<
>
Kies renner
Profielpagina van Bram Tankink
Weblog Bram Tankink
"Opnieuw vader"
27|07|10 Bram TankinkZondag avond, terwijl de Tour finishte waren Vera en ik in het ziekenhuis in Geldrop voor de geboorte van onze 2e dochter. Om kwart voor 10 's avonds werd ze uiteindelijk in goede gezondheid geboren. Het is fantastisch om je dochter zo te mogen ontvangen. Het was erg zwaar, maar dankzij de mensen om ons heen en de goede zorgen werd het een feest. We hebben haar Sarah genoemd. Met als 2e naam Harmke, verwijzend naar de naam van mijn vader. Vera en Sarah maken het allebei goed. We genieten nu met z'n vieren. Deze week heb ik het criterium programma aangepast aan mijn nieuwe vaderschap en mijn gezondheid. Vanavond rij ik in Stiphout en vrijdag in Heerlen.
Groetjes,
Bram
Groetjes,
Bram
"Nederlands wielrennen"
24|07|10 Bram TankinkWat was het voor Tour? Van iemand die er midden in zat maar nu met een Tourkater op de bank zit kun je niet echt een objectief oordeel krijgen. Toch lijkt me de Tour dit jaar weer een meer dan geslaagde editie. Een prachtige start in Rotterdam gevolgd door een mooi optreden in de bergen. Op tv hoor ik eindeloze verhalen over dat het een toneelspel is en dat de ploegleiders het allemaal bepalen. Daar word ik zo verschrikkelijk moe van. Als je zelf verschrikkelijk afziet en je weet dat Robert er alles, maar dan ook alles voor gedaan heeft en strijdend een prachtige zesde plaats haalt, dan kun je je voorstellen dat je je als renner verschrikkelijk ergert. Eindelijk weer eens een Nederlander voorin het klassement. En hoe! Dit maakt volledig goed dat we weer geen ritoverwinning hebben. Maar als de enige Nederlandse ploeg zich volledig focust op het klassement van twee renners is dit ook haast onmogelijk en gezien die omstandigheid mogen we zeer tevreden zijn in Nederland met een 6e plaats van Gesink. Rabobank is weinig in beeld geweest, maar we hebben als ploeg wel een goede ploegenprestatie neergezet. Iedereen heeft zich in alle etappes volledig geconcentreerd op de twee kopmannen en zo was het nooit eerder binnen Rabobank. Binnen de ploeg leefde dit ook fantastisch en iedereen hield dit vol tot het einde. En dat is de reden dat het klassement veel meer leeft binnen de ploeg dan twee jaar terug toen Menchov ook derde werd, maar niet op podium stond, vanwege Kohl die later pas positief was bevonden op dopinggebruik. Een zesde plaats voor Robert daarbij maakt het dan compleet. Ik denk echter dat een zesde plaats voor Robert meer waarde in Nederland vertegenwoordigt dan de derde van Menchov. Elke klim die we opreden stond Gesink groot op de weg. Overal Nederlanders met spandoeken. Het leeft enorm in Nederland dat een Nederlander weer mee doet in het klassement, gesteund door een Nederlandse ploeg. Dat er dan niet gewonnen wordt is dan minder belangrijk. We gaan de komende jaren weer meedoen in het klassement en dat moeten we fantastisch noemen en daarmee is er hoop. Eindelijk heeft Rabobank waar het al jaren aan gewerkt heeft. Een nieuwe Nederlandse klassementsrenner. Voeg daar volgend jaar Bauke Mollema bij die dit jaar twaalfde werd in de ronde van Italie en dan doe je zelfs met twee renners in de top van het klassement mee. En ja, dan is het doel en de opzet na al de jaren van Rabobank geslaagd. De enige pech die we hebben is dat er momenteel twee jonge renners ver boven de rest uitsteken. En dat gaat in de komende jaren waarschijnlijk zo blijven. Maar laten we de komende jaren dan gewoon lekker heerlijk optimistisch de koers ingaan alsof we die kunnen winnen, zoals de Belgen dat met hun talent doen. Dat kijkt alvast een stuk leuker. En over dat poppenkastwielrennen volgens Maarten Ducrot, Boogerd zei het gisteren heel treffend: 'Degene die het hardst trapt wint.' Heerlijk commentaar. Na zijn mooie carriere is hij een aanwinst voor de tv. Zelfs Michael straalt weer en praat enthousiast over het wielrennen, en daarmee trek ik de conclusie. Het Nederlandse wielrennen leeft! Rabobank bedankt!
"Onderbewuste strijd"
21|07|10 Bram TankinkVan alles waar je niet dood aan gaat word je sterker. Of elk nadeel heeft zijn voordeel. Dit zijn twee oneliners die ik mee neem naar huis nu voor mij de Tour voortijdig is afgelopen.Gisteren na de finish, maar ook eergisteren zat ik er mentaal volledig doorheen. Een plots opkomende infectie aan de luchtwegen bezorgde mij in de etappe naar Aix 3 domaines zoveel last, dat ik het peloton nog slechts met moeite kon volgen. Waarbij ik op de voorlaatste klim mijn emoties behoorlijk onder controle moest houden. Dat lukte slechter toen ik later bij Vera en de dokter mijn verhaal moest doen. Elk mens heeft een lichamelijk en emotioneel breekpunt, en kwamen bij mij tegelijker tijd. Gisterochtend stond ik echter weer strijdvaardig aan het vertrek, waarbij de dokter me op het hart drukte dat als ik deze dag door zou komen ik Parijs zou halen. Na vijf km echter werd ik al gelost. Ik kon nauwelijks adem halen en wilde op dat moment al de handdoek in de ring gooien. Tussen de auto's heb ik me nog een keer vermand en alles gegeven zodat ik kon terugkomen. Gesteund door Adri, onze ploegleider, die het bewonderenswaardig vond hoe ik me terug vocht. Hierdoor kreeg ik weer strijdlust en hoewel ze de eerste twee uur voor mijn gevoel gemiddeld 80 km/uur reden kon ik blijven volgen. De fases van pijn in mijn longen doorliepen verschillende stadia. In het begin was het alsof iemand met een mes in mijn longen stak bij elke ademhalingsbeweging. Na een uur werd dat gevoel zoals gehoopt minder, maar toen leek het alsof ik twee bakstenen in mijn longen had zitten. De laatste klim toen ik in de bus aan het vechten was met mezelf leek het alsof er iemand keihard op mijn luchtpijp had geslagen en er een touw rond mijn nek was gewikkeld. Toen de NOS na de finish mij wilde vragen hoe het ging werd het me wederom teveel. Ik kon slechts verlangen naar mijn bed en naar thuis waar Vera hoogzwanger wacht tot ik uit Parijs kom. De dokter en ploegleiders kwamen me feliciteren met mijn strijdlust en de dokter gaf een high five, met het idee dat ik erdoor was. Eenmaal op bed begon ik te zweten en voelde me nog slechter dan tijdens de koers. De massage heb ik halverwege afgebroken om terug mijn bed in te kruipen. Eten heb ik op bed gedaan en ik kon alleen maar hopen op een 'amazing recovery' waarvan ik er wel vaker een gehad heb, maar toen ik vanochtend gewekt werd door de dokter voelde ik al snel dat ik niet veel beter was. Na een kwartier besefte ik dat starten echt geen zin had. Niet nog zo'n dag als gisteren. Dus is de ploeg vanochtend uit ons hotel vertrokken zonder mij en werd ik naar het vliegveld gebracht om naar Brussel te vliegen. De ploeg staat achter mijn besluit en hebben mij vooral bedankt voor de inzet de afgelopen weken. Dat je ziek wordt daar kun je eenmaal niks aan doen. Maar nu ik hier zo lig, hoestend en zo slap als een vaatdoek weet ik het zeker. Ok, ik ben ziek, starten gaat echt niet meer. De sportman in mij heeft verloren. Ik zou koste wat kost de finish halen. De vader in mij heeft gewonnen. De bevalling van je tweede kind, daar moet je bij zijn. Deze tweestrijd heeft in het onderbewuste gewoed. En ik weet zeker dat het onderbewuste hier een rol in speelt bij je lichamelijke conditie. Zo zijn mijn 'amazing recoveries' te verklaren in het verleden waarbij ik wel door alle grenzen heen kon en dat is de reden waarom ik nu niet beter ben geworden. Met deze les ga ik naar huis en het zal me in de toekomst ongetwijfeld nog iets moois opleveren. Dat ik bij de bevalling ben is nu een zekerheid.
"Pelotons wil"
17|07|10 Bram TankinkVandaag hadden we een echte Tourdag. Iedereen ging de bij de start eens
goed voor 'zitten'. Wel op het zadel dan. Hoe anders was het gisteren
toen bij kilometer 0 drie renners zo'n beetje weg geduwd werden om de
ontsnapping van de dag te hebben. Meteen werden de linies vooraan
gesloten en niemand maakte ook nog enig aanstalten om achter die drie
aan te gaan. Veel te warm en dat het een massasprint ging worden was
blijkbaar allang beslist door het peloton op voorhand. De drie werden
de hele dag op 3 min gehouden en wat zullen ze dat vervelend hebben
gevonden vooraan. Nooit een sprankje hoop. Het was ook te merken, want
als het peloton heel even wat vaart maakte kwamen we snel dichterbij.
Maar ze moesten zo lang mogelijk vooruit blijven. Dat was immers in het
voordeel van het peloton dus werd er telkens vaart geminderd. De wil
van het peloton is wet. En zo werden ze uiteindelijk op tijd ingerekend
om er een massasprint van te maken. Deze was na zo'n slopende warme dag
alles behalve netjes. Een kopstoot van Renshaw, de voortrekker van
Cavendisch, aan een renner van Garmin moest verhinderen dat de sprint
van Cavendisch verstoord werd. 'Cav' won en daarmee was de sprint dus
perfect verlopen. Toch besloot de jury dit eens een keer niet te
tolereren en werd Renshaw naar huis gestuurd. Naar mijn mening volledig
terecht, want het lijkt tegenwoordig soms wel of sprinten winnen gelijk
staat aan degene die het gevaarlijkste is.
Zoals gezegd was het vandaag dus wel echt oorlog. Blijkbaar ging
iedereen er vanuit dat de ontsnapping vandaag wel kans van slagen had.
Tegelijkertijd besloot ook iedereen mee te zitten. Zelf had ik dit idee
ook. Dus vanaf de start was ik alert en aangekomen bij de eerste klim
heb ik alles uit de kast gereden om mee te zitten. Maar dikwijls als je
dit doet rij je achter de feiten aan. Zo ook vandaag. Met een klein
groepje even weg, omkijken, dan beseffen dat het niet door gaat. Dan
rijden er drie man volle bak door en zijn wel weg. Dan er toch weer
achteraan springen met verschillende renners, jezelf opblazen en
vervolgens alle andere groepen laten lopen, want het gaat toch niet
door. Als je dan toch nog een ultieme poging wil doen en van voren komt
is het net gebeurd. Een grote groep weg, de sprong er naartoe proberen
te maken is slechts een wanhoopsdaad. Maar de wil van het peloton is
wet en deze mannen mochten blijkbaar niet naar de finish rijden. Hoe
sterk ze ook reden. Ze konden het peloton niet ontlopen. Ik ben
benieuwd wat de wil morgen is.
