kunnen zeggen: ‘ik heb hem geklopt!', ook al is het maar met 0,01 seconde. Voor mij in ieder geval wel! Jarenlang keek ik alleen naar hem, nu keek hij ook heel even naar mij in de laatste minuten voor de start...

Het was ook meteen mijn laatste wedstrijd in deze winter. Als de Ronde van Catalonië over twee weken start is het officieel lente. Hopelijk brengt de lente veel zon, mooie koersen en kunnen de Nederlandse collega's en ik de ingezette weg van dit voorjaar een passend vervolg geven. Want ook ik was best wel trots én opgelucht toen de afgelopen weken eindelijk uit begon te komen wat we al zo lang verwachten en beloven.

Groet,
Stef

"Op onderzoek"

28|02|10 Stef Clement

De afgelopen tien dagen heb ik meer kilometers gemaakt in de auto dan op de fiets. Om ervoor te zorgen dat ik eindelijk verlost wordt van de chronische pijn in mijn rechtervoet waren de nodige testen en onderzoeken gepland.

Via de medische staf van de Rabobank Wielerploeg kon ik terecht bij SportMax in Eindhoven. Dit is een dependance van het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven alwaar onze medische hoofdverantwoordelijke Dr. Hoogsteen aan verbonden is. Na een bio-mechanisch onderzoek door een bewegingswetenschapper/arts in samenwerking met een podoloog, hebben we een plan gemaakt om in korte tijd weer pijnvrij te kunnen fietsen. Om te zorgen dat ook op de lange termijn de klachten niet terugkeren, zijn buiten de daadwerkelijke klacht ook andere mogelijke 'stress-factoren' in de fietsbeweging aangepakt.

Zonder al te veel in detail te treden zijn er röntgen-foto's gemaakt van beide benen om het lengteverschil te kunnen bepalen. Daarvoor is eerst door middel van chiropractie het bottenstelsel in optimale natuurlijke positie terug gebracht. Een dynamische fietsmeting om de 'zit- hoeken' te bepalen, het correct afstellen van de schoenplaatjes en uiteindelijk een voorvoet-correctie in de schoenzool, zouden allemaal samen moeten zorgen dat ik met minder pijn en zorgen de weg op ga.

Voor meer plezier in het fietsen en focus op het presteren moet je misschien juist zo'n week maken met minder fietsen. Hopelijk worden alle inspanningen beloond en ben ik snel van alle klachten verlost.

"De ronde van de Middelandse zee"

15|02|10 Stef Clement

Over de afgelopen week zou ik wel twee pagina's kunnen schrijven over wat allemaal is gebeurd in en rondom de wedstrijd. Sterker nog; ik heb het ook gedaan, maar ga het hier niet plaatsen. Simpelweg omdat ik er nog steeds vanuit ga dat de organisatie van elke wedstrijd probeert om een sportief aantrekkelijk evenement te bieden aan zowel de renners, sponsoren en toeschouwers.

Ook weet ik dat er op dit niveau zo veel verschillende belangen spelen, dat er bijna geen ruimte is voor improvisatie. De weersomstandigheden zijn een van de weinige factoren waarop geen invloed kan worden uitgeoefend door geld, authoriteit of goede bedoelingen. Dit mag echter niet betekenen dat onder extreme omstandigheden als tijdens afgelopen week, niet de verantwoordelijkheid moet worden genomen door alle deelnemende partijen. Want nee; met 80 km/u naar beneden op 2 wielen in een afdaling, nat van het smeltwater en met sneeuw vers langs de kant bij een temperatuur schommelend om het vriespunt, is niet veilig. Niet op de fiets en niet op de motor! Zeker niet op de wegen van Zuid-Europa en zonder voldoende begeleiding en afzetting onderweg.

Vanwege tegenstrijdige sportieve belangen zullen 20 ploegleiders het niet snel eens worden en de organisatie heeft te maken met de belangen van sponsoren en plaatselijke authoriteiten. Juist daarom zou in extreme gevallen de neutrale partij, de UCI-jury, de verantwoordelijkheid moeten nemen en moeten ingrijpen als de veiligheid op het spel staat. Zoals een scheidsrechter in het voetbal een wedstrijd kan stilleggen of aflasten, wanneer de omstandigheden de veiligheid bedreigen. Zodat snel en duidelijk gereageerd wordt op onvoorziene omstandigheden. Topsport, en zeker ‘snelheids-sport', is niet zonder risico's, maar mag ook nooit het slachtoffer worden van het verlangen naar sensatie en/of commerciële belangen.

