Profielpagina van Bauke Mollema

Juli is voor vele Nederlanders (waaronder ik) de maand van de Tour de France. Ik kan me haast niet meer voorstellen hoe ik ooit de zomer zonder de Tour ben doorgekomen. Al jaren zit ik tijdens de Tour elke middag aan de buis gekluisterd. Op vakantie zocht ik een tv in een plaatselijke kroeg, en als die er niet was dan had je altijd nog de radio. Met mijn tourpoule in de hand volgde ik de ritten, hopend dat 'mijn' renners vandaag zouden winnen. 

Deze Tour de France volg ik tot nu toe minder fanatiek als voorheen. De reden hiervoor is dat ik deze Tour tot nu toe weinig spannend vind. De klassementsrenners hebben we nog nauwelijks in actie gezien, de Pyreneeën bleken niet lastig genoeg om enig verschil te maken. Mark Cavendish is zo rap dat zelfs de massasprints minder spannend zijn. 

Ploegen als Columbia en Saxo-Bank zullen de komende dagen toch echt iets moeten ondernemen, willen ze het Astana niet heel gemakkelijk maken. De achterstand van de meeste favorieten op Armstong en Contador is tenslotte al enkele minuten. Misschien is de grootste concurrent van Astana wel de ploeg zelf. Het is duidelijk dat de sfeer binnen dat team niet optimaal is. Toch denk ik dat Johan Bruyneel de rust weet te bewaren en dat er uiteindelijk een Astana-renner op het hoogste podium in Parijs zal staan. Of dat Armstong, Contador of wellicht zelfs Klöden zal zijn, is moeilijk te voorspellen. 

Mijn eigen Rabo-ploeg heeft ook wel eens meer succes gekend in Frankrijk. Het uitvallen van Gesink was een flinke teleurstelling en verder heeft het ook niet meegezeten. Hopelijk kan Menchov of Freire nog een etappe meepikken (het is voor de laatste wel te hopen dat er in de afdalingen van de Alpen geen mensen met buksen verstopt zitten). 

De eerste twee weken van juli zijn dan wellicht wel eens spannender geweest, toch zit ik nog elke dag voor de buis. De afgelopen drie ritten hadden in elk geval een boeiende finale waarin de aanvallers werden beloond. Hopelijk is dit een voorbode voor een spannende laatste week. Het wordt tijd dat de topfavorieten echt in actie komen! 

Met mijzelf gaat het de afgelopen weken stukken beter. Het pfeiffer-virus is uit mijn lichaam, en ik ben langzaam de trainingsomvang aan het opvoeren. Komende week ga ik met de ploeg op trainingskamp naar Duitsland. Hopelijk hebben ze daar een tv, want de Tour kan ik niet missen!

bron: wielerupdate.nl

De tijdrit van vandaag liep voor het gevoel erg lekker. Het was een strijd tegen de harde en wisselende wind. Dat was ook de reden dat ik niet met een dicht achterwiel reed. Die keuze is denk ik achteraf verkeerd uitgevallen, want de beste tijden werden allemaal gereden door renners met dichte wielen. Morgen staat de lastigste rit van deze ronde op het programma. Laat die bergen maar komen!

De rit van vandaag beloofde op voorhand een lastige rit te worden, met op 55 kilometer van de finish een lange klim. Ik had er mijn zinnen op gezet na mijn tijdverlies van gisteren, maar vlak voor de start kregen we opeens mee dat de rit met 65 kilometer zou worden ingekort vanwege het weer. Uiteindelijk werd halverwege zelfs nog besloten om de rest van de rit ook maar geneutraliseerd te rijden als gevolg van de harde wind, dit gebeurde nota bene op een weg waar de wind recht tegen was (dus weinig gevaar). Alleen de laatste 3 kilometers mochten de sprinters de motoren nog even starten voor de ereplaatsen. Als het aan mij lag was er gewoon gekoerst. Het waaide weliswaar erg hard, maar tot gevaarlijke situaties heeft het volgens mij nauwelijks geleid. En als je 60 kilometer met deze wind kan rijden, waarom dan niet 175?