"Lijstje"
13|07|10 Bram TankinkDe eerste rustdag zit er al weer bijna op, en ik kijk met optimisme uit naar een week vol bergen.Na de etappe met de kasseien viel in de krant te lezen dat Lars Boom het niet erg vond dat Frank Schleck uit de Tour verdwenen was. Dit kwam nogal raar over en nadat Andy Schleck er ook lucht van had gekregen ging hij gisteren verhaal halen bij Lars, die zelfs bezoek kreeg van Lance. Het was ook niet echt handig van Lars om zoiets op te laten tekenen in de krant, maar hij bedoelde uiteraard niet dat hij blij was dat Frank iets gebroken had. Dat gun je niemand. Wat Lars eerder wilde aangeven is dat er bepaalde renners in het peloton zijn die anderen in gevaar brengen door hun eigen manier van rijden. Het is een van de veel voorkomende items 's avonds aan tafel. We hebben er zelfs lijstjes voor. Garate kwam eergisteren vragen wat het engelse woord is voor iemand die met z'n handgrepen in de billen van een ander drukt, of zo vlak langs je komt dat je zelf in moeilijkheden komt of moet remmen om een valpartij te voorkomen. In Nederlands noemen we die 'wringers'. Elke profwielrenner moet kunnen wringen, want doe je dat niet dan ben je gedoemd om de hele dag achteraan te fietsen, respectievelijk Menchov en Moncoutie. Bovenaan dat lijstje staan echter onder andere Frank en Andy Schleck. Dikwijls staan daar mannen die zelf vaak vallen. Sprinters staan er ook altijd tussen, maar die zijn vaak weer zo behendig met de fiets dat ze het vallen tot aan de sprint kunnen beperken. Opvallend is dat kleine renners ook vaak boven aan die lijstjes van staan. Nu heb ik daar eens over nagedacht en heb gevonden waarom. In de etappe naar Spa was er de veelbesproken massale valpartij in een afdaling. Ik zat voorin en zag iedereen onderuit gaan. Dan is het zo geleidelijk mogelijk remmen, niet paniekeren en niet abrupt sturen. Op deze manier stuurde ik dus door de valpartij totdat er een renner met 80 per uur in mijn kont knalde. Braaamm, daar lag ik. Vloekend zag ik dat het Leipheimer was die mij onderuit had gereden. Hij kwam zich in de koers wel 3 keer verontschuldigen en de volgende dag nog eens, met de uitleg. 'Ik snap niet hoe jij zo snel vaart kon minderen en overeind kon blijven, ik kon niet remmen, het was te laat. Hij zat natuurlijk weer eens onder maaiveld en kon niet zien wat er vooraan gebeurde. Tja en dan rem je altijd te laat als je niet verder kunt kijken dan je eerste voorganger. Dus wil ik kleine renners van deze lijstjes dispenseren. Ach, en ikzelf. Ik val ook wel eens door mijn eigen schuld, maar vaker bezeer ik me buiten de koers. Zo mis ik momenteel 1 nagel door een vallende deur en heb ik een snee in mijn pink van top tot kootje omdat ik eergisteren zo slim was een mug van een fotolijstje te slaan. Het fotolijstje aan de muur is nu dus vervangen voor een dode mug. Maar het gezoem was wel in geruild voor een kloppende vinger. Ik sta daarmee in de ploeg ook boven aan een lijstje.
"Oranjekoorts"
05|07|10 Bram TankinkWe zijn al sinds woensdag onderweg, en nu had ik eigenlijk lekkere rust verwacht, maar daar is weinig van gekomen. Gelukkig had de ploeg vanmiddag vrij gepland vanwege het voetbal en dus konden we eindelijk eens op bed liggen, en ben ik daarmee een van de weinige Nederlanders vandaag. Ik kom er alleen nog uit voor het eten vanavond. Heerlijk, maar van echte rust is ook geen sprake als Nederland moet voetballen. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het na vandaag wel afgelopen zou zijn met voetbal betreffende Nederland en na de eerste helft richt ik me even op andere dingen zoals mijn toekomst als wielrenner. Er worden handen geschud (details volgen morgen) en ik ga opgetogen terug richting mijn kamer. Een verliezend Nederland neem ik nu voor lief. Mijn kamergenoot Lars is de enige die mij gezelschap houdt tijdens het voetbal. En zoals ik me voel zo speelt Nederland in de tweede helft. Fantastisch! En daarmee stijgt de oranjekoorts tot ongekende hoogte. Iemand, die waarschijnlijk niet zo van voetbal houdt, melde me dat het slecht is voor de Tourstart, nu Nederland verder is. Ik kan zijn mening niet delen. Iedereen in Nederland is nu blij en morgen staan er allemaal blije mensen aan de kant. Die zullen door de oranjekoorts nog meer reageren op alles wat oranje is en voorbij komt. Dat gaat uiteraard een extra boost geven. Waarschijnlijk gaan zelfs de Basken in hun oranje pakjes daar morgen van profiteren. En de mensen gaan nu in een keer niet in hun huis zitten om zich volledig te richten op de volgende wedstrijd. Nee, ze willen het vieren met de rest. Vandaag en gisteren bij de ploegen presentatie kregen we een klein voorproefje. Er stonden al heel veel mensen langs het parcours. Zelfs vandaag bij de verkenning. Morgen gaat het ongetwijfeld gekkenhuis worden en wie weet zijn de Nederlanders weer in staat om iets te doen waar we vooraf niet op gerekend hadden. Stel u voor. Tankink in geel.
"Giro"
09|05|10 Bram TankinkMorgen gaat de Giro van start in Amsterdam. Een beetje raar voor de ronde van Italie om in Nederland te beginnen, maar ze hebben als grote ronde geen primeur. De Tour is al eens in Nederland gestart en vorig jaar viel de eer aan de ronde van Spanje om in Drenthe te starten. Dit was een fantastische happening en als sporter een van de mooiste dingen om mee te maken. Vandaag reed ik om kwart voor 8 vanochtend door Amsterdam en zag ik de roze pijlen hangen van de organisatie van de ronde van Italie die ook het parcours van de Tirreno en Milaan San Remo, sieren. Een vreemd gezicht maar mooi, en daarmee begon het toch wel wat te kriebelen. Waarom start ik morgen eigenlijk niet. Deze winter heb ik vastbesloten om dit jaar weer voor een tourplek te gaan en dan moet je na een zwaar voorjaar even rusten en je weer op te laden richting de Tour. Toch heb ik het mezelf wel moeilijk gemaakt. De Tour plekken zijn zwaar bevochten en weliswaar heb ik een goed voorjaar gereden, toch ben ik niet zeker van een plek. En tegen die tijd is Vera hoogzwanger. Ze is namelijk vlak na de Tour uitgeteld. Dit jaar start echter ook de Tour in Nederland en dit is toch net weer van een iets ander kaliber als een Vuelta of Giro start in Nederland zonder afbreuk te doen aan deze twee. Mijn binding met de Giro start in Nederland is dus beperkt gebleven tot vanochtend. Het openen van de aandelen beurs in Amsterdam mede met een aantal belangrijke Rabobank mensen en missen van de Giro. Om de Giro alvast in te luiden. Voor mij als belegger is dat natuurlijk een fantastische eer, dus trots sta ik daar in het financiele hart van Nederland met een Raboshirtje aan. Dit is binnen de financiele wereld nogal een eer om dit te mogen doen. De ceremonie is natuurlijk redelijk beperkt, met enkele interviews en wat handjes schudden, maar het gevoel om dat te hebben gedaan is een toch leuk. Dit komt mede door mijn vader. Toen hij nog leefde vertelde hij me toen ik begon met fietsen. 'Jongen, dat fietsen doe je leuk, maar je moet maar eerst net als je vader sportman van Haaksbergen worden.' Verschrikkelijk trots dat hij was toen ik dat werd. De Tour was volgens hem de ultieme ervaring als sporter, en wat zou hij trots zijn geweest. Mijn vader was evenals ik, dat beleggen is een erfenis, een actieve belegger. Dus op weg naar huis zat ik tevreden in mijn auto. Ik weet zeker dat hij weer trots zou zijn. En daarmee is mijn Giro al geslaagd.
"Keuze"
13|04|10 Bram TankinkAfgelopen weken kreeg ik nogal vaak de vraag waarom ik geen ronde van Vlaanderen fiets.Misschien wel een logische vraag aangezien ik die de afgelopen jaren bijna jaarlijks heb gereden. Op het jaar 2007 na dat was meteen een van mijn beste jaren. Na een teleurstellend voorjaar vorig jaar, grotendeels veroorzaakt door een zitvlak blessure, heb ik afgelopen de winter besloten dat het anders moest, met 2007 in het achterhoofd. De Vlaamse klassiekers hadden me weinig geluk gebracht, des te meer frustratie en daarom wilde ik niet al mijn pijlen dit jaar op de Vlaamse klassiekers zetten. Liever zou ik me concentreren ik me op de Ardense klassiekers die over 2 weken beginnen. De beste voorbereiding op deze klassiekers is en blijft de ronde van het Baskenland. Dat ligt hem vooral in de zwaarte van de koers door het hoge niveau en de vele steile hellingen. Ik wilde een duidelijke keuze maken door het Baskenland te verkiezen boven Vlaanderen. Dan begint het seizoen en rij je de openingsklassieker in Vlaanderen (De Omloop) fantastisch goed. Een lekke band gooit echter roet in het eten. Vervolgens komt er dan de vraag vanuit de ploeg of ik echt geen Vlaanderen wil rijden. De twijfel slaat toe, en ook vanuit de renners wordt er veel gelobbyd voor een keuze voor Vlaanderen. Zelf zet ik mijn kansen eens op een rijtje en schat mijn kansen hoger in in Vlaanderen dan in Luik. De reden om Vlaanderen niet te rijden is onder andere doordat ik die kasseien klimmetjes zo moeilijk verteerde. Echter dit jaar rij ik beter op die klimmetjes dan ooit. Dit jaar is echter Nico Verhoeven mijn 'rider director'. Ingewijden weten het wel, maar Nico heeft een duidelijke mening, is recht door zee en standvastig. Dus voor Milaan San Remo bel ik hem op en vertel ik hem over mijn twijfel. Hij is direct heel duidelijk, en laat blijken dat er van twijfel geen sprake kan zijn. ' De keuze heb je deze winter zelf gemaakt en daar moet je bij blijven.' Iets wat eigenlijk tegen mijn natuur in is, want ik ben een type die alle opties graag open houdt tot het laatst. Maar binnen de sport is dat niet echt handig. In het wielrennen kennen we geen echte coaches, maar Nico valt daar toch onder die noemer. Hij is degene die mijn keuze onderstreept, erachter staat en mij eraan houdt. En daardoor fiets ik zondag niet in Vlaanderen, maar vertrek ik naar het Baskenland. En de twijfel? Die is verdwenen. Natuurlijk is het jammer om niet bij deze fantastische klassieker te zijn, maar de keus is gemaakt. En eerlijk is eerlijk. Op televisie is ' De Ronde' ook fantastisch.
"Opinie"
22|03|10 Bram TankinkTrekken jullie je het aan als er negatief over de ploeg wordt gepraat? Vraagt Ducrot me vanmiddag in het hotel, terugblikkend op Parijs Nice, in een verder positief gesprek over onze ploeg. Sterker, dit is een wederkerend onderwerp bij ons aan tafel. De opinie over ons, respectievelijk de ploeg, wordt voor een groot deel gevormd door de commentaren op tv en in de schrijvende pers. Momenteel zijn wij als renners binnen de ploeg bezig met wat we willen uitstralen. We hebben voor 'Omloop het Nieuwsblad' met de ploeg bij elkaar gezeten om te brainstormen over wat we willen uitstralen. We waren het er al snel over eens dat we 'trots en ambitie' moesten uitstralen. Welke kleine Nederlandse jongen die begint met wielrennen droomt er niet van om later voor de Rabobankploeg te mogen fietsen? Daar hebben de meesten van ons zelf van gedroomd. Als we er dan uiteindelijk fietsen mogen we daar trots op zijn en moeten we dat uitstralen en uitdragen. Wat waren we gemeend trots op Lars, toen hij de proloog won in Parijs Nice! Welke Nederlandse renner heeft dat gepresteerd? En we waren daadwerkelijk trots dat we de leiding hadden en mochten verdedigen. Uiteraard wisten we dat we die trui gingen verliezen aan de betere klimmers. We waren daar immers vooral met een ploeg voor de Vlaamse klassiekers en zonder klimmers. De oranje brigade op kop, met een hoop jonge renners die tot op het bot gemotiveerd waren om de trui te verdedigen. Prachtige momenten en heerlijke dagen waren dat. En een mooie leerschool voor deze jonge ploeg. En we kregen nogal wat lof en respect van het hele peloton. Aan het einde van de week kwamen de bergen en toen was bij de meesten de koek op. Als je dan geen klimmers hebt, de enige semi-klimmers waren Joost en ik, maar wij kregen halverwege de week een zware verkoudheid te verwerken, wordt het een lastig verhaal. Maar toch was iedereen nog gemotiveerd om in de ontsnappingen mee te gaan en ik heb zelden zo'n strijdlustige ploeg gezien. Helaas voor ons had het dit keer geen succes. Moegestreden verdwenen de meesten van ons uit koers de laatste dag die er voor de helft van het peloton zowieso teveel aan is. Maar dan komt de NOS alleen in het weekend langs om uit te zenden en een negatief verhaal over de Nederlandse renners af te steken. Na het winnen van de proloog en drie dagen de gele trui verdedigen met een erg jonge ploeg in temperaturen meestal onder nul, is dat voor ons kritiek die we ons zeker aantrekken. De media heeft een gigantische machtspositie in onze uitstraling en 'prestaties'. En waarom zouden wij wel trots zijn op het dragen van de gele trui en het winnen van de proloog, en de rest niet? Nu maar hopen dat vandaag, Oscar Milaan San Remo wint, of nee, een Nederlander.