Op mijn eigen optreden was ook wel wat aan te merken. De tijd tussen Tour Down Under en de Middellandse Zee had ik toch minder goed verteerd dan gedacht. De jet-lag en winterse omstandigheden thuis kon ik niet goedmaken met vier trainingen op Mallorca. Het gemis aan wedstrijdsnelheid en hardheid braken me zeker de eerste dagen op. Gelukkig ging iedere dag iets beter en in deze omstandigheden had ik thuis zeker niet hetzelfde kunnen doen. Hopelijk kan ik nu de stijgende lijn volhouden, mogelijk met een vlucht naar de zon. Mijn tijdritfiets komt ook van stal en over twee weken vertrek ik voor de de Ronde van Murcia. Het is natuurlijk pas februari, maar wanneer je ‘in koers' bent, wil je altijd zo goed mogelijk zijn. Geduld is een schone zaak en arbeid loont, daar vertrouwen we dan maar op!

Voor de rest kunnen jullie allemaal de groeten uit Brabant krijgen....

"Mallorca"

07|02|10 Stef Clement

Samen met de jongens die de komende dagen de wedstrijden zullen rijden, verbleef ik de afgelopen vier dagen op Mallorca. Hier heb ik eindelijk weer eens lekker buiten onder het zonnetje kunnen trainen.

Een training van vier, vijf en zes uur zou je momenteel moeilijk kunnen doen in Nederland vanwege de winterse omstandigheden. Bovendien waren naast de renners natuurlijk ook verzorgers, ploegleiders en mecaniciëns aanwezig, zodat de trainingsomstandigheden tot in de puntjes verzorgd werden. Op deze manier kan je in vier dagen een grote investering doen voor de komende weken. Blokjes bergop, sprintoefeningen en 'de lange adem', alles is aan bod gekomen. Om het vooral maar niet af te leren heb ik ook op Mallorca nog een dagje op de roller gezeten, vanwege dreigende regen...

Morgen alweer in het vliegtuig, richting de Ronde van de Middellandse Zee. Ik heb nog nooit eerder deze wedstrijd gereden, maar door andere wedstrijden en training ken ik het gebied tussen Montpellier en Nice al aardig. Hopelijk kunnen we rekenen op een lekker zonnetje, dan komt het vast wel goed.

Groeten Stef

"Tour Down Under"

29|01|10 Stef Clement

Hoewel ik heb genoten van mijn verblijf in Adelaide de afgelopen weken, is het toch ook wel weer fijn om thuis te zijn.

De "Santons Tour Down Under" is een prachtig evenement! Dat had ik vorig jaar al bemerkt en dit jaar werd het bevestigd. Wat kan je als wielrenner nog meer wensen dan iedere dag; warmte en zon; relatief korte etappes; weinig km's van en naar de koers; hetzelfde luxe hotel, veel enthousiaste mensen langs het parcours en de tijd om 's avonds nog een goeie kop koffie te drinken op een terras?! Het is in wielerwereld misschien nog niet de meest aansprekende wielerwedstrijd van het jaar, maar er komen niet voor niets steeds meer aansprekende namen aan de start van de Tour Down Under.

De eerste week van mijn verblijf had ik het gevoel meer op vakantie te zijn dan in voorbereiding op de seizoensopener. Door de jet-lag en het temperatuursverschil van bijna 40 graden, kan je de eerste dagen weinig trainen. Hooguit drie uur en vaak onderbroken voor een kop koffie aan het strand, de gemiddelde fietstoerist aldaar overtrof ons in arbeid. Uit ervaring wist ik dat er niets anders op zat, en het is natuurlijk verre van een straf, maar je voelt je toch enigszins schuldig als je naar huis smst: "Goeiemorgen, lekker geslapen? Ik heb anderhalf uur gefietst, met koffie op de boulevard. Nu massage en straks barbeque. Jij nog plannen vandaag? Werkse x "

De wedstrijd zelf in de tweede week begon meteen met een tegenVALLER. Na 200m in de neurtralisatie van de eerste etappe, sloegen we meteen met een kleine 40 man tegen de grond. Niet vanwege het gedrang achter de bumper van de jurywagen, maar door het hierboven genoemde vakantiegevoel. Genieten van de omgeving, zwaaien naar de fans, een praatje met je buurman... In een peleton niet zonder gevaar. Een valse start zonder ernstige gevolgen overigens, want iedereen kon zijn weg vervolgen.

De warmte, de wind, het parcours, nervositeit en geldingsdrang bij zowel renners als ploegleiders; meer bleek niet nodig voor een lastige koers. En ook al was de winnaar vaak dezelfde, of toch van hetzelfde kaliber, er is wel degelijk een strijd geweest. Misschien niet zo fel als beschreven in de Australische kranten, maar genoeg om niveau- en conditieverschil uit te kunnen tekenen. Voor mijzelf was het goed om terug te zijn in het peleton sinds de Tour 2009. Het wringen, de snelheid en onvoorspelbaarheid in het peleton zijn niet te trainen. Conditioneel sta ik er beter voor dan vorig jaar rond deze tijd en de kunst is nu om dat vast te houden zonder je te vergalloperen. Het seizoen is nog lang, onze zomer is nog ver weg!