De ronde van Californië, waar ik met een tevreden gevoel op terug kijk, ligt inmiddels al ruim een week achter me. Op dit moment bevind ik me zelfs alweer in Murcia (Spanje), waar ik me op maak voor de plaatselijke ronde. De wedstrijd in Californië heeft er toch wel ingehakt. Daarom heb ik mijn tijd de afgelopen week voornamelijk doorgebracht met rusten,veel slapen en rustig lostrappen. Alleen afgelopen zondag stond er een wat langere training op het programma.

De meeste van mijn vaste trainingsrondjes liggen in noord-Groningen, Friesland of in de kop van Drenthe. Plaatsen als Dokkum, Pieterburen, Lauwersoog of Roden zijn mij wel bekend. Maar aangezien de wind zondag uit het oosten kwam besloot ik de verlatenheid van oost-Groningen op te zoeken.Trainen in oost-Groningen doe ik zelden. Het is er weliswaar erg rustig, maar het is er ook erg saai. Het is één van de armste gebieden van Nederland, en dat is ook aan de omgeving af te zien. Een beetje troosteloos. Als de wind hard uit het oosten blaast wil ik deze kant nog wel eens op gaan, maar verder probeer ik dit gebied zoveel mogelijk te mijden.

Ik stap op de fiets voor een training die drie en een half uur moet duren. Via Adorp naar Ten Boer, langs het Eemskanaal naar Appingedam en Delfzijl. Ik wil nog iets verder naar het oosten, maar ben hier niet zo bekend en fiets over wegen waar ik nooit eerder ben geweest. Ik krijg een voorgevoel dat deze training wel eens iets langer zou kunnen duren als gepland.

Ik passeer Meedhuizen, Wagenborgen en het plaatsje met de geweldige naam Hongerige Wolf. De plaats Woldendorp staat aangegeven, nog 7 kilometer. Daar komt mijn ploegleider Jan Boven vandaan! Dan maar verder naar Woldendorp. Ik bevind me ergens in de driehoek Woldendorp-Oostwold-Nieuwe Statenzijl (als u geen idee heeft waar dat is: pak de atlas). Of het nu door de invallende mist of door het draaien van de wind komt; ik begin mijn richtingsgevoel – waar ik anders toch op kan vertrouwen - enigszins kwijt te raken. Als ik ergens niet van hou, is dat een training langer duurt als gepland.

Ik fiets nog een paar kilometer door en kijk eens rustig om me heen. Ik tel misschien 5 boerderijen, voor de rest niets. Geen dorpje. Nergens een wegwijzer te bespeuren. Het einde van de wereld is hier nabij. Zeker 20 minuten kom ik geen auto tegen. Ik begin me nu toch echt lichte zorgen te maken. Een lichte hongerklop dient zich aan. Zou ik Jan opbellen? Shit, mijn telefoon ligt thuis aan de oplader. Hé, een tegemoetkomende auto! Ik probeer hem aan te houden om de weg naar Groningen te vragen, maar de bestuurder toetert en drukt het gaspedaal vol in. Even later heb ik meer geluk. Het lukt me een wat ouder echtpaar aan te houden. “Moi!” Ik moet naar Groningen, zeg ik. “Dan ben je goed uit de buurt”, is hun eerste reactie. “Deze weg nog een paar kilometer volgen, dan via Oostwold naar Midwolda, en dan gewoon de snelweg volgen. En links aanhouden bij het vliegveld straks!”

Hûh, vliegveld? Het enige vliegveld waar ik tijdens het trainen ooit langs ben gefietst is het vliegveld van Eelde en ik kan me niet voorstellen dat er in deze buurt nog een vliegveld is. Aangekomen in Oostwold valt mijn blik op een torentje van misschien 5 meter hoog, de loods er naast is net iets hoger. Misschien een verkeerstoren. Er is nergens een landingsbaan te bekennen. Of is het gras op die strook net wat korter gemaaid als op de rest van het weiland? Vreemd. Bij Midwolda kom ik uiteindelijk weer terug op de bewoonde wereld. Groningen staat weer aangegeven, eindelijk!

De man in de auto gaf me nog mee dat het “een uurtje fietsen, niet langer” is tot Groningen. Ik weet niet hoe hard hij kon fietsen in zijn jonge jaren, maar ondanks een stevig tempo doe ik er anderhalf uur over. Uiteindelijk duurt mijn training gelukkig slechts 20 minuten langer als gepland. Die kilometers hebben we voor Murcia maar weer in de pocket! Maar volgende keer toch maar weer richting noord-Groningen of Friesland.