Groeten,
Bram
Groeten,
Bram
"Focus en afleiders"
28|02|10 Bram TankinkWij zitten al een dag in het hotel voor de Omloop het nieuwsblad, waarmee we aan de vooravond van een nieuw klassiekerseizoen staan. Daardoor hebben we alle tijd om lekker te rusten en ons optimaal voor te bereiden. Vanmiddag hebben we de 'Omloop' van vorig jaar nog eens bekeken om er alvast een beetje in te komen.
Een
fantastische wedstrijd om te kijken met een gigantisch sterk Rabobank
blok. Nu is natuurlijk de vraag of we dit jaar weer zo'n sterk blok
hebben. Kijkend binnen de ploeg zijn er een aantal wijzigingen, maar ik
denk dat we een zeker zo'n sterke ploeg hebben. Volgens Nick Nuyens,
onze kopman, hangt de ploeg nog sterker aan elkaar dan vorig jaar. Dit
is vorig seizoen al in gang gezet en als renners hebben we daar zelf
ook hard aan gewerkt. Met de komst van Harold Knebel, onze nieuwe
manager waait er langzaam een nieuwe wind door de ploeg.
Een van de belangrijke nieuwe wapenfeiten is een sportpsycholoog. Na 10 jaar professionele wielersport is dit mijn eerste aanraking met een psycholoog. En zoals het mij betaamt stond ik er wel een beetje sceptisch tegenover. Maar ik moet er toch op terug komen. De nieuwe bron die aangeboord is, is wel degelijk een verrijking voor mij. De aandacht is daarbij vooral uitgegaan naar focus. Focus tijdens de wedstrijden. Met als tegenhanger natuurlijk afleiders. Hoe ga je daarmee om en hoe kun je die vermijden. Vera die zegt wel eens 'Hallo Bram, kom eens uit die cocon!' Als ik bijvoorbeeld iets aan het lezen ben of aan het tv kijken dan vergeet ik alles om me heen. Als ik daarentegen een tijdrit rij, zie ik alles om me heen en moet ik mezelf dwingen om me op fietsen te concentreren. Vaak weet je wel hoe je dat moet doen, maar ben je er niet van bewust. Dat bewust worden van de manier waarop je kunt focussen is al een enorme winst. De manier van focussen is voor ieder mens dan ook weer anders, dus vergelijkingen maken met de manier van focussen van een ander kan soms averechts werken. Mijn manier is in ieder geval 'scherp voelen'. Rond denken. Denken aan de trapbeweging, de beweging afmaken. Iets wat ik Sven Kramer fantastisch zag doen afgelopen week. Totdat hij uit zijn focus werd gehaald. En onze bobsleeer? die was alleen nog maar bezig met afleiders. Jammer dat ze een paar ton in een bobslee steken, maar niet de moeite nemen om een goede sportpsycholoog op die jongen zetten. Die voorsprong hebben we bij Rabobank in ieder geval al wel genomen.
"Talent"
18|01|10 Bram TankinkTijd voor talent. Tijd voor talent is dit jaar het motto waarmee de rabobankploeg het nieuwe jaar ingaat. Toen we in december bij de bijeenkomst deze stelling toegeworpen kregen werd het me toch een klein beetje benauwd. Ooit was ik een talent. Toen ik 22 was. Nu ben ik echter inmiddels afgelopen december al 31 jaar geworden. Het was alsof ik even een klap voor mijn kop kreeg. 31 al! Toen ik begon met wielrennen en ik prof werd riep ik nog heel stoer. “Als ik 30 ben dan vind ik het wel mooi geweest met dat fietsen en ga ik wat anders doen.” Het was een avontuur waar ik aan begon voor mezelf en tegen die tijd zou de lol er voor mij wel af zijn dacht ik. Maar het plezier groeide juist en nu ik 31 ben weet ik dat ik langzaamaan tot de ouderen van de ploeg ga behoren. Als je dan hoort dat het tijd voor talent is dan voel je je wel een klein beetje lullig. Dus daarom vroeg ik maar direct hoe het dan zat met mijn soort oudere renners. Het antwoord van Harold was simpel: “Iedereen heeft talent. Het is onze taak om bij elke individu dat talent optimaal te benutten. We hebben zoveel kwaliteit binnen deze ploeg en willen daar graag mee werken. Op talent kleeft geen leeftijd.” Dat was nog eens een motiverend antwoord. Ik ga dat talent nog eens boven laten komen drijven na een verloren jaar. Onder andere door eens opnieuw een fietsmeting te laten doen. Wat bleek; ik zat 2 centimeter te hoog. Hierdoor zou ik snel last van mijn rug en zitvlak kunnen krijgen. Goh; laat ik daar nu een half jaar mee gesukkeld hebben. Ik was dan ook in een 14 maanden tijd zo vaak van zadel, fiets schoenen en zooltjes verandert en constant zoekend naar de juiste positie dat ik volledig de verkeerde kant op was gegaan. Ik zat ook nooit echt lekker op de fiets maar hield het erop dat het tussen mijn oren zat, en aan andere ontstane kwalen, of valpartijen lag. Mijn zadelhoogte was, of beter gezegd, leek hetzelfde als bij Quick-Step 77,6 cm. Blijkbaar zorgen een ander zadel, zooltjes en schoenen voor een enorm hoogte verschil. Voor elke valpartij was wel een oorzaak aan te wijzen, maar feit is dat als je niet lekker op de fiets zit je er minder controle over hebt en de kans op valpartij dus groter is. Dat ik daar na 1,5 jaar sukkelen achter moet komen. Sinds mijn positie verandering heb ik nog geen schuurplekje op mijn zitvlak gehad. Ik voel me op de fiets erg sterk en het lijkt erop dat ik gedurende de training veel frisser blijf. 2 centimeter te hoog. Dat je daar mee kon fietsen. Mijn antwoord. ‘Ik heb blijkbaar enorm veel talent.’ En mooi dat dit jaar daar de focus op ligt.
"Vrij-gezellig"
02|11|09 Bram TankinkNovember staat voor de deur en dat betekent einde seizoen. De laatste twee weken van oktober staan vaak in het teken van feestjes inhalen die menig wielrenner het afgelopen seizoen heeft moeten missen. Vaak worden er dan allerlei bruiloften georganiseerd met bijbehorende vrijgezellenfeesten. Komt daar nog eens de Cauberg clinic bij en wat, ' het was de laatse wedstrijd, dus nu kan ik eens lekker zuipen' dagen en je hebt een vol programma waar menig wielrenner meer van lijdt dan een grote ronde. Afgelopen maandag was de eer aan Paul Martens, die gaat trouwen en dus een vrijgezellenfeest moest geven. Nu zag onze Duitse vriend de bui al hangen, als een stel Nederlandse wielrenners een vrijgezellenfeest gingen organiseren, dus had hij wijselijk besloten zelf zijn vrijgezellenfeest te organiseren. En dat zou dan meteen het eerste deel van zijn bruiloft zijn. Ietwat vreemd, maar in het kader van wederzijdse intergratie en de lui ingestelde wielrenner in een periode van oktober en november vond iedereen dat prima. Dat werd paintballen, goed eten en daarna de Versus in Hasselt. Vanwaar je 100m verder een hotel in kunt kruipen. Waar bepaalde renners dan meteen 200m of meer van maken op de terugweg. De opkomst was uitermate hoog en dat zegt ondertussen iets over de gegroeide samenhang in de groep. En het was een fantastische avond. Zoals eerder gezegd zijn er meer wielrentrouwerijen in deze periode en ook Kevin de Weert had zijn vrijgezellenfeest georganiseerd in de Versus. Waardoor ook heel Quick-Step vertegenwoordigd was aldaar. Menig wielerliefhebber zou hier een vermakelijke avond hebben kunnen beleven, door al die dronken idioten eens op een andere manier te observeren.
Normaal ben ik toch een persoon die dan het langst blijft staan op het toneel, maar op een of andere manier had ik twee volle glazen aangezien voor sprite, terwijl er toch echt pure vodka in zat. Beginnersfout, maar wel dodelijk. Dus om 2 uur kon ik al buitenlucht opsnuiven. Het ' voordeel' daarvan was wel dat ik voldoende slaap had en de volgende ochtend vroeg wakker was om Laurens te pesten die mij 's nachts nog de hele hotelkamer door had getrokken, terwijl ik geen boe of bah kon zeggen. 's Middags was ik met een houten kop al planken aan het zagen in ons nieuwe huis. Want naast die feestjes ben ik momenteel full-time klusser. En daarbij krijg ik toch ook weer hulp van allerlei wielrenners die met mij mee willen prutsen. Maar het resultaat mag er wezen. Daarvoor alvast Tom, Karsten, Jos, Pieter en Laurens die nog opgetrommeld gaat worden met zijn Chevy, alvast bedankt.
Normaal ben ik toch een persoon die dan het langst blijft staan op het toneel, maar op een of andere manier had ik twee volle glazen aangezien voor sprite, terwijl er toch echt pure vodka in zat. Beginnersfout, maar wel dodelijk. Dus om 2 uur kon ik al buitenlucht opsnuiven. Het ' voordeel' daarvan was wel dat ik voldoende slaap had en de volgende ochtend vroeg wakker was om Laurens te pesten die mij 's nachts nog de hele hotelkamer door had getrokken, terwijl ik geen boe of bah kon zeggen. 's Middags was ik met een houten kop al planken aan het zagen in ons nieuwe huis. Want naast die feestjes ben ik momenteel full-time klusser. En daarbij krijg ik toch ook weer hulp van allerlei wielrenners die met mij mee willen prutsen. Maar het resultaat mag er wezen. Daarvoor alvast Tom, Karsten, Jos, Pieter en Laurens die nog opgetrommeld gaat worden met zijn Chevy, alvast bedankt.
"Pacman"
17|10|09 Bram TankinkOndanks de zware teleurstelling over de val van Gesink was de goede sfeer niet in een keer bedorven. ’s Avonds, na de val, aan tafel kregen we de resultaten en Juama (Garate) zei; ‘ohoh, the Pacman is coming’. We keken hem wat verbaasd aan, en een veklaring volgde. ‘The pacman is almost eating me’ en met zijn hand deed hij de Pacman na. ‘If you have more than 1 hour in the general you’re inside the Pacman’. Bij bestuderen van de uitslagen bleek dat dat ook Koos en ik op de nominatie stonden.
De volgende zware dag werd een hele moeilijke voor Robert maar mede dankzij veel duwwerk van ons redde hij het. ’s Avonds was de conclusie van Juama dat hij in de finale na al het zware werk opgegeten was door de Pacman. De volgende dag volgde de definitieve klap voor Robert. Er was niks aan te redden, ook al heeft hij gevochten als een beest. Wat kan die jongen afzien. We hebben hem met de hele ploeg omringd. We konden nog een keer terug brengen maar op de slotklim was het definitief gebeurd. Robert was op, af.