Komende week dus eerst goed uitrusten en gewennen in Nederland. Daarna een week trainen op Mallorca met de ploeg als voorbereiding op de Ronde van de Middellandse Zee. Een goed begin is het halve werk, wordt weleens gezegd. Die heb ik dan in ieder geval al ‘in the pocket'. Nu vasthouden en doorgroeien.

Groeten Stef

"Laatste loodjes op de roller"

09|01|10 Stef Clement

Een dag na de ploegenvoorstelling en een dag voor het vertrek naar de zon, trainde ik vandaag nog maar eens drie uur op de roller. Ik ben vanaf vorige week zaterdag niet meer buiten geweest om te fietsen. Misschien kon dat af en toe wel, maar zoals bekend ben ik slecht tegen de kou bestend. De trainingskwalitiet heeft er niet onder hoeven te lijden, denk ik, dus conditioneel heb ik niet hoeven inleveren. Verder is het risico op ziekte en blessures door een val een stuk kleiner in de garage!

Even trots als de eerste keer trok ik vandaag, vooral voor mijn eigen plezier, even de rood-wit-blauwe trui aan. We hebben gisteren weer een enorm kledingpakket gekregen en, mede door het vervroegen van het NK tijdrijden dit jaar, zal ik mijn pakken in koers niet kunnen slijten. Het blijft in ieder geval een bijzonder gevoel, een apart gezicht ook, om jezelf in deze trui te zien! Ik ben er erg aan gehecht.

De koffer staat klaar, check-check-dubbel-check voor deze eerste koers in lange tijd. Koos en ik gaan vanavond al richting Amsterdam om alle eventuele ellende met sneeuw en gladheid morgenvroeg niet te hoeven trotseren . Vanavond slapen we dan op Schiphol en morgen stijgen we, als alles goed gaat, om 11 uur op naar Singapore. Hier blijven we dan maandag van 9 uur 's ochtends tot bijna 12 uur 's avonds voordat we echt naar 'Down Under' vliegen.

Ik heb er heel veel zin in, mijn laatste koers lijkt nog langer geleden dan 27 augustus vorig jaar. Het zijn goede kriebels, dus ' let the games begin'!

Stef

"Inspanningstest"

05|01|10 Stef Clement

Vandaag heb ik in Amsterdam een inspanningstest gedaan onder begeleiding van trainer Louis Delahaije en Dr. Jean Paul van Mantegem. Deze test is als renner vooral interessant om een richtlijn te krijgen voor de training.

Kort door de bocht wordt er gemeten hoeveel vermogen (watt) je kunt leveren per kilogram lichaamsgewicht en met welke hartslag. Al deze informatie wordt genoteerd en daaruit worden je 'trainingszones' voor de komende periode bepaald.
Aangezien ik er zelf niet voor heb gestudeerd, moet ik voorzichtig zijn met het trekken van conclusies, maar ik begreep dat de conditie beter is dan vorig jaar rond deze tijd en mijn lichamelijke capaciteiten ook nog steeds toenemen. Dit is dus geen enkele garantie op succes, enkel een bevestiging van de gedane arbeid het afgelopen jaar.
Verder betekent zo'n bezoek aan het SMC een hartfilmpje en een bezoek aan de plaatselijke tandarts, een echte vakman zeg maar ;-).
Zodoende werd het toch nog een dag vol bloed, zweet en ja, bijna tranen!

Groeten,
Stef Clement

"Geen WK"

18|09|09 Stef Clement

Geen WK tijdrijden dit jaar. Na het NK in Zaltbommel was het WK tijdrijden het absolute hoofddoel. Presteren, meedoen om de prijzen! Een ontsteking aan mijn voeten belemmeren een optimale voorbereiding op deze belangrijke wedstrijd. Helaas, want ik had het er op staan. Maar als de voorbereiding niet 100% is, dan kan de uitvoering dat zeker ook niet zijn. Vandaar dat ik donderdag, na een laatste serieuze test, de bondscoach van mijn besluit op de hoogte heb gebracht. Het voornaamste is nu om die blessure, die al vanaf de Tour meespeelt, te laten genezen en om oplossingen te zoeken om herhaling te voorkomen. En dan volgend seizoen weer sterker en beter presteren. Want, het is balen om af te moeten zeggen, maar het doet geen afbreuk aan mijn, mijns inziens, goede seizoen.

Groeten, Stef

"Blij dat het gelukt is"

31|08|09 Stef Clement

Na het behalen van mijn derde kampioenschap tijdrijden bij de profs overheerst de tevredenheid. Met de geleverde prestatie heb ik voor mezelf bevestigd dat ik weer een stap vooruit heb gezet en dat ik, samen met de technische staf van Rabo, een plan kan maken om te pieken.