Bij bestudering van het klassement was er toch nog een lichtpunt. Ik had nog 3min voorsprong had op de Pacman met nog 1 tijdrit te gaan. Dat moest lukken. De volgende dag was ik tot ieders verbazing volle bak aan het opwarmen voor de tijdrit. De Pacman zou mij niet pakken. Ik vertrok hard en passeerde degene die 1 min voor mij was gestart al na 7 km. Dat ging dus lekker. Totdat ik, toen ik over een drempel reed een vreemde sensatie in mijn achterband voelde. 5 km later, op een klim, vol publiek voelde ik echt de velg van mijn achterband. Vloekend stapte ik van mijn fiets en begon te hengsten aan mijn achterwiel. Die nieuwe tijdrit fietsen van Giant zijn fantastisch, maar niet gemaakt om achterwielen te wisselen. De Pacman had zijn hengeltje uitgegooid en probeerde ook mij op te vissen. De verzorger die achter mij reed had zelf nog nooit een wiel in de hand gehad, of het was de Pacman misschien in vleselijke vorm, dus ik moest het zelf doen en het publiek dat wilde helpen werkte alleen maar tegen. Uiteindelijk vertrok ik weer met de Pacman op mijn hielen onder groot applaus en over elkaar vallende mensen die me allemaal wel op gang wilden duwen. Alsof ik de gele trui in handen had werkte ik de laatste kilometers af.
’s Avonds kwam het oordeel. Ik had de Pacman verslagen met 16 sec. Heb ik toch nog iets gewonnen in deze ronde. En met opgeheven hoofd kan ik naar huis.
De volgende zware dag werd een hele moeilijke voor Robert maar mede dankzij veel duwwerk van ons redde hij het. ’s Avonds was de conclusie van Juama dat hij in de finale na al het zware werk opgegeten was door de Pacman. De volgende dag volgde de definitieve klap voor Robert. Er was niks aan te redden, ook al heeft hij gevochten als een beest. Wat kan die jongen afzien. We hebben hem met de hele ploeg omringd. We konden nog een keer terug brengen maar op de slotklim was het definitief gebeurd. Robert was op, af.
Bij bestudering van het klassement was er toch nog een lichtpunt. Ik had nog 3min voorsprong had op de Pacman met nog 1 tijdrit te gaan. Dat moest lukken. De volgende dag was ik tot ieders verbazing volle bak aan het opwarmen voor de tijdrit. De Pacman zou mij niet pakken. Ik vertrok hard en passeerde degene die 1 min voor mij was gestart al na 7 km. Dat ging dus lekker. Totdat ik, toen ik over een drempel reed een vreemde sensatie in mijn achterband voelde. 5 km later, op een klim, vol publiek voelde ik echt de velg van mijn achterband. Vloekend stapte ik van mijn fiets en begon te hengsten aan mijn achterwiel. Die nieuwe tijdrit fietsen van Giant zijn fantastisch, maar niet gemaakt om achterwielen te wisselen. De Pacman had zijn hengeltje uitgegooid en probeerde ook mij op te vissen. De verzorger die achter mij reed had zelf nog nooit een wiel in de hand gehad, of het was de Pacman misschien in vleselijke vorm, dus ik moest het zelf doen en het publiek dat wilde helpen werkte alleen maar tegen. Uiteindelijk vertrok ik weer met de Pacman op mijn hielen onder groot applaus en over elkaar vallende mensen die me allemaal wel op gang wilden duwen. Alsof ik de gele trui in handen had werkte ik de laatste kilometers af.
’s Avonds kwam het oordeel. Ik had de Pacman verslagen met 16 sec. Heb ik toch nog iets gewonnen in deze ronde. En met opgeheven hoofd kan ik naar huis.
"Olie"
10|09|09 Bram TankinkZelf was ik een van de slachtoffers van de massale valpartij. Buiten Freire bleef de rest van de ploeg bespaard. Andere ploegen waren er erger aan toe getuige een berichtje van Karsten: ‘Het lijkt hier wel een veldhospitaal in de bus, 7 man gewond.’ Op 4 km van de meet vroeg ik aan Pieter om bij Robert te blijven zodat ik naar voren kon om te kijken of ik Oscar nog kon helpen. Goede intentie, maar slecht plan. Niet veel later vlogen we een rotonde over en vanaf de 8e plek ging iedereen onderuit. Tot degenen die voor de rotonde tijdig konden remmen en laten Pieter en Robert zo’n beetje de eersten zijn geweest. Olie is de echte angst voor elke renner. Olie met water op de weg in bochten geeft je de garantie dat je valt. Massale valpartijen onstaan dan ook vaak door deze combinatie. Het ergste is het als het een hele tijd niet geregend heeft. En het gladde asfalt in Italië en Spanje is helemaal ellende. Minder regen, meer lekkende auto’s.
Deze valpartij is dan ook het gesprek van de dag. Vanavond aan tafel hebben we een aantal ideeën bedacht om dit in de toekomst te vermijden. Pieter opperde om wielrennen af te schaffen. Koos kwam met het idee overdekt fietsen bij regen. Oftewel de dichtsbijzijnde fiets arena op te zoeken om daar de rest van de km’s af leggen. Bijkomend voordeel is dat het publiek ook droog zit. Of een soort Zamboni, zo’n apparaat dat de schaatsbaan schoonmaakt. Waarop Robert het meteen tot Bramboni benoemde. Een wagen voor het peleton uit die olie opzoekt en neutraliseert. Ik zag daar natuurlijk meteen markt in voor zowel organisatie als rijkswaterstaat die dit probleem ook regelmatig tegenkomt op snelwegen. Lars vond uiteraard dat we met z’n allen moeten gaan crossen.
Maar misschien komt de oplossing wel van Obama, die bezig is om elektrisch rijden te promoten. Elektrisch rijden betekend nooit meer olie op de weg. Tot die tijd zal het toch gevaarlijk blijven voor ons renners in de regen, want de rest van de ideeën zijn weinig haalbaar. Maar zoals Tom opperde, een voordeel van olie is, dat het dan ook wel zo glad is dat je weinig schaafwonden over houdt. Het pleistertje op mijn heup getuigd daar van. Die zit er meer op van; zie je, ik ben ook gevallen. Laten we hopen dat het de komende 2,5 week in Spanje niet gaat regenen. Hier ligt al voor zeker een maand olie op de weg.
Deze valpartij is dan ook het gesprek van de dag. Vanavond aan tafel hebben we een aantal ideeën bedacht om dit in de toekomst te vermijden. Pieter opperde om wielrennen af te schaffen. Koos kwam met het idee overdekt fietsen bij regen. Oftewel de dichtsbijzijnde fiets arena op te zoeken om daar de rest van de km’s af leggen. Bijkomend voordeel is dat het publiek ook droog zit. Of een soort Zamboni, zo’n apparaat dat de schaatsbaan schoonmaakt. Waarop Robert het meteen tot Bramboni benoemde. Een wagen voor het peleton uit die olie opzoekt en neutraliseert. Ik zag daar natuurlijk meteen markt in voor zowel organisatie als rijkswaterstaat die dit probleem ook regelmatig tegenkomt op snelwegen. Lars vond uiteraard dat we met z’n allen moeten gaan crossen.
Maar misschien komt de oplossing wel van Obama, die bezig is om elektrisch rijden te promoten. Elektrisch rijden betekend nooit meer olie op de weg. Tot die tijd zal het toch gevaarlijk blijven voor ons renners in de regen, want de rest van de ideeën zijn weinig haalbaar. Maar zoals Tom opperde, een voordeel van olie is, dat het dan ook wel zo glad is dat je weinig schaafwonden over houdt. Het pleistertje op mijn heup getuigd daar van. Die zit er meer op van; zie je, ik ben ook gevallen. Laten we hopen dat het de komende 2,5 week in Spanje niet gaat regenen. Hier ligt al voor zeker een maand olie op de weg.
"De samenleving vertwitterd"
03|09|09 Bram TankinkDit was een teken om eens lekker gek te doen en al snel jaagden we onze mooie karretjes over grindweggetjes en door de velden. Dit ging goed totdat we weer asfalt in zicht hadden en toen, psssss, lek. Ik die band wisselen en ondertussen Laurens fotootjes schieten. ‘Prachtig, mooie foto’s voor twitter.’ ‘Zullen ze mooi vinden’. De volgende dag opnieuw afgesproken en bij hem thuis is hij een spel aan het spelen. Ik vraag of ik het mag proberen. Uiteraard, maar ondertussen direct weer een foto voor twitter natuurlijk. Tot daarvoor was twitter voor mij iets waar alleen Armstrong aan deed.
Een tijdje geleden las ik al dat onze samenleving ‘vertwitterd’ en dat je je leven moet gaan samenvatten in 140 tekens. Ik zag het zo’n vaart nog niet lopen, maar nu bij ons aan tafel voor de ronde van Spanje het eerste gesprek ging over twitter, oftewel de vete tussen Kramer en Gesink over trainingskampen, ben ik er toch een beetje bang voor. Laurens drukte me op het hart, uiteraard als dollen bedoeld, dat ik Robert en Koos wel een paar keer moest vragen hoeveel volgers ze hadden. Aangezien hij er al meer dan 9000 had, dus dat heb ik dan ook meteen maar even over tafel gegooid. Iedereen en dus ook wielrenners moeten blijkbaar aan zoveel mogelijk mensen laten weten wat we doen en waar we op dat moment zijn. Beetje raar als je tegelijkertijd vindt dat ADAMS je privacy ondermijnt. Dat is het eerste wat me te binnen schiet als ik aan twitter denk.
Het verschil ligt hem waarschijnlijk in het verplicht stellen van ADAMS en het facultatieve van twitter. Alhoewel, wil je je aantal volgers laten stijgen of op pijl houden dan zul je zoveel mogelijk moeten twitteren, want al die honderden volgers moeten toch minimaal 5 keer op een dag weten wat jij aan het doen bent.
Nee, ik heb geen twitter. Ik sla deze hype even over. Ik weet vaak zelfs niet eens wat ik aan het doen ben of waar ik überhaupt ben, dus dan wordt het zowieso lastig. Voor mensen die dat jammer vinden; ik ben de komende drie weken in Spanje. Jullie kunnen me volgen in de kolom uitslagen bij sport of op teletekst.
"Telefoontje"
12|07|09 Bram TankinkDe Tour is nauwelijks onderweg, maar voor de Rabobank is het duidelijk geen gelukkige Tour. Tot vorig jaar was een vast item ‘bellen met Bram’. Dit jaar is dat omgegooid naar ‘bellen met Grischa’. Om dat gemis een beetje op te vangen bellen Laurens en ik elke avond even. ‘Bellen met Lau en Bram’. Dit zijn prachtige inside gesprekken en het luisterend volk zou er van smullen om dat te mogen aanhoren. Tot gisteren kon er nog gelachen worden om de missers van de Rabo’s, zoals Freire die over de finish komt van de ploegentijdrit en verbijsterd vraagt aan Menchov of hij gevallen is en waar dat dan gebeurd is. Maar gisteren begon het gesprek met: 'Er is geen ‘moer’ aan.' De Tour kan echt heel vervelend zijn als het tegen zit. Uiteindelijk konden we weer hartelijk lachen. Een serieus gesprek met Lau duurt ook maar hoogstens een minuut of twee.
Daarna kreeg ik wel een heel erg serieus telefoontje. Vera belde met een angstig verhaal dat de buurvrouw op de voicemail stond. ‘Er staan hier 2 Russisch sprekende mannen aan de deur die op zoek zijn naar Bram, want ze hebben een afspraak.’ Iedereen die geen specifieke afspraak heeft met Russen gaat zich dan toch allerlei dingen afvragen. 'Ergens een openstaande rekening? Mooie inboedel? Die komen vast niet voor een gezellig babbeltje.'
Ah, natuurlijk, dopingcontrole. Maar daar zijn procedures voor. Ik moet heel nauwkeurig mijn Adams invullen (tijd en plaats van lijfelijk bevinden). Dat zorgt regelmatig voor stress, want ik geef direct toe dat ik daarin wel eens nalatig ben, maar ik probeer zo correct mogelijk te zijn en fouten kunnen grote consequenties hebben. Nu staat er duidelijk dat ik in Oostenrijk ben. Als ik bij een onaangekondigde controle niet thuis ben dien ik gebeld te worden om verwittigd te worden van gemiste controle. Ik ben hier al afgelopen zondag gecontroleerd, dus de UCI weet dat ik hier ben. Een snelle navraag bij andere renners in en rondom Lanaken over Russisch sprekende controleurs deed bij niemand een lichtje branden. Duits wel ja, maar dan een man en een vrouw. Dan ga je nadenken. Twee weken terug kreeg Vera om 11 uur ’s avonds een raar telefoontje van een gebrekkig engels sprekende Rus.
Ik in Oostenrijk, Vera alleen thuis met Roos, en een aantal recente inbraken in de buurt doen dan toch alarmbellen rinkelen. Dus toch maar eens de buurvrouw bellen die het allemaal heel erg raar vond, ze had zich zelfs al afgevraagd of ze de politie niet moest bellen. Dat was voor mij genoeg. Ik kreeg een vriendelijke vrouw van de politie aan de telefoon die mij behoorlijk serieus nam. Zo serieus zelfs dat een half uur later, inmiddels half 11 ’s avonds, de politie bij Vera aanbelde. Ze waren uiterst vriendelijk. Een erg prettige behandeling, alleen het gevolg was dat Vera niet meer kon slapen, de buren niet en ik ook niet. Totdat ik thuis zou komen zou Vera niet meer thuis gaan slapen met Roos.
De volgende ochtend toch maar eens de UCI gebeld. Die wisten van niks, maar na aandringen en na het woord politie genoemd te hebben gingen ze toch nog eens navraag doen. Een half uur laten, 5 minuten voor de start ging de telefoon. Het waren inderdaad controleurs. Foutje, maar het zou geen consequenties voor mij hebben. FOUTJE?!!!
Ik geef toe dat ik ook wel eens een fout door nalatigheid heb gemaakt, dat ik er veel stress van heb is niet het probleem van de UCI. In mijn geval kan me dat heel duur komen te staan, terwijl de UCI zich er af kan maken met een sorry. Drie serieuse fouten betekent dat ik geschorst word. Maar dit is inmiddels de derde fout die zij maken door niet in mijn Adams te kijken. Waarom vul ik het dan in? Ik ben absoluut voor dit systeem, en controles buiten koers om en het systeem is zeker een goed middel in de strijd tegen doping, maar met zulke informatie en inbreuk op privacy verwacht ik juist ook van hun kant absolute nauwkeurigheid en discretie. Inmiddels is dit systeem zo ingeburgerd bij ons dat het normaal lijkt, maar nu besef ik toch wat het allemaal kan betekenen. Ik ben furieus, en dat is zacht uitgedrukt. Ik stel 2 jaar schorsing voor!
Daarna kreeg ik wel een heel erg serieus telefoontje. Vera belde met een angstig verhaal dat de buurvrouw op de voicemail stond. ‘Er staan hier 2 Russisch sprekende mannen aan de deur die op zoek zijn naar Bram, want ze hebben een afspraak.’ Iedereen die geen specifieke afspraak heeft met Russen gaat zich dan toch allerlei dingen afvragen. 'Ergens een openstaande rekening? Mooie inboedel? Die komen vast niet voor een gezellig babbeltje.'
Ah, natuurlijk, dopingcontrole. Maar daar zijn procedures voor. Ik moet heel nauwkeurig mijn Adams invullen (tijd en plaats van lijfelijk bevinden). Dat zorgt regelmatig voor stress, want ik geef direct toe dat ik daarin wel eens nalatig ben, maar ik probeer zo correct mogelijk te zijn en fouten kunnen grote consequenties hebben. Nu staat er duidelijk dat ik in Oostenrijk ben. Als ik bij een onaangekondigde controle niet thuis ben dien ik gebeld te worden om verwittigd te worden van gemiste controle. Ik ben hier al afgelopen zondag gecontroleerd, dus de UCI weet dat ik hier ben. Een snelle navraag bij andere renners in en rondom Lanaken over Russisch sprekende controleurs deed bij niemand een lichtje branden. Duits wel ja, maar dan een man en een vrouw. Dan ga je nadenken. Twee weken terug kreeg Vera om 11 uur ’s avonds een raar telefoontje van een gebrekkig engels sprekende Rus.
Ik in Oostenrijk, Vera alleen thuis met Roos, en een aantal recente inbraken in de buurt doen dan toch alarmbellen rinkelen. Dus toch maar eens de buurvrouw bellen die het allemaal heel erg raar vond, ze had zich zelfs al afgevraagd of ze de politie niet moest bellen. Dat was voor mij genoeg. Ik kreeg een vriendelijke vrouw van de politie aan de telefoon die mij behoorlijk serieus nam. Zo serieus zelfs dat een half uur later, inmiddels half 11 ’s avonds, de politie bij Vera aanbelde. Ze waren uiterst vriendelijk. Een erg prettige behandeling, alleen het gevolg was dat Vera niet meer kon slapen, de buren niet en ik ook niet. Totdat ik thuis zou komen zou Vera niet meer thuis gaan slapen met Roos.
De volgende ochtend toch maar eens de UCI gebeld. Die wisten van niks, maar na aandringen en na het woord politie genoemd te hebben gingen ze toch nog eens navraag doen. Een half uur laten, 5 minuten voor de start ging de telefoon. Het waren inderdaad controleurs. Foutje, maar het zou geen consequenties voor mij hebben. FOUTJE?!!!
Ik geef toe dat ik ook wel eens een fout door nalatigheid heb gemaakt, dat ik er veel stress van heb is niet het probleem van de UCI. In mijn geval kan me dat heel duur komen te staan, terwijl de UCI zich er af kan maken met een sorry. Drie serieuse fouten betekent dat ik geschorst word. Maar dit is inmiddels de derde fout die zij maken door niet in mijn Adams te kijken. Waarom vul ik het dan in? Ik ben absoluut voor dit systeem, en controles buiten koers om en het systeem is zeker een goed middel in de strijd tegen doping, maar met zulke informatie en inbreuk op privacy verwacht ik juist ook van hun kant absolute nauwkeurigheid en discretie. Inmiddels is dit systeem zo ingeburgerd bij ons dat het normaal lijkt, maar nu besef ik toch wat het allemaal kan betekenen. Ik ben furieus, en dat is zacht uitgedrukt. Ik stel 2 jaar schorsing voor!
"Bram Tankink Challenge"
16|05|09 Bram TankinkMorgen vind de eerste Bram Tankink challenge plaats. Een initiatief van John Knoops, de eigenaar van de gelijknamige fietsenzaak in Mierlo. Deze toertocht is gekoppeld aan een goed doel, namelijk fonds gehandicapten sport. De inschrijfgelden zullen ten goede komen aan dit goede doel. Een goed doel waar ik me erg toe voel aangetrokken omdat ik zelf een gehandicapte zus heb. Zij heeft ook altijd bij gehandicapten sport gezeten en ik ben daarom vaak daarmee in aanraking geweest. Ik juich het dan ook van harte toe, met name omdat ik zie hoeveel energie minder validen daar uit halen, terwijl ze niet de gemakkelijkste weg kunnen bewandelen om aan sport deel te nemen.
Helaas kan ik er niet bij zijn. Normalerwijze zou ik van start gaan in de Ronde van België, maar door de voortslepende zitvlak blessure kwam dat te vroeg voor mij. Na de operatie heb ik 2 weken niet kunnen fietsen. Inmiddels ben ik rustig begonnen. Ik heb het idee dat het goed gaat, maar het is allemaal nog een beetje voorzichtig. Daarom wil ik niet te vroeg juichen. Omdat de Ronde van België er niet in zat hebben we besloten om mee te gaan op hoogte stage met Gesink, Freire, Garate, Niermann en Weening, die overigens zo'n beetje hetzelfde probleem heeft. Ook hij herbegint hier. We zijn met de hele ploeg vandaag vertrokken voor 2 weken.
Maar iedereen die morgen mee doet aan de challenge wil ik bij deze succes wensen. Ik heb een aantal shirts beschikbaar gesteld met mijn handtekening en heb de organisator de vrijheid gegeven om daar iets mee te doen in functie van het goede doel.
Helaas kan ik er niet bij zijn. Normalerwijze zou ik van start gaan in de Ronde van België, maar door de voortslepende zitvlak blessure kwam dat te vroeg voor mij. Na de operatie heb ik 2 weken niet kunnen fietsen. Inmiddels ben ik rustig begonnen. Ik heb het idee dat het goed gaat, maar het is allemaal nog een beetje voorzichtig. Daarom wil ik niet te vroeg juichen. Omdat de Ronde van België er niet in zat hebben we besloten om mee te gaan op hoogte stage met Gesink, Freire, Garate, Niermann en Weening, die overigens zo'n beetje hetzelfde probleem heeft. Ook hij herbegint hier. We zijn met de hele ploeg vandaag vertrokken voor 2 weken.
Maar iedereen die morgen mee doet aan de challenge wil ik bij deze succes wensen. Ik heb een aantal shirts beschikbaar gesteld met mijn handtekening en heb de organisator de vrijheid gegeven om daar iets mee te doen in functie van het goede doel.
"Onuitgenodige gast"
02|05|09 Bram TankinkHet klassiekerfeest is ten einde, en ik ben er blij om. Zoals altijd na een voorseizoen keek ik uit naar de laatste wedstrijd omdat het dan even rust was en tijd voor ontspanning. Nu keek ik daar de laatste week toch heel anders tegen aan. Sinds Parijs Nice heb ik niet een keer echt lekker op de fiets gezeten. Voor Vlaanderen leek het te beteren, maar na Gent Wevelgem ging het weer mis met mijn zitvlak. Een week voor de Amstel kreeg ik koorts en kwam het opnieuw opzetten. Het zakte wel weer weg, maar wederom werd ik terug gegooid in vorm en koersbeleving.
Hierdoor werden de heuvelklassiekers totaal geen feest voor mijn beleving. Amstel ging nog wel en de ploeg reed daar als geheel ook sterk, waardoor mijn eigen teleurstelling een beetje naar de achtergrond verschoof. Echter kon ik na de Waalse Pijl en Luik Bastenaken Luik ook niet meer terug vallen op een goed rijden als ploeg waardoor ik met gebogen hoofd naar huis kon. Met een operatie en de daarbij behorendeonzekerheid in het vooruitzicht.
Na Amstel waren de verwachtingen hooggespannen rondom Gesink en daarmee de ploeg. Het kon alleen maar beter gaan aangezien de Waalse Pijl en L-B-L, Robert nog beter zouden liggen. Maar ook bij hem gooide een blessure roet in het eten. Robert had zo hard geprobeerd de 3e plaats veilig te stellen in Amstel dat hij door de kramp en de pijn heen was gefietst en daardoor een klein scheurtje in zijn bovenbeenspier opliep.
De Waalse pijl werd daardoor al onmogelijk en Luik een vraagteken. Uiteindelijk werd de laatste toch mogelijk, en waren de verwachtingen rondom hem niet getemperd. Het werd een teleurstelling voor iedereen buiten en rond de Raboploeg. Robert moest echter gewoon eerlijk vaststellen dat hij die dag niet goed genoeg was. En dat gold voor meerderen binnen de ploeg. Een feest is het niet geworden.
Van alle kanten hoor ik dat ik het na de operatie aan mijn zitvlak toch echt wel heel erg rustig aan moet gaan doen. Mensen zien vooral problemen om me heen en dat is niet bepaald een geruststellend gevoel. Maar zo doormodderen heeft al helemaal geen zin. Die gedachte neem je mee in de laatste koersen en als je dan al niet 100% fit bent is dat zeker geen ideale cocktail. Ik voelde me de afgelopen week een beetje een onuitgenodigde op een feest, terwijl deze week voor mij normaal een van de mooiste in een wielerjaar is. Ik kan beter vooruit kijken, maar dan zie ik vooral mist. Ik blijf met vragen hangen over hoe lang het zal
duren. Ik kan alleen maar hopen dat het voorspoedig gaat om snel te kunnen beginnen aan een gedegen voorbereiding op de Tour, om zo deelname te kunnen afdwingen. Want ook dit is allemaal nog erg onzeker. Nee, echt lekker voel ik me er niet bij.
"Frustratie"
23|04|09 Bram TankinkAldus K. Kroon. Nu neem ik niet al te veel beweringen van hem serieus, maar dat wielrennen een hoop frustratie met zich mee brengt, is wel een feit. Ook al rijd je een goede wedstrijd, als je niet gewonnen hebt, blijft de gedachte je achtervolgen wat je anders had kunnen doen. Neem Vlaanderen. Het moment waarop Devolder demarreert denken er velen: "Ik kan wel mee, maar ik wacht nog even." Iedereen die die gedachte heeft gehad, zit daarna vol frustratie. Of denk aan Boonen. Die was ongetwijfeld een van de twee sterksten, maar zit gevangen door een ploegmaat.