Sinds de laatste etappe van de Tour de France had ik geen officiele wedstrijd gereden tot aan het NK. Eerst twee weken de criteriums en daarna tweeënhalve week gericht op het NK. Door gerichte training, rust, focus en oog voor detail hebben we een optimale prestatie kunnen leveren. Zonder namen te noemen, om er zeker geen te vergeten, wil ik nogmaals iedereen bedanken binnen en buiten de ploeg die hebben geholpen. Anderhalve minuut sneller op hetzelfde parcours als twee jaar geleden is grote progressie. Een ideale voorbereiding, het beste materiaal en de juiste mensen om je heen maken dat mogelijk. Gelukkig was het ook genoeg voor de titel, want naast de (weers-)omstandigheden heb je ook de concurrentie niet in de hand! De blauwdruk voor succes is er, en die houden we lekker voor onszelf. Het geeft geen garantie voor de toekomst, maar wel houvast en zo werk ik graag.

Vanavond vertrek ik samen met mijn rider-director naar Mendrisio. Om de voorbereiding op het WK tijdrijden te kunnen beginnen, lijkt het ons goed om eerst het parcours te bekijken en te voelen. Verder staat de Tour of Britain nog op het programma komende maand.

"We hebben genoten!"

12|08|09 Stef Clement

Onder de zon van Oost naar West, een Hollandse regenbui en van Noord naar Zuid; maar het was in jaren niet zo druk! Overal waar ik heb gefietst de afgelopen weken stonden er rijendik enthousiaste mensen langs de weg. Non-stop van Bedoin tot aan Zevenbergen zijn we ontvangen door jong en oud; kenners, liefhebbers, fans en gezelligheidszoekers! Het wielrennen in nederland is springlevend en Nederland houdt van het wielrennen. Wie anders beweert, is de afgelopen weken ergens anders geweest dan ik. Ik bedank iedereen die ik nog niet heb kunnen bedanken, ik heb genoten en besef dat ik een prachtig beroep heb waarbij de inspanningen door een breed publiek worden gewaardeerd!

Momenteel ben ik terug in training met als eerste doel het NK tijdrijden in Zaltbommel (zeker nog minstens een grote overwinning van een Nederlander dus dit jaar ;-)) en ook in september en oktober staan er nog mooie koersen op het programma.

"Aan de andere kant"

01|07|09 Stef Clement

Gisteren op het NK stond ik aan de andere kant, maakte deel uit van de ploeg die één dag per jaar geen vrienden heeft in het peloton. Dat is begrijpelijk, ook ik keek drie jaar achtereen bedenkelijk als ik ‘ze’ met 15 tot 20 man zag staan bij de start. Maar wie zich daardoor laat intimideren is bij voorbaat al geklopt en gelukkig is er gister volop gevochten om de titel.

Een goed gevecht is een eerlijke strijd. Dat betekent dat de tegenstanders aan elkaar gewaagd moeten zijn. Met een sterk blok van Vacansoleil, Skil en wij zelf is het een interessante wedstrijd geworden die pas in de laatste honderden meters is beslist. Gelukkig was het er één van ons, Koos! Een echte kampioenschapsrenner, zo blijkt uit de cijfers van de afgelopen jaren. Hij had het min of meer ook weer aangekondigd, niet in woorden maar wel in daden. De vorm van het moment, de ervaring uit het verleden en een beetje geluk. Drie onmisbare ingrediënten voor succes en ik gun het Koos van harte! Een zeldzaam gevoel van complete tevredenheid na een overwinning van iemand anders...

De afgelopen maanden namelijk is Koos voor mij als een mentor geweest. Vanaf onze eerste koers samen, de Ronde van Murcia, heb ik heel veel aan hem kunnen vragen en heeft hij veel uit zichzelf verteld. We zitten op vele vlakken in hetzelfde schuitje, wat betreft het wielrennen en soms ook persoonlijk. Nieuw in de ploeg en met nog heel veel te leren, was Koos de ideale kamer- en ploeggenoot voor mij. Zo is de “west-brabantse kabel” gegroeid, zoals wij het lachend noemen. Ik hoop dat Koos er nog een jaartje aanplakt!

Voor mijzelf was het de eerste keer dat ik een NK tot de finish heb gereden, om verschillende redenen kwam het er nog niet van. Het parcours met alle bochten, remmen en optrekken was niet op mijn lijf geschreven. Dat betekent dat het me enorm veel energie kost gewoon voorin te blijven en mijn werk te doen, zonder dat ik wat extra’s kan toevoegen. Pas diep in de finale, als de concurrentie ook door de beste benen heen was, kon ik mijn bijdrage leveren in meespringen en tempo rijden. Als iedereen zou denken dat hij zelf kon winnen, hadden we waarschijnlijk verloren. Echter iedereen heeft zich vol ingezet voor het belang van het team. Soms is dat in beeld, vaker niet. Belangrijkste was dat wij de trui ‘ binnenboord’ hielden, zoals dat wordt gezien. En het is gelukt.