Of misschien wel voor een hele ploeg. Denk aan Rabobank. Zo’n mooie voorbereiding, zo’n sterke ploeg en op de dag zelf gaat alles mis. Lekke banden op verkeerde momenten, een valpartij voor de Molenberg waar meer dan de helft van de ploeg bij betrokken is. Flecha die een bocht uit vliegt. Langeveld die stil staat aan de voet van de Koppenberg. Maar misschien is het grootste slachtoffer van eigen frustratie wel Nuyens. Die had toch echt goede benen en is na Vlaanderen met de grootste kater blijven zitten om gemiste kansen. Als alles goed gaat in zo’n koers geeft dat een extra superior gevoel. Maar de kans dat je met frustratie blijft hangen is groter. Het is aan de renner om zich daar snel bij neer te leggen.
En zo heb je Gent-Wevelgem. Over het algemeen een sprinterskoers, dus daar gaan al een hoop renners met minder verwachtingen van start, dus dat zorgt dan weer voor minder frustratie. Misschien is het daarom wel een semi klassieker. We kregen echter een heroïsche koers, waarin ik werd achter gelaten met de nodige frustratie en de koers ’s nachts nog vijf keer heb herbeleefd. Ik reed een sterke koers, maar datgene wat Kuschynski deed, probeerde ik tot een paar keer toe. Dat het hem dan wel lukt, zorgt voor frustratie. Uiteindelijk wint wel de sterkste en dat is een troostende gedachte.
Het summum van frustratie is waarschijnlijk Parijs-Roubaix, en dat is meteen ook de mooiste koers. Om te kijken. Prachtig om al die drama’s te zien met een persoon als winnaar in de hoofdrol. Maar nog mooier is het om de twee te combineren. Wie kent niet de beelden van Hennie Kuiper die daar maar staat met zijn wiel.
Gelukkig hebben we nog de Waalse klassiekers, daar wint vaak gewoon de sterkste. Deze koersen zijn veel minder onderhevig aan de elementen van het parcours. Tenzij het gaat regenen en waaien, dan hebben meerderen een kans door het ongeluk van misschien wel de tegenstander. En daar hoop ik op.
"Een derde bal"
01|04|09 Bram TankinkIk had een derde bal op mijn zitvlak en schrok ik niet: was ik een blij mens. Een van de weinige mannen met drie ballen. Trots dat ik was. Echter de volgende dag voelde het wandelen richting ontbijt niet echt prettig. Het menselijk lichaam heeft zich zo ingericht dat twee ballen bij mannen de max is. Met enige afkeer trok ik uiteindelijk een fietsbroek aan. Eentje met een andere zeem als de voorgaande twee dagen, omdat ik dacht dat daar het probleem in zou schuilen. Alsof zo’n pingpongbal van een andere zou schrikken en weg zou gaan.
Bij het wegfietsen durfde ik nauwelijks te gaan zitten op mijn zadel. Maar de hele koers staan was natuurlijk geen optie. Dus heel voorzichtig proberen dan maar. Helaas had het balletje weinig speelruimte wegens grote drukte op dat kleine zadel dus het heeft me een kleine 5 uur vreselijk in de weg gezeten. En maar schuiven over dat zadel. Soms zo er dat ik de renners achter me recht in de ogen kon kijken. Zolang de pijn maar dragelijk was. Ondertussen kreeg ik last van heup, knieën, schouders, rug en hamstrings. Na de koers was de bal allerminst verdwenen. En ik had hem zo geïrriteerd dat hij me helemaal zat was en verschrikkelijk ging protesteren. Zo erg dat ik er misselijk van werd. ‘More is better’, ja ja, wacht maar tot je drie ballen hebt Jens.
Niet starten de laatste dag was de enige oplossing. De dokter dreigde al met een operatie. Na twee dagen gelopen te hebben met mijn voeten minimaal een meter uit elkaar, vond de inhoud van de bal zich een uitgang naar buiten en dat is een allerminst prettig gezicht. Hoewel, dat relatief is, want telkens als ik in bad zit om te ontsmetten komt Roos bij het bad staan roepen dat ze erbij wil. Maar als ze een ietwat smoezelige man ziet lopen roept ze heel hard ‘viiieees’. Hoe meer eruit komt hoe beter, want des te sneller zit ik weer op de fiets. Dit moet ook de dokter gedacht hebben die er gisteren een mes in stak. Vandaag heb ik weer een uur op de fiets kunnen zitten. Dus ‘more is better’ is toch een klein beetje waar.
Bij het wegfietsen durfde ik nauwelijks te gaan zitten op mijn zadel. Maar de hele koers staan was natuurlijk geen optie. Dus heel voorzichtig proberen dan maar. Helaas had het balletje weinig speelruimte wegens grote drukte op dat kleine zadel dus het heeft me een kleine 5 uur vreselijk in de weg gezeten. En maar schuiven over dat zadel. Soms zo er dat ik de renners achter me recht in de ogen kon kijken. Zolang de pijn maar dragelijk was. Ondertussen kreeg ik last van heup, knieën, schouders, rug en hamstrings. Na de koers was de bal allerminst verdwenen. En ik had hem zo geïrriteerd dat hij me helemaal zat was en verschrikkelijk ging protesteren. Zo erg dat ik er misselijk van werd. ‘More is better’, ja ja, wacht maar tot je drie ballen hebt Jens.
Niet starten de laatste dag was de enige oplossing. De dokter dreigde al met een operatie. Na twee dagen gelopen te hebben met mijn voeten minimaal een meter uit elkaar, vond de inhoud van de bal zich een uitgang naar buiten en dat is een allerminst prettig gezicht. Hoewel, dat relatief is, want telkens als ik in bad zit om te ontsmetten komt Roos bij het bad staan roepen dat ze erbij wil. Maar als ze een ietwat smoezelige man ziet lopen roept ze heel hard ‘viiieees’. Hoe meer eruit komt hoe beter, want des te sneller zit ik weer op de fiets. Dit moet ook de dokter gedacht hebben die er gisteren een mes in stak. Vandaag heb ik weer een uur op de fiets kunnen zitten. Dus ‘more is better’ is toch een klein beetje waar.
"P-N verrassing"
11|03|09 Bram TankinkDat slechte weer was dinsdag eens een keer een zegen. Iedereen weet dat het in Parijs Nice vaak verschrikkelijk slecht weer kan zijn. Het is vaker dan 1 keer gebeurd tijdens mijn optredens hier dat etappes werden afgelast of ingekort. Dit jaar valt het nog mee, maar gisteren hadden we een typische Parijs Nice dag. De hele dag regen en kou. Bijna iedereen vertrok met de regenjassen aan en degene die hem nog niet aan hadden deden hem al snel aan. Het regende de gehele dag bij temperaturen die niet boven de 8 graden uitkwamen. De meesten hadden zich behoorlijk ingepakt tegen de kou. Als je het namelijk koud krijgt tijdens zo’n regendag dan wordt het wel heel erg moeilijk om het nog warm te krijgen.
Dus iedereen reed de hele dag met regenvesten aan. Een voordeel van die vesten is dat er geen wind door gaat, je niet nat wordt tot op het bot op je bovenlichaam en je de warmte goed vasthoudt. Met uitzondering van je benen en handen natuurlijk. Een nadeel is dat je veel wind vangt en als je een inspanning moet leveren je het idee hebt dat je ontploft, omdat je de warmte niet af kunt voeren. Er stond nogal wat wind, maar zolang het peloton rustig rijdt, heb je daar niet zoveel last van als die van de zijkant komt. Onze ploegleider Erik Dekker zat zich natuurlijk in de auto op te vreten. 4 man vooruit niemand mee, Astana controlerend en de hele dag regen. Dekker heeft sinds nogal wat energie teveel en zo bedenkt hij allerlei plannetjes in de auto. Samen met Jan Boven pakte hij de landkaart er eens bij en zo groeide er een idee.
Op gegeven moment komt na de zoveelste keer plassen, ook een eigenschap van regendagen, Matthey voorbij de auto en ontvouwt Erik zijn plan. ‘Permission to speak, sir?’ zegt Matthey, ‘the moral in the troops is not very high’. Matthey komt vervolgens naar mij toe en begint een verhaal over regenjassen uittrekken op de top van de klim. Ik kijk hem vragend aan, en hij zegt, ‘Ik weet het ook niet precies’. Een tijdje later spreekt Dekker door de oortjes. Jongens, we krijgen nu een klim, niet al te lastig, maar bovenop moet iedereen zijn kleren uittrekken. Halverwege de afdaling wordt het open en dan gaan we het proberen. Iedereen dacht op dat moment hetzelfde. Regenjas uit bovenop de klim? Hooguit rits je hem onderaan iets open en doe je hem bovenaan snel weer dicht. Terwijl de temperatuur daalde moesten wij ons regenjasje uit gaan trekken. ‘Echt niet’ dacht ik bij mezelf. Zijn argument was dat we het wel snel warm zouden krijgen en zonder regenjasje gingen we veel sneller. Dat ding zou alleen maar wind vangen.
100 meter voor de top gaat Flecha rechtop zitten en trekt zijn regenjasje uit. ‘Hmmm, het is ernst’ denk ik, ‘waarom ook niet, dit kan wel eens leuk worden.’ Dus ik trek ook mijn regenjasje uit, naast mij zie ik een renner van Lampre enigszins verbaasd kijken terwijl nog eens controleert of zijn jasje wel goed dichtzit voor de afdaling. Inmiddels heeft de rest ook zijn regenjas uitgetrokken. We nestelen ons achter de drie renners die op kop rijden. Jens Voigt komt nog even naast ons rijden en roept, “It looks like you guys got a plaaaan!” “Watch and learn!” roept Matthey terug. Een paar honderd meter later komt het sein waarop we volle bak beginnen te rijden. Alleen Garate blijft in de wielen. Na een goede kilometer komen we uit het bos en aangezien we in een afdaling zitten heeft niemand nog tijd om de regenjassen uit te trekken. We zijn begonnen aan een ploegentijdrit. Helaas komt niemand helpen, maar al snel blijkt dat dat ook moeilijk gaat omdat iedereen op het kantje spartelt. Met nog slechts enkelen in het wiel rijden we een laatste klimmetje op. Dit had Dekker even gemakshalve niet verteld om dat ons dat wel eens af kon gaan schrikken. Dus na een paar goede beurten draaien we rechts en zie ik een verdomd steil klimmetje. Ik doe op de klim nog eens een beurt en dan besluit ik om heel even op adem te komen en een beurt te laten schieten en achter in de groep te gaan zitten om de rest ook te dwingen mee te laten rijden. Echter blijkt de groep nog maar 10 renners groot dus eer ik weer op gang ben en in het laatste wiel zit breekt het 4 plaatsen voor me. Waardoor er nog maar 5 overblijven met drie van ons. Met Haussler en Gilbert voor me die moeten passen komt dit wel goed uit aangezien dit de rappe mannen zijn. Even later worden we opgeslokt door de groep met de andere favorieten. De organisatie is hier ver te zoeken en aangezien Maarten en ik als prima stoorzender fungeren komen we nooit meer terug.
Een fantastische wedstrijd. Helaas winnen we niet, want dan zou het pas echt geniaal zijn geweest, maar er heerst vooral een sfeer van, zie je wel, we kunnen het hier ook. Van veel renners krijgen we lof over de actie. De meesten kunnen het wel waarderen. Dit is namelijk wat het wielrennen leuk maakt. Helaas ontbreekt de slagroom op de taart nog. Maar als je een plan hebt en het werkt dan voelt dat heerlijk. We hadden vooraf ook niet kunnen denken dat we in zo’n veld zover zouden komen.
Vandaag trok Nick aan het begin van de klim zijn body uit, en meteen begonnen er al een hoop te roepen. “NEE” en dergelijke dingen. Leuk. Vervolgens ontstond er een heuse oorlog in het peloton. Er werd de hele dag gekoerst. In de finale zat een lastig klimmetje dat Chavanel na gisteren maar moeilijk kon verteren. Ik kwam in zijn wiel en heb het hem lekker laten uitzoeken. Het leek er sterk op dat we boven op de top terug zouden komen, maar in de afdaling verloor hij toch secondes en het had niet veel gescheeld of Garate pakt alsnog de trui. Erg jammer, omdat het een van zijn laatste kansen was met een verschrikkelijk goede Contador hier. Maar wie weet kunnen we nog een keer een verrassing plaatsen.
Dus iedereen reed de hele dag met regenvesten aan. Een voordeel van die vesten is dat er geen wind door gaat, je niet nat wordt tot op het bot op je bovenlichaam en je de warmte goed vasthoudt. Met uitzondering van je benen en handen natuurlijk. Een nadeel is dat je veel wind vangt en als je een inspanning moet leveren je het idee hebt dat je ontploft, omdat je de warmte niet af kunt voeren. Er stond nogal wat wind, maar zolang het peloton rustig rijdt, heb je daar niet zoveel last van als die van de zijkant komt. Onze ploegleider Erik Dekker zat zich natuurlijk in de auto op te vreten. 4 man vooruit niemand mee, Astana controlerend en de hele dag regen. Dekker heeft sinds nogal wat energie teveel en zo bedenkt hij allerlei plannetjes in de auto. Samen met Jan Boven pakte hij de landkaart er eens bij en zo groeide er een idee.
Op gegeven moment komt na de zoveelste keer plassen, ook een eigenschap van regendagen, Matthey voorbij de auto en ontvouwt Erik zijn plan. ‘Permission to speak, sir?’ zegt Matthey, ‘the moral in the troops is not very high’. Matthey komt vervolgens naar mij toe en begint een verhaal over regenjassen uittrekken op de top van de klim. Ik kijk hem vragend aan, en hij zegt, ‘Ik weet het ook niet precies’. Een tijdje later spreekt Dekker door de oortjes. Jongens, we krijgen nu een klim, niet al te lastig, maar bovenop moet iedereen zijn kleren uittrekken. Halverwege de afdaling wordt het open en dan gaan we het proberen. Iedereen dacht op dat moment hetzelfde. Regenjas uit bovenop de klim? Hooguit rits je hem onderaan iets open en doe je hem bovenaan snel weer dicht. Terwijl de temperatuur daalde moesten wij ons regenjasje uit gaan trekken. ‘Echt niet’ dacht ik bij mezelf. Zijn argument was dat we het wel snel warm zouden krijgen en zonder regenjasje gingen we veel sneller. Dat ding zou alleen maar wind vangen.
100 meter voor de top gaat Flecha rechtop zitten en trekt zijn regenjasje uit. ‘Hmmm, het is ernst’ denk ik, ‘waarom ook niet, dit kan wel eens leuk worden.’ Dus ik trek ook mijn regenjasje uit, naast mij zie ik een renner van Lampre enigszins verbaasd kijken terwijl nog eens controleert of zijn jasje wel goed dichtzit voor de afdaling. Inmiddels heeft de rest ook zijn regenjas uitgetrokken. We nestelen ons achter de drie renners die op kop rijden. Jens Voigt komt nog even naast ons rijden en roept, “It looks like you guys got a plaaaan!” “Watch and learn!” roept Matthey terug. Een paar honderd meter later komt het sein waarop we volle bak beginnen te rijden. Alleen Garate blijft in de wielen. Na een goede kilometer komen we uit het bos en aangezien we in een afdaling zitten heeft niemand nog tijd om de regenjassen uit te trekken. We zijn begonnen aan een ploegentijdrit. Helaas komt niemand helpen, maar al snel blijkt dat dat ook moeilijk gaat omdat iedereen op het kantje spartelt. Met nog slechts enkelen in het wiel rijden we een laatste klimmetje op. Dit had Dekker even gemakshalve niet verteld om dat ons dat wel eens af kon gaan schrikken. Dus na een paar goede beurten draaien we rechts en zie ik een verdomd steil klimmetje. Ik doe op de klim nog eens een beurt en dan besluit ik om heel even op adem te komen en een beurt te laten schieten en achter in de groep te gaan zitten om de rest ook te dwingen mee te laten rijden. Echter blijkt de groep nog maar 10 renners groot dus eer ik weer op gang ben en in het laatste wiel zit breekt het 4 plaatsen voor me. Waardoor er nog maar 5 overblijven met drie van ons. Met Haussler en Gilbert voor me die moeten passen komt dit wel goed uit aangezien dit de rappe mannen zijn. Even later worden we opgeslokt door de groep met de andere favorieten. De organisatie is hier ver te zoeken en aangezien Maarten en ik als prima stoorzender fungeren komen we nooit meer terug.
Een fantastische wedstrijd. Helaas winnen we niet, want dan zou het pas echt geniaal zijn geweest, maar er heerst vooral een sfeer van, zie je wel, we kunnen het hier ook. Van veel renners krijgen we lof over de actie. De meesten kunnen het wel waarderen. Dit is namelijk wat het wielrennen leuk maakt. Helaas ontbreekt de slagroom op de taart nog. Maar als je een plan hebt en het werkt dan voelt dat heerlijk. We hadden vooraf ook niet kunnen denken dat we in zo’n veld zover zouden komen.
Vandaag trok Nick aan het begin van de klim zijn body uit, en meteen begonnen er al een hoop te roepen. “NEE” en dergelijke dingen. Leuk. Vervolgens ontstond er een heuse oorlog in het peloton. Er werd de hele dag gekoerst. In de finale zat een lastig klimmetje dat Chavanel na gisteren maar moeilijk kon verteren. Ik kwam in zijn wiel en heb het hem lekker laten uitzoeken. Het leek er sterk op dat we boven op de top terug zouden komen, maar in de afdaling verloor hij toch secondes en het had niet veel gescheeld of Garate pakt alsnog de trui. Erg jammer, omdat het een van zijn laatste kansen was met een verschrikkelijk goede Contador hier. Maar wie weet kunnen we nog een keer een verrassing plaatsen.
"Omloop het Nieuwsblad"
01|03|09 Bram TankinkAangezien iedereen een goed niveau had en er geen zwakke schakels tussen zaten. Iets wat heel belangrijk is in zo’n klassieker. Meer als in andere koersen ben je in de Vlaamse klassiekers afhankelijk van je ploeg. Echter waren een paar kleine vraagtekens, ten aanzien van Nick, Maarten en mezelf omdat we allemaal ziek geweest waren. Zelf was ik tot twee dagen daarvoor nog met allerlei pastilles en hoestdrankjes in de aanval geweest op mijn hoest. De ochtend voor omloop het Volk voelde ik me voor het eerst echt opgeklaard en kreeg ik een beetje meer vertrouwen in een goede afloop. Tot daarvoor maakte ik me mezelf vooral druk om mijn gezondheid en of ik wel op tijd in orde zou zijn voor zaterdag.
De avond voor de koers hebben we een lange bespreking gehad. We hebben veel gepraat met de ploeg de afgelopen tijd en dat was ook mogelijk omdat we met de kern al veel samen gekoerst hebben (Qatar, Ruta). Volgens onszelf waren we inmiddels een vrij hechte ploeg geworden. En het was de bedoeling om dat de volgende dag te tonen. Waarom zouden wij niet eens het heft in handen nemen, we hadden de kwaliteit ervoor. Iedereen weet dat de Taaienberg het breekpunt van de koers is en we moesten zorgen dat we ons daar niet lieten verrassen. En dan is de beste remedie om de koers zelf te controleren. Als je met een gehele ploeg op kop rijdt zal de rest van het peloton in je wiel blijven. Vooral omdat het in zo’n koers het moeilijk is om achter een op kop rijdende ploeg te formeren vanwege de chaos. Dus snel zal een andere ploeg het ook niet overnemen.
En zo reden we op kop naar de Taaienberg. Vooral Matthey, Marc en ik maakten tempo met de rest in het wiel. Op de Taaienberg nam de rest het over en tussen de vier en mij kon Wouter Weylandt zich nog wringen. Hij kon echter het tempo niet aan waardoor de vier op kop kwamen te zitten. Dit was zo’n vreemde situatie dat er even twijfel bestond over wat te doen.
Het vervolg liep perfect. In de achtervolgende groep waar ik mij bevond zaten haast alleen kopmannen en het was vooral Boonen die het werk deed. Iedereen reed op het tandvlees om terug te komen bij de 4 Rabo’s. Dat dat uiteindelijk lukte was natuurlijk jammer, maar niet heel vreemd met zoveel kwaliteit daarachter. Vervolgens ontstond een situatie met Langeveld voorin en hij had niet direct de juiste man mee, Haussler was op papier de sterkere sprinter, maar na zo’n koers zegt dat niet altijd wat. Het idee was op 30 km voor de meet om Nuyens of Flecha voorin te krijgen om Langeveld te helpen en beiden probeerden de kloof te dichten maar dat lukte niet. Op 10km van de meet leken ze het niet te redden, maar op 5 km van de meet waren de twee toch weer uitgelopen en konden ze het wel redden. Echter was Dekker niet zeker genoeg van Langeveld en wilde hij toch graag nog een poging van Flecha zien. Dit mislukte, maar de groep werd daardoor wel weer zo in gang getrokken dat we te dichtbij kwamen.
De sterkste ploeg, maar niet gewonnen. We hebben er na de tijd lang over gepraat en alles is nog eens goed doorgenomen waarin de renners als een blok achter elkaar stonden. Sebastiaan was natuurlijk verschrikkelijk teleurgesteld. Begrijpelijk, echter kon iedereen elkaar na de tijd de hand schudden en dat is het belangrijkste. Er is een fout gemaakt, ‘Bassie’ had zijn kans moeten mogen gaan en eventueel tweede mogen worden volgens ons als renners. Erik wilde graag een extra pion voorin om Bastiaan te ontlasten. Iedereen had de goede bedoelingen, maar de uitwerking liep niet zoals gepland en dat gebeurt zo verschrikkelijk vaak in de topsport. Na de bespreking liep niemand met een boos gezicht naar buiten. Iedereen vertrok met dezelfde mening. De ploeg had fantastisch gereden, maar Sebastiaan had zijn kans moeten kunnen gaan. Met zo’n ploeg gaan we nog wel een klassieker naar ons toe trekken. Ook al hebben we geen Boonen of Hushovd.
Kuurne Brussel Kuurne heb ik niet gereden. Omdat Maarten uit koers werd gehaald vanwege het oversteken van een spoorweg terwijl de rode lichten aangingen en daardoor maar een halve koers reed. Kreeg hij vandaag alsnog een kans om een hele koers te rijden. Helaas ten koste van mij. Uiteraard vond ik dit jammer, omdat ik na een periode van ziekte en wat minder training wel een extra koers kon gebruiken. Maar ik heb vandaag dan ook niet gebruikt als rustdag en ben gewoon gaan trainen. Zo heb ik alsnog een pittig weekend. Ik was gisteren goed, maar nog niet 100%, dat ik toch mee kon met de besten deed me wel erg goed en geeft me moraal voor de komende wedstrijden. Ik weet zeker dat ik in de komende weken nog kan verbeteren en me nog meer kan tonen dan gisteren. Want hoewel ik in de kopgroep zat was mijn rol beperkt. Ik had niet dat kleine beetje extra. Volgen was even alles wat er in de finale inzat. De komende week worden de pijlen gericht op Parijs Nice. Het volgende doel. Daar starten we weer met dezelfde kern als die van Het Volk.
De avond voor de koers hebben we een lange bespreking gehad. We hebben veel gepraat met de ploeg de afgelopen tijd en dat was ook mogelijk omdat we met de kern al veel samen gekoerst hebben (Qatar, Ruta). Volgens onszelf waren we inmiddels een vrij hechte ploeg geworden. En het was de bedoeling om dat de volgende dag te tonen. Waarom zouden wij niet eens het heft in handen nemen, we hadden de kwaliteit ervoor. Iedereen weet dat de Taaienberg het breekpunt van de koers is en we moesten zorgen dat we ons daar niet lieten verrassen. En dan is de beste remedie om de koers zelf te controleren. Als je met een gehele ploeg op kop rijdt zal de rest van het peloton in je wiel blijven. Vooral omdat het in zo’n koers het moeilijk is om achter een op kop rijdende ploeg te formeren vanwege de chaos. Dus snel zal een andere ploeg het ook niet overnemen.