De koffer staat al een tijdje gepakt, klaar om af te dalen naar Monaco. De Tour komt eraan en ik mag mee! In een heel andere rol dan ik er eerder was en met een beetje ervaring, is de onzekerheid dit jaar een stuk minder. De spanning echter, wordt met de dag groter. Van mij mogen we eraan beginnen!

"Rijden om te winnen"

16|06|09 Stef Clement

Er is weer een heftige week achter de rug. De Dauphine Libere staat bekend als ‘de zwaarste kleine ronde’ en ook dit jaar heeft ze zich daaraan gehouden. Niet alleen qua parcours, maar ook wat betreft het deelnemersveld. Met verre verplaatsingen tussen de etappes in en volop media-aandacht is dit een kleine Tour de France. Beide wedstrijden lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Daarom is het niet altijd makkelijk geweest om volledig gefocust te zijn op het hier en nu. Voor mij namelijk was er aan het begin van de Dauphine nog geen Tour. Ik kwam niet om warm te rijden, te testen of aan te scherpen. In de Dauphine wilde ik presteren; twee goede tijdritten rijden en in de bergen zo lang mogelijk bij de besten aanklampen. Op die manier eindelijk eens een klassement rijden tussen de grote jongens. Zo zeker als ik het hier schrijf, was ik bij lange na niet aan de start in Nancy. Twijfel over het parcours van de proloog, twijfel over de slechtweer voorspelling van de eerste dagen en zelfs twijfel voor de lange tijdrit over parcours / materiaal. Op die momenten is het goed om ervaren mensen om je heen te hebben, die de nodige rust voor je creëren zodat je enkel nog energie hoeft te steken in de zaken waar je daadwerkelijk invloed op hebt; eten, rusten, fietsen.

De eerste vier etappes kwam ik zonder kleerscheuren en met twee goede tijdritten door en dat gaf me vertrouwen. Niet dat ik ’s ochtends voor de Ventoux ineens wilde plannen had, maar toen we aan de voet waren leek het als vanzelfsprekend om zelf het peloton te leiden en moest Robert me zelfs af en toe kalmeren in mijn enthousiasme. Pas s’ avonds merkte ik door alle positieve reacties dat we iets bijzonders hadden gedaan. Ook al hadden we niet gewonnen, we hadden laten zien dat we erin geloofden en er voor wilden rijden!

Na de ‘overgangsetappe’ van vrijdag, wachtte zaterdag de koninginnenrit. In de twee voorgaande jaren was dit mijn Waterloo gebleken, nog nooit reed ik met de leiders over de Croix de Fer. De ultieme kans dus om mezelf te bewijzen dat alle aandacht voor het verbeteren van het klimmen niet voor niets is geweest. Na de twee zware klimmen van de dag, gevolgd door technische en snelle afdalingen, leek het kruid op aan de voet van de Madeleine. Gelost bij de eerste tempoversnelling, meteen eigen tempo. Opgeven en het klassement zomaar ‘laten lopen’ wilde ik niet. Uiteindelijk een dikke 5 minuten later dan de klassementsleiders boven. Van 11 naar 15 in het klassement. Na de etappe nog 20 minuutjes losrijden op de rollen. Morgen nog een dag, nog een col.....

Aanvallen is de beste verdediging. Het is al vaker bewezen en met deze opdracht stond ik aan de start van de laatste etappe, tijd winnen in plaats verliezen. Meteen uit de start reden we met 14 man weg, gunstig. Toen kwamen er nog 14 bij, ongunstig. Je zou denken dat 28 man samen voor een stunt kunnen zorgen tegen de achterblijvers in het peloton. Helaas blijkt het tegengestelde waar. Te veel man met teveel verschillende belangen en tactieken. Het draaide voor geen meter! Halverwege, aan de bevoorrading, reden de ploegleiders ons voor bij en leek het een kwestie van tijd eer het peloton zou aansluiten. De rest is bekend, is uitgezonden. De lessen van het verleden zijn blijven hangen en ze hebben me geholpen om de juiste keuzes te maken. Niet meer rijden om vooruit te blijven, rijden om te winnen. Misschien zag het er niet altijd logisch uit, zoals veel op kop, een gaatje in de afdaling, het gaatje dichtrijden op een demarrage en sprinten met de handen bovenop de remgrepen.... Desondanks was ik in de finale zeker van mijn eigen kwaliteiten, kracht en, dus, winstkansen. Wat uitkwam! Letterlijk en figuurlijk ben ik beter in balans dan ooit en dat moest er een keer uitkomen. Voor mezelf en iedereen die daaraan heeft bijgedragen was het een ongelooflijk mooie overwinning! Hier doe je het voor! Nu even genieten en op naar de volgende koers. Een stuk ervaring en vertrouwen rijker.