En zo reden we op kop naar de Taaienberg. Vooral Matthey, Marc en ik maakten tempo met de rest in het wiel. Op de Taaienberg nam de rest het over en tussen de vier en mij kon Wouter Weylandt zich nog wringen. Hij kon echter het tempo niet aan waardoor de vier op kop kwamen te zitten. Dit was zo’n vreemde situatie dat er even twijfel bestond over wat te doen.
Het vervolg liep perfect. In de achtervolgende groep waar ik mij bevond zaten haast alleen kopmannen en het was vooral Boonen die het werk deed. Iedereen reed op het tandvlees om terug te komen bij de 4 Rabo’s. Dat dat uiteindelijk lukte was natuurlijk jammer, maar niet heel vreemd met zoveel kwaliteit daarachter. Vervolgens ontstond een situatie met Langeveld voorin en hij had niet direct de juiste man mee, Haussler was op papier de sterkere sprinter, maar na zo’n koers zegt dat niet altijd wat. Het idee was op 30 km voor de meet om Nuyens of Flecha voorin te krijgen om Langeveld te helpen en beiden probeerden de kloof te dichten maar dat lukte niet. Op 10km van de meet leken ze het niet te redden, maar op 5 km van de meet waren de twee toch weer uitgelopen en konden ze het wel redden. Echter was Dekker niet zeker genoeg van Langeveld en wilde hij toch graag nog een poging van Flecha zien. Dit mislukte, maar de groep werd daardoor wel weer zo in gang getrokken dat we te dichtbij kwamen.
De sterkste ploeg, maar niet gewonnen. We hebben er na de tijd lang over gepraat en alles is nog eens goed doorgenomen waarin de renners als een blok achter elkaar stonden. Sebastiaan was natuurlijk verschrikkelijk teleurgesteld. Begrijpelijk, echter kon iedereen elkaar na de tijd de hand schudden en dat is het belangrijkste. Er is een fout gemaakt, ‘Bassie’ had zijn kans moeten mogen gaan en eventueel tweede mogen worden volgens ons als renners. Erik wilde graag een extra pion voorin om Bastiaan te ontlasten. Iedereen had de goede bedoelingen, maar de uitwerking liep niet zoals gepland en dat gebeurt zo verschrikkelijk vaak in de topsport. Na de bespreking liep niemand met een boos gezicht naar buiten. Iedereen vertrok met dezelfde mening. De ploeg had fantastisch gereden, maar Sebastiaan had zijn kans moeten kunnen gaan. Met zo’n ploeg gaan we nog wel een klassieker naar ons toe trekken. Ook al hebben we geen Boonen of Hushovd.
Kuurne Brussel Kuurne heb ik niet gereden. Omdat Maarten uit koers werd gehaald vanwege het oversteken van een spoorweg terwijl de rode lichten aangingen en daardoor maar een halve koers reed. Kreeg hij vandaag alsnog een kans om een hele koers te rijden. Helaas ten koste van mij. Uiteraard vond ik dit jammer, omdat ik na een periode van ziekte en wat minder training wel een extra koers kon gebruiken. Maar ik heb vandaag dan ook niet gebruikt als rustdag en ben gewoon gaan trainen. Zo heb ik alsnog een pittig weekend. Ik was gisteren goed, maar nog niet 100%, dat ik toch mee kon met de besten deed me wel erg goed en geeft me moraal voor de komende wedstrijden. Ik weet zeker dat ik in de komende weken nog kan verbeteren en me nog meer kan tonen dan gisteren. Want hoewel ik in de kopgroep zat was mijn rol beperkt. Ik had niet dat kleine beetje extra. Volgen was even alles wat er in de finale inzat. De komende week worden de pijlen gericht op Parijs Nice. Het volgende doel. Daar starten we weer met dezelfde kern als die van Het Volk.
"Opgave in Ruta"
19|02|09 Bram TankinkGisterenochtend bij het opstaan was ik niet bepaald fit. Het hoesten was er niet bepaald minder op geworden. Een keer was ik 's nachts wakker geworden in een verschrikkelijke hoestbui. 's Ochtends bij het opstaan voelde ik in mijn hele bovenlichaam spierpijn van het hoesten. Waarschijnlijk had ik tijdens de slaap veel gehoest. 's Ochtends verklaarde Nick niet fit te zijn en voor de start besloot hij om niet te starten. Maarten voelde zich evenmin fit maar hij ging wel van start.
Vanuit de start ging het bergop en voor mij was het volgen geen probleem. Bovenop echter stonden mijn luchtpijp en longen in brand. Dit was de twee voorgaande dagen ook al het geval in het eerste half uur. Nu was het er zeker niet beter op. Maarten had meer problemen om te volgen en in de afdaling besloot hij op te geven. Ik wilde graag finishen om misschien de volgende wel weer fris aan de start te kunnen verschijnen. In principe voelde ik me nog niet zo slecht en het hoesten viel mee. Er was een kopgroep van 4 ontstaan dus dat zorgde ervoor dat de achtervolging niet verschrikkelijk hard moest gaan. De hele dag kan ik me verstoppen en met asperine lukte het prima. Echter kreeg ik gedurende de rit steeds meer spierpijn en in de laatste 20km voelde ik me verschrikkelijk slecht. De benen draaiden wel prima, maar de rest werkte niet bepaald mee.
Eenmaal over de finish was ik volledig gebroken. Keel dik, duizelig, slap, hoesten en koortsachtig. In de bus kwamen we een zieke Nick en Maarten tegen. In het hotel ben ik op bed gaan liggen en toevallig dat ik wakker werd gebeld door Vera anders had ik het avond eten niet eens gezien. Ik kon me dus voegen bij de andere twee zieken en dat betekent dat de Ruta die zo goed begon nu ten einde is.
Met nog 4 frisse mannen moeten ze vandaag gaan proberen de trui van Joost te redden. Ik hoop dat t ze lukt. Bij mij is de koorts weg, maar ik ben nog zo duf als een konijn. Ik hoop dat ik met twee dagen weer terug de fiets op kan, want 'Omloop het Volk' (nieuwsblad) nadert.
"Boetelijst"
04|02|09 Bram TankinkEen artikel in de Telegraaf over de boetlijst en het wordt gebracht alsof de renners er zwaar gebukt onder gaan. Natuurlijk zijn er punten van kritiek binnen de ploeg op zo’n lijst, waar niet als het om geld gaat, maar eigenlijk spreekt niemand er over. Ik zelf had de lijst zelfs nog nooit gezien. Dus zo erg zal het dan niet leven onder de renners of wel? Wij zitten uiteraard niet te wachten op boetes, maar wij beseffen ook dat de ploegleiding er niet is om ons boetes op te leggen. En dat er regels zijn, waaronder hele duidelijke, is voor iedereen begrijpbaar. Dat daar nu een bedrag aan is gekoppeld is? So be it. Er zijn vorig jaar maar liefst 2 boetes uitgedeeld. Bij mijn vorige ploeg werden er ook boetes uitgedeeld. En de renner wist dan achteraf waarom hij hem kreeg. Nu weet je het vooraf. Duidelijk toch, moest er niet beter gecommuniceerd worden binnen de Rabobankploeg? Dat was een punt van kritiek van de journalisten.
Ondertussen is het meer een running gag geworden. Iedereen steekt er ondertussen de gek mee, zowel de ploegleiding als de renners. Zo staat Erik Dekker na de eerste training in Qatar op 4000 Euro. Waar ik me meer aan erger, is dat ik op een avond een journalist aan de lijn krijg die, de hele ploeg zo’n beetje aan de lijn heeft gehad en me vraagt wat ik er van vind. Ik neem de tijd voor uitleg en kom met het verhaal dat het geen issue is binnen de ploeg. Dat er op het trainingskamp een feel good sfeer hing en dat ik zie dat de nieuw ingeslagen weg nu duidelijk zijn vruchten begint af te werpen. Harold heeft in zijn korte aanwezigheid dingen veranderd en deze worden door iedereen positief opgepakt. We hebben zelfs al met de ploeg voor de klassiekers bijeengezeten en dingen besproken. Harold is daarbij overal betrokken. Hij staat tussen de renners maar er uiteindelijk ook boven. Dit verhaal heb ik letterlijk tegen de betreffende journalist verteld en hij bevestigde dat alle renners met een soortgelijk verhaal kwamen. De volgende dag lees je dan in de krant dat de VVBW boos is op de ‘speeltuinploeg’. Een quote die van iemand anders overgenomen wordt en dan aan de VVBW toebedeeld, die ook niet een klein beetje in de buurt staat van de ploeg. Vraag een willekeurig persoon wat hij van iets vindt door hem eenzijdig iets voor te leggen en je zult de mening krijgen die je wilt horen. Zo niet, ga je gewoon naar een ander. Dat is journalistiek. Stemmingmakerij. Ach, iets positiefs verkoopt ook zo moeilijk.
Wij zijn in ieder geval met een positief gevoel aan het jaar begonnen. Nu de buitenstaanders nog.
Ondertussen is het meer een running gag geworden. Iedereen steekt er ondertussen de gek mee, zowel de ploegleiding als de renners. Zo staat Erik Dekker na de eerste training in Qatar op 4000 Euro. Waar ik me meer aan erger, is dat ik op een avond een journalist aan de lijn krijg die, de hele ploeg zo’n beetje aan de lijn heeft gehad en me vraagt wat ik er van vind. Ik neem de tijd voor uitleg en kom met het verhaal dat het geen issue is binnen de ploeg. Dat er op het trainingskamp een feel good sfeer hing en dat ik zie dat de nieuw ingeslagen weg nu duidelijk zijn vruchten begint af te werpen. Harold heeft in zijn korte aanwezigheid dingen veranderd en deze worden door iedereen positief opgepakt. We hebben zelfs al met de ploeg voor de klassiekers bijeengezeten en dingen besproken. Harold is daarbij overal betrokken. Hij staat tussen de renners maar er uiteindelijk ook boven. Dit verhaal heb ik letterlijk tegen de betreffende journalist verteld en hij bevestigde dat alle renners met een soortgelijk verhaal kwamen. De volgende dag lees je dan in de krant dat de VVBW boos is op de ‘speeltuinploeg’. Een quote die van iemand anders overgenomen wordt en dan aan de VVBW toebedeeld, die ook niet een klein beetje in de buurt staat van de ploeg. Vraag een willekeurig persoon wat hij van iets vindt door hem eenzijdig iets voor te leggen en je zult de mening krijgen die je wilt horen. Zo niet, ga je gewoon naar een ander. Dat is journalistiek. Stemmingmakerij. Ach, iets positiefs verkoopt ook zo moeilijk.
Wij zijn in ieder geval met een positief gevoel aan het jaar begonnen. Nu de buitenstaanders nog.
Nieuws
Laatste nieuws Bram Tankink
25|08|10 Wielrennen
Ook Bram Tankink zegt af voor WK20|08|10 Wielrennen
Koos: ´Feit dat ik stop, geeft extra drive´16|08|10 Wielrennen
(Eneco Tour) Tom Leezer vervangt Graeme Brown13|08|10 Wielrennen
Brede mogelijkheden in Eneco Tour11|08|10 Wielrennen
Vattenfall Classic belangrijk voor WK05|08|10 Wielrennen
(Burgos) Ten Dam en Kruijswijk in 2e groep04|08|10 Wielrennen
(Burgos) Kruijswijk en Ardila top10 in 1e etappeAlles over....
Personalia
| Naam: | Bram Tankink |
|---|---|
| Geboortedatum: | 03-12-1978 |
| Woonplaats: | Rekem (BEL) |
| Lengte: | 1.81 |
| Gewicht: | 71 kg |
| Bij de Rabo sinds: | 2007 |
| Eigen website: | www.bramtankink.nl |
Bram Tankink
| NK op de weg, Beloften (2000) Ronde van Duitsland (2005) GP Jef Scherens (2007) |
1 1 (Etappe 1) 1 |
|---|