"Achteraf wist ik alles van tevoren"

02|06|09 Stef Clement

Met deze zin kan ik misschien het best verwoorden wat er de afgelopen dagen door mijn gedachten is gegaan. Zeker is namelijk, dat wanneer iemand mij om mijn mening had gevraagd afgelopen zaterdag of zondag, er een stuk minder vrolijk verhaal zou volgen dan nu. Natuurlijk had ik graag, liever zelfs, zelf de Ronde van België gewonnen. Vooral omdat naast de wil om te winnen (die er altijd wel is) ook de benen waren! Iedereen die mij kent, weet ook dat ik dit niet snel over mezelf zal verkondigen, maar de beelden van afgelopen weekend spreken in deze voor zich.

Het was een Ronde van België in drie delen. De eerste drie dagen waande ik mij in het decor dat ik in maart en april veilig vanaf de bank op tv aanschouw. Hierbij beloof ik dan plechtig aan mijn vrouw en ouders dat ik nooit aan die ‘wild-west-taferelen’ zal deelnemen. Ik was dan ook steenkapot vrijdagavond, nog voor de Ardennenrit moest beginnen! Daarvan wist ik tenminste wat mij te wachten stond en dankzij de vroege ontsnapping heb ik het gedrang voor de voet van de eerste heuvels handig weten te omzeilen. Toen ik het peleton terugzag, was nog maar de helft over en naarmate we verder kwamen bleef deze natuurlijke schifting duren...

De tijdrit was een mooie afsluiter, waarbij weer maar eens werd bevestigd wat mijn mogelijkheden zijn. Het leek me niet mijn parcours, niet mijn afstand en ik had bij het verkennen geen goede benen, niet verwonderlijk na de inspanningen van de dag er voor. Over zaterdag, de finale van de Ardennenrit in België, is al heel veel gezegd en geschreven. Wat mij betreft had alleen wat vaker de nadruk mogen liggen op het feit dat WE de koers naar onze hand hebben gezet. Niet foutloos, maar wel geslaagd! Als andere ploegen jou zien als het blok dat ze moeten proberen te splijten, word je gedwongen om defensief te koersen. Buiten dat hadden we niet met krullenjongens te doen, dus is het logisch dat het niet allemaal gaat volgens het ideale plaatje. Keuzes moet je maken op de momenten dat het er om gaat en dat hebben we zelf en samen gedaan, met het ploegbelang voorop. Zo werkt het al het hele seizoen in de ploeg en gelukkig trokken we nu uiteindelijk aan het langste end.

Het had allemaal anders gekunnen en allemaal beter ook waarschijnlijk, maar het is zoals het is en zo is het goed! Al had Koos als Koning van België natuurlijk ook niet misstaan! Op die manier hebben we ons steentje bijgedragen aan het GROTE succesweekend voor de ploeg, dankzij de geweldige overwinning in de Giro. Een overwinning van een oersterke Denis, maar ook een van het hele team. Het mooist in beeld gebracht door de mecanicien die in de allerlaatste km op en onovertroffen manier kan verbeelden hoe de mensen achter de schermen onmisbaar zijn. Vincent vertegenwoordigde in die paar tellen het deel van de ploeg dat altijd in de schaduw staat van de renners. In die schaduw kan ik verzekeren, wordt er keihard gewerkt... Daarom is het fijn dat in een paar weken tijd de verdiende beloning volop is gekomen voor iedereen.

"Tour de Rijke"

18|05|09 Stef Clement

Zondag stond met de Tour de Rijke een verrassing op het programma, voor mij althans. Ik had nog nooit aan deze koers deelgenomen, op amper 30 km van huis en hij stond aanvankelijk ook niet op mijn programma. Mede door blessure- en ziekteleed binnen de ploeg, werd ik toch opgeroepen.

Hoe gek het ook klinkt, de ‘Hollandse Wielerweek’ met drie klassiekers in vijf dagen, is normaal voor mij een ‘ver van mijn bed’ gebeuren. Dat zegt niets over de moeilijkheid of het belang van deze koersen, maar meer over mijn eigen voorkeur en kwaliteiten. En ik kan eerlijk zeggen dat ik daardoor toch enigzins nerveus en letterlijk aan de bumper, aan de start stond zondag! Vooral na de verhalen aan tafel zaterdagavond over Veenendaal – Veenendaal; "piepende remmen hier, rokende banden daar, bochten drempels en ellebogenwerk". Sommige collega’s uit verschillende ploegen waren dan ook verbaasd mij te zien...

Als ik mijn ploeggenoten mag geloven, viel het zondag achteraf toch allemaal nog wel mee. Ik heb mijn portie wind / waaiers/ regen/ slipgevaar echter toch ruim voldoende gehad. Dwars door allerlei dorpen en steden rondom Rotterdam, werd bevestigd dat in dit werk ook echte specialisten bestaan. Met stuurmanskunst, snelheid en explosiviteit om steeds weer op te trekken na elke bocht en koersinzicht ben je hier geholpen. Precies de punten waar ik nog winst moet boeken, dus helemaal niet verkeerd om dit te moeten doen.

Na 197 km opperste concentratie, Matthew moest 3x wat zeggen voor het tot me doordrong, en in de regenachtige finale met de billen strak tegen elkaar was ik toch blij dat het gedaan was. Natuurlijk balen dat onze sprinter juist viel toen de koers in de finale losbarstte, maar zelf voldaan dat ik me steeds had kunnen handhaven in de eerste groep. Stramme benen door de regen, stramme armen door een verkrampte houding aan de remhendels en ook moe in het hoofd van de concentratie. Eigenlijk scheelt de Tour de Rijke niet eens zo veel van een rit in die andere Tour, als ik er nu over nadenk... Een mooier compliment kan ik Kenny misschien ook niet geven, gemeend. Ik ken hem al sinds de junioren en heb bewondering voor wat hij doet! Net als voor de organisatie van de wedstrijden van afgelopen week is belangrijk dat er ook binnen de landsgrenzen wordt gekoerst door de (semi-) profs!

Zelf ga ik morgen met de ploeg trainen in de Ardennen over het parcours van de Koninginnerit van de aanstaande Ronde van België, de volgende op het programma.

"First things first"

05|05|09 Stef Clement

De Ronde van Romandie is een success geworden, voor de ploeg en dankzij de ploeg. Beide etappe-overwinningen van afgelopen week waren de kroon op een mooi staaltje teamwork. Het is een geweldig gevoel als je met de ploeg de koers naar je hand kunt zetten; ’s ochtends een plan bedenken, uitvoeren en afmaken.

Men neme; 1 lastig parcours, 160 wielrenners van de beste persing, minstens 20 verschillende belangen, het weer zoals het is en nog wat onvoorziene omstandigheden. Daarmee moet je het doen. Het belangrijkste binnen onze ploeg was dat er ‘gewonnen moest worden’. Met de terugkeer van Oscar lag het voor de hand dat wij een sprint wilden. Maar dat er tussel wil en daad een wereld van verschil ligt, is ook in het wielrennen de gewoonste zaak van de wereld!

En als het eens niet zo gaat zoals je had gewild of gedacht, betekent het nog niet dat er van alles mis is. Na 4 maanden Rabobank ProTeam ben ik er van overtuigd dat we een heel sterke ploeg hebben. Een mix tussen ervaren renners en jeugdig enthousiasme. Spaanse volbloeden, Russische killers, Duitse degelijkheid, vrolijke exoten en een gezond gehalte Hollands Glorie. Stuk voor stuk jongens die dag voor dag hun best doen om het beste uit zichzelf te halen, voor zichzelf en de ploeg. Alleen gaat het niet altijd zoals je wilt. Wielrennen is een kwetsbare sport.

Voor mezelf had ik graag mijn voorseizoen afgesloten met aantoonbare progressie bergop, in de vorm van een mooie uitslag in het algemeen klassement. Dat is niet gelukt, door onvoorziene omstandigheden en ook misschien niet de beste benen van het seizoen. Dit betekent echter niet dat de Ronde van Romandie mislukt is. Ik heb mijn bijdrage geleverd aan het succes van de ploeg, de opdrachten uitgevoerd die ik had gekregen. En dan is het een zege als je in je ploeg een afmaker hebt als Oscar, waarop je kunt rekenen. Iedereen heeft zijn steentje bijgedragen. Je bent niet elke dag sterk genoeg om de zwaarste steen te dragen, maar dat betekent niet dat de dam niet kan worden opgetrokken. Er is weer gewonnen, dat is goed voor iedereen.

Nu even rusten, de druk lichamelijk en geestelijk er even af. Daarna ga ik me voorbereiden op het tweede deel van het seizoen, vol vertrouwen in mezelf en mijn omgeving. Een beetje geduld, een positieve insteek... de kwaliteit is er, dus zal er ook uitkomen!

"Slechte werkdag"

24|04|09 Stef Clement

Gisteren een slechte werkdag gemaakt. Als dat zo is, mag het ook gezegd worden.

Waaraan dat ligt, kan ik niet meteen de vinger opleggen. Als je wilt, zijn er altijd excuses te bedenken, maar ik ben gister nooit echt in koers geweest. Van start tot finish deel uitmaken van het peleton en niets meer. Conditioneel kan er tussen afgelopen zondag en gisteren weinig zijn veranderd, dus is er blijkbaar iets mis gegaan in de koersbeleving. Winnen, of in ieder geval goed presteren, is niet een kwestie van op het juiste moment op de juiste plaats zitten. Dat begint al voor de start. Natuurlijk is het anders dan wanneer je met een absolute kopman/ kanshebber van start gaat, maar andersom zijn ook dit de dagen waarop jongens als ik een eigen kans hebben. Pak je moment! Toch is het er niet van gekomen en dat is zonde.

Enige troost is trainingstechnisch; zondag heb ik een lange tijdrit aan kop van het peleton gereden, gisteren was het interval om in het peleton te blijven. Als je te ver vanachter zit, is het remmen en uit stilstand beginnen aan de heuveltjes. Dat kost een hoop meer moeite en kracht dan diegenen die in een vloeiende beweging de bocht nemen, binnenbladje schakelen en het bergje oprijden zoals ik het zelf in de Amstel deed. Zodra dan de echte finale begint met plaagstoten vooraan, is het achterin een afvalrace van verzwakte broeders. Je bent eigenlijk al een tijdje gelost, alleen weet je het zelf nog niet.

Nu een punt erachter en vizier op volgende week, de Ronde van Romandie. Vorig jaar miste ik daar de eerste etappe de aansluiting met de eerste groep in de finale en heb ik de eer kunnen redden met twee lange ontsnappingen en een goede tijdrit. Ik kijk dus maar van dag tot dag, vanaf het begin gemotiveerd en geconcentreerd!

"Amstel Gold Race: zo werk ik graag"

21|04|09 Stef Clement

Amstel Gold Race:

We waren erbij en dat was prima! Gisteren onverwacht aan de start in Maastricht, het toneel van een mooie samensmelting van wielerminnend Nederland en veel van 's werelds beste wielrenners. Het zonnetje was er ook, alle ingredienten voor een mooie sportdag. Toen ik van de week gebeld werd of ik er iets in zag om in de Amstel te starten, wist ik niet goed wat te antwoorden. Ik had niet de voorbereiding gedaan voor zo'n lange koers. Het is bovendien een koers voor explosieve en stuurvaardige renners, én, er stond een tijdrit-training op het programma voor zaterdag. Aan de andere kant besefte ik ook dat het een prachtig compliment, uiting van vertrouwen, was van de ploegleiding aan mij. Het is immers een van de belangrijkste dagen per jaar voor onze ploeg. Gekieteld door die erkenning en in de wetenschap dat ik conditioneel in orde ben om van waarde te kunnen zijn, liet ik me dan snel overtuigen!

Tijdens de training van woensdag en vanaf het verzamelen in Maastricht op vrijdag, heb ik ook weer een en ander geleerd van de collega's. Er is echt een wereld van verschil tussen de klassiekers en het rijdens van de rond(j)es. Bij het voorbereiden van een klassieker lijkt alles meer aan te komen op de details. Parcourskennis is van levensbelang en ook het 'stapelen' van koolhydraten in de aanloop naar de wedstrijden wordt minitieus berekend. De tevredenheid overheerst dan ook na de wedstrijd. Nadat het niet was gelukt om mee te zijn in 'de ontsnapping van de dag', restte de dankbare taak om het gat geleidelijk aan kleiner te maken tussen de eerste twee passages op de Cauberg. Mijn twee Spaanse medewerkers hadden duidelijk niet zo veel haast, maar wij wilden persé de koers vroeg openbreken. Het verrassingsoffensief met veel oranje heeft zijn vruchten afgeworpen en uiteindelijk was Robert zelf de man van de finale. Op het moeilijkste moment en als favoriet aanvallen op 12 km van de meet! Gelukkig werd hij beloond met de derde plaats, een beloning voor het hele team tegelijk.

Dan is het ook helemaal niet erg als je tijdens de finish al gedouched en omgekleed op je hotelkamer ligt... Morgen reis ik af richting Charleroi, waar woensdag de Waalse Pijl van start gaat. Dit is de enige wedstrijd die ik tot nu toe elk jaar heb gereden bij de profs. Maar dat er wel degelijk een verschil is tussen rijden en rijden, merk ik al het hele jaar. In deze ploeg heeft iedereen een individuele taak, waardoor het gemeenschappelijke doel bereikt kan worden. Zo werk ik graag!

Alles over....

Personalia

Naam:	Stef Clement
Geboortedatum	24 september 1982
Woonplaats	Zevenbergschen Hoek
Lengte	1.81
Gewicht	65 kg
Bij Rabo sinds	2004 (beloften)
Eigen website:	www.stefclement.com

Uitslagen Stef Clement

NK tijdrijden (2009) Dauphiné Libéré (2009) Chrono Des Nations (2008) Ronde van Romandië (2008) Dauphiné Liberé (2008) Olympische Spelen tijdrit (2008 Beijing) Criterium International (2008) WK tijdrijden (2007) NK tijdrijden (2007) Vuelta a Espana (2007) NK tijdrijden (2006) Olympia's Tour (2005) Olympia's Tour (2003)	1 1 (etappe 8) 1 3 (etappe 3) 6 (etappe 3) 9 9 (Overall) 3 1 3 1 1 1 (Etappe 8